Kerst en Leviticus

...en hij omhelsde zijn zoon

In mijn bijbelleesrooster is Leviticus hfdst. 13 aan de beurt. Hmmm… Ik heb hier eigenlijk niet zo’n zin in. Het is vandaag Kerst. Maar eerlijk gezegd heb ik geen enkele dag zin in Leviticus. En ik vraag me iedere keer af, is het nog nodig om in deze tijden na Jezus steeds opnieuw tot over mijn oren in de offers en rituelen te zitten? Dat is allemaal oude koek en waarvoor zou ik het nog moeten weten?

Toch dringt iets (Iemand?) me er telkens toe het boek niet over te slaan. Het hoort bij de bijbel en het heeft me altijd gefascineerd wat Jezus na zijn opstanding tegen de wandelaars op weg naar Emmaüs zei. Die herkenden hem niet en begrepen er niets van dat ‘hun’ rabbi Jezus was gestorven aan een kruis, als een ordinaire misdadiger. Jezus loopt met ze mee en vraagt dan wat lichtelijk gefrustreerd: snappen jullie dan nog steeds niet dat de hele bijbel (toen het oude testament) over mij gaat? Over mijn komst, mijn leven, mijn sterven en dat ik weer zou opstaan. Met andere woorden, wie met aandacht leest, vindt overal het verhaal over Jezus. Ook in Leviticus dus. Of misschien wel juist in Leviticus.

Het lezen van het Oude Testament is dus een soort speurtocht. Waar gaat het over Jezus? Vandaag ging het in Leviticus (of all things..!) over huidaandoeningen. Wanneer ben je rein of onrein, bij welke aandoening moet je naar de priester, en wat zijn tekenen dat je een besmettelijke ziekte bij je draagt. Zweren, schilfers, rauw vlees, eczeem, en meer onsmakelijkheden passeren de revue. Je leefde al gauw in een isolement met zulke afstotelijke kwalen. Net als nu misschien, want huidziekten zijn nog steeds onaantrekkelijk als je de verhalen van mensen met psoriasis of zo hoort.

Wat me vandaag vooral trof was dat je met deze ziektes niet aangeraakt mocht worden en raakten mensen jou aan tijdens je onreinheid, dan was diegene ook gelijk onrein. Rein en onrein hadden met name te maken met je omgang met God in de tempel. Je mocht daar niet komen zolang je onrein was. Het lijkt zo hard en onbarmhartig van God, denk ik dan al snel. Hij windt er geen doekjes om dat Hij een hekel heeft aan ziekte, gebrek en dood in Zijn nabijheid. Het zijn uiteindelijk gevolgen van zonde en de keuze van de mens tegen God. Zo kijkt Hij er blijkbaar tegen aan. Dus moest er van alles gebeuren voor je na een eventuele genezing weer in de buurt mocht komen. Offers, en bloed en nog eens bloed.

Ik word dan wat knorrig en heb de neiging dat heel oneerlijk te vinden. Ik ben een nogal rebels mens. Waarom die afstand? Waarom zo ingewikkeld? Ik dacht aan mijn speurtocht en dus aan de Jezus van het Nieuwe Testament. Ging die niet juist naar mensen toe met allerlei ernstige, nare, afzichtelijke ziektes en zeertes? En het deerde hem niets blijkbaar, want Hij raakte iedereen zonder enige terughoudendheid aan. Melaatsen die al vanuit de verte moesten roepen ‘melaats!’ zodat niemand per ongeluk tegen ze aan zou botsen. Een dood meisje, een dode jongen…Iemand die volledig bezeten was door boze geesten, Hij liet zijn volgelingen gewoon van de tarwe eten zonder eerst een ritueel van handen wassen te eisen. Heel relaxed zou je kunnen zeggen.

Het valt ons nauwelijks op, maar voor de Joden toen moet het toch schokkend geweest zijn? Het ging volslagen in tegen alles wat ze van Mozes geleerd hadden. Jezus was eigenlijk in hun ogen een geval van chronische onreinheid.

Nu snap ik het (nou ja, ik krijg een idee) en het maakt me blij. De God van het Oude Testament hield afstand, benadrukte vooral Zijn heiligheid, Zijn anders zijn en was alleen via het bloed van dieren bereikbaar. Dat bloed bedekte (voorlopig) zonde, gebrokenheid en onvolkomenheid.  Maar Hij maakte een einde aan al die bloedstromen. Al die liters bloed waren maar een voorbeeld voor wat er echt ging komen. Hij  Zèlf werd offer. Lam van God. Die ‘afstandelijke’ God liep als mens door onze modder. Door ons aan te raken, letterlijk, werd Hij onrein en ziek en gebroken. ‘Onze zonden heeft Hij op zich genomen, door Zijn striemen zijn wij genezen’, zegt Jesaja.

Jezus liep tijdens zijn rondreis op aarde vooruit op wat er stond te gebeuren. Hij kwam als mens, maar was ook God. Het besluit lag er: het is afgelopen met de offers, de afstand, de schuld. In één hartverscheurend moment in de geschiedenis was het voor eens en voor altijd klaar. Genoeg bloed voor een hele mensheid. En in één ongelofelijk moment van Opstanding uit de dood was het voor eeuwig mogelijk, Immanuël, God bij de mensen, de Vader Die zijn kind omarmt. Aanraking, de meest intieme vorm van communicatie. Mogelijk gemaakt door God Zelf.

Kerst met Leviticus, het kan dus toch.

 

 

Een gedachte over “Kerst en Leviticus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s