Geloof en depressie

(Deze post heb ik jaren geleden geschreven. Het was er een van een serie. Omdat mijn oude blogs niet in de archieven van Parelpad.com staan wil ik ze hier af en toe herhalen. Omdat ze nog steeds actueel zijn!)

Er wordt nog zo weinig over geschreven, zei iemand me in een reactie op deze blog. ‘ Er blijft toch een taboe omheen hangen onder christenen.’  In de kerk heb je het ‘voor elkaar’.  Iedereen weet dat dat niet zo is en dat er veel verdriet en veel pijn is, maar hoe vaak hebben we het erover?  Hoe vaak delen we in geloof onze tranen?  Ik vind het zelf overigens ook moeilijk. Je moet een grens over, iets doorbreken.  En tranen zijn lastig want als ze eenmaal stromen hebben ze wel eens de neiging niet meer te willen stoppen.  Zeker als we gewend zijn ze in te slikken!  Nou daar sta je dan in de hal van de kerk, met je kopje koffie en je speculaasje….

Is praten over geloven en depressie niet zo moeilijk o.a. omdat we ook niet erg open praten over geloven en vrolijk zijn? Of geloven en  de hele winter verkouden zijn,  of geloven en  een dikke financiele tegenvaller hebben? Om maar een paar dwarsstraten te noemen…

Onder veel christenen in de buitenlanden (en vast en zeker ook in Nederland) waar ik ervaring mee heb, bestaat de gewoonte, tijdens een bijeenkomst of een Bijbelstudie, dat de deelnemers  vertellen over wat ze van God ervaren hebben in de laatste weken.  Dat mag van alles zijn. Ik kan je eerlijk vertellen dat ik me de eerste keer geen raad wist.  Ik kreeg het gevoel een soort examen te moeten afleggen….Maar alles went! Zeker goede gewoontes.
Vervolgens wordt dan met elkaar gebeden en gedankt, nav datgene wat naar voren werd gebracht.  Als dat het klimaat is durf je wellicht eerder je mooie jas uit te doen en je schamele kleren eronder te laten zien.

De persoon waarover ik het eerder had, zei me, dat ze aan de ene kant het betreurt dat er een taboe heerst, maar aan de andere kant durfde die persoon ook niet op de site te reageren en stuurde een email.   ‘Misschien moet ik proberen ook openlijk er voor uit te komen’, was de boodschap.

Nou, ik geloof dat zeker.  Laten we goed zijn voor elkaar zoals de Here Jezus goed was voor wie Hij tegenkwam en die Hem zocht en liefhad.  Goedheid en liefde zijn de geschenken die we met bakken vol krijgen als we erom vragen.  Om ze aan elkaar te geven.  Dat is het frappante.  Ik heb heel lang in de foute veronderstelling geleefd, dat wie geloofde eigenlijk geen andere mensen nodig had.  Hoe sterker je geloof, hoe minder je afhankelijk van anderen zou worden

Ik heb geleerd (met die harde Beeldhouwersbeitel) dat het zo niet werkt!  God zelf is Vader, Zoon en Geest en er is tussen hen oneindige liefde.   Ze kunnen niet zonder elkaar.  Wij zijn gemaakt  om op God te lijken.  Liefde, verbondenheid, steun, noem maar op, zijn wederkerig. Daar heb je andere mensen voor nodig. Als schepsel  lijk je het meest op God als je in diepe verbondenheid met andere schepselen leeft.
Daaruit blijkt ook het ziekelijke van depressies en andere emotionele stoornissen.  Heel vaak hakken ze juist daar erin: in de omgang met anderen.  Er is isolement, wantrouwen, verbittering, enz.  Een gelovige die daarmee worstelt (zo verging het mij tenminste…)denkt dan al gauw, ik zoek m’n heil wel bij God, daar krijg ik dan wel de liefde die ik nodig heb.

Ik heb moeten leren en leer nog steeds, Gods liefde komt tot mij door anderen.  Door hun zorg, hun vriendschap, hun soms hakkelende woorden, soms gewoon door de ruimte die mensen bieden om m’n verhaal te doen.

Geeft God dan niet direct Zijn goedheid en liefde?  Is Hij afhankelijk van mensen daarvoor?  Nee, dat zou ik nooit durven beweren!  Maar het blijkt me dat de creatuurlijke weg de normale weg is.  Voor Hem een omweg weliswaar, maar voor ons een hele heilzame, want het kweekt eenheid en gemeenschap.

4 gedachtes over “Geloof en depressie

  1. Gerry

    Bedankt voor je woorden – je geeft me hiermee koren op de goede molen. Omgang tussen mensen is een kwetsbare zoektocht. Goed om het niet op te geven. Vertrouwen geven aan mensen en delen zijn worstelpartijtjes waar ik niet altijd goed uit kom…

  2. eve

    Zo herkenbaar.. en als alleenstaande moet ik zoeken naar de anderen waarmee ik in verbondenheid kan zijn. En dat vraagt steeds weer om initiatief nemen. Wat niet altijd beantwoord wordt. En wat ook weer lastig is als alles al moeizaam gaat.
    Dan ga ik toch maar weer naar God. Die is dichtbij..

  3. Ja, die eeuwige vicieuze cirkel: initiatief moeten nemen om aan de neerwaartse spiraal te ontsnappen en daar tegelijk helemaal geen puf voor hebben of behoefte toe voelen…
    Heb je goeie vrienden of familie in je omgeving die door hebben hoe het met je gaat? God is dichtbij, absoluut, Maar ik merk wel dat Zijn troost en steun vaak via mensen tot me komt. We hebben die relaties echt nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s