Uitgelicht

welkom

Ik heb een aparte categorie christelijk geloof omdat het me leuk lijkt over actuele onderwerpen te lezen en schrijven. Daar verdiep ik me wat meer in en deel wat ik leer en ontdek.

Koken is een andere hobby hoewel ik er direct bij zeg dat je niet bij mij moet zijn voor driegangen menu’s. Snel, pittig en voedzaam is mijn devies!

En dan last but not least kleinkinderen. Over hen (vier kleinzoons, Niek van 12 jaar , die piano speelt en tennist; broer Kris van 9 jaar, die klarinet speelt, tennist en op kickbiken zit. En Noah van 6 jaar, die zwemles heeft en zijn broertje Nathanael, die in juli 2016 1 jaar werd en de hele dag druk is met de omgeving te ontdekken,  schrijf ik met veel plezier. Hun ontwikkeling, hun taal, hun observaties. Kostelijk en leerzaam. Maar over de grote jongens kan ik niet zoveel meer schrijven omdat ze alles zelf nu kunnen lezen en het niet altijd leuk vinden misschien als ik over hen schrijf.

De zee en het weiland

Ik ben er achter waarom het in Boston zoveel makkelijker is om naar buiten te gaan. Mijn doel is om iedere dag minstens een half uur stevig te wandelen. Langer is nog beter. In Boston kan ik niet wachten tot ik naar buiten kan, maar thuis is de strijd weer begonnen: Nú ga je.. ja, ja, even nog dit opruimen; nú dan, anders wordt het te laat.. ja, ja, oh help, als ik nu niet de was ophang…ok, maar daarná ga je.. ja, ja, als het niet regent…enzovoort.

Niets van dat alles in Boston waar ik afgelopen maand was. Er zijn daar in het appartement van schoonvader ook minder excuses te vinden, maar ik zoék ze ook niet! Ik weet nu waarom: Het is er zó warm dat ik snak naar frisse lucht. Ik kan niet wachten tot ik buiten ben. En daar, ten tweede, adem ik zeelucht! Zo gauw ik de sjieke entreehal uitstap slaat de wind op me neer als een zeemeeuw op een broodkorst op het strand. Het is koud, maar mijn hele wezen leeft op. Lucht, wind, het geluid van zeevogels en een eindeloos uitzicht over het water van de haven richting de Atlantische oceaan. Aahh..lucht!

We lopen daar vaak de HarborWalk, een pad aangelegd langs de haven, die zich met de verschillende werven, over enkele kilometers uitstrekt . Het pad slingert langs de oude pakhuizen, verbouwd tot appartementen, plantsoentjes aangelegd tussen de gebouwen, uitkijkpunten met banken waar je in de zomer heerlijk je Starbucks koffie kunt opdrinken. Boston Harborwalk Bike MapHet is er goed toeven. Hoewel de koude zeewind er soms zo sterk is dat we de beschutting van de gebouwen zoeken. Het geluid van het water en de wind maken dat ik me er altijd senang voel. Het is nooit saai. De boten, de vogels, de mensen, het opstijgen en landen van vliegtuigen op Logan Airport aan de andere kant van de haven, het geeft bedrijvigheid, zelfs middenin de winter.

Boston0019-715x285.jpg (715×285)

Als het eropaan komt ben ik een stadsmens, geloof ik. Een stadsrandmens dan. Geen druk verkeer om me heen, maar de afwisseling van winkels, mensen en geluiden geeft een levendigheid die ik mijn wandelingen hier wel eens mis.  Het is vaak hetzelfde rondje, langs de weilanden. Ik groet de koeien en/of de schapen, maar die zijn minder levendig dan de meeuwen boven het water. Op natte dagen word ik omringd door naaktslakken op voetniveau, ook niet echt de levendigheid waarop ik zit te wachten. Nee, ik klaag niet. Het is rustig, stil en puur natuur. Ik kom vaak honden tegen, met hun baasjes, die hier ook graag lopen (en andere zaken doen).

Het is vooral die zeelucht. Ik ben een onverbeterlijk watermens.

En dan zing je Happy Birthday

34 jaar geleden werd ze geboren, de jongste dochter. Het verhaal van de barre kou en hoe ver de rit in de taxi was voor ik in het Koreaanse ziekenhuis aankwam met een volledige ontsluiting heb ik al eens verteld. Ik werd daar weg gebonjourd naar de wachtkamer: ja, ja, dat zeggen ze allemaal…ga maar rustig wachten, u wordt zo geroepen! Binnen een half uur was ze er. De avond vóór het Koreaanse nieuwjaar geboren. Bij de geboorte is een Koreaans kind één jaar en met Nieuwjaar  wordt iedereen een jaar ouder.Wij hadden dus een prille, net geboren baby van twee jaar oud!

Deze baby, geboren in Korea, opgegroeid vanaf haar vijfde in Nederland en nu alweer bijna vier jaar in Amerika. Toen ze werd geboren belden we snel vanwege de hoge kosten met onze ouders om de geboorte aan te kondigen. Ze zagen haar pas een half jaar later. En nu zongen echtgenoot en ik gratis via WhatsApp- video Happy Birthday en zwaaiden we haar vrolijk een fijne dag toe.

Wat er in ruim dertig jaar ten goede veranderd is, zal ik maar zeggen, afgezien van de baby natuurlijk! Die is aanzienlijk mooier dan toen…

Op deze site staat een leuke uitleg van het fenomeen ‘Koreaanse leeftijd’ en waarom het zo werkt.

Manchester en Hidden Figures – twee films om te gaan zien

Twee films gezien hier die de moeite waard zijn om te bekijken! De eerste film, Manchester by the Sea is een fenomenaal goed geacteerde film. Ik kan niet veel van de inhoud vertellen. Maar de concierge in Boston (gespeeld door Casey Affleck) is door een gebeurtenis in zijn verleden depressief  en getraumatiseerd geraakt. Hij speelt zijn rol zo overtuigend dat je totaal meegesleept wordt in het verloop van het verhaal. Dat ontwikkelt zich in retroperspectief. Tegelijk maken we mee dat hij na het overlijden van zijn broer voogd en verzorger voor zijn neef moet worden. Dat brengt het verleden (te) dichtbij. Ontroerende scenes van pijn, frustratie en machteloosheid. Toch eindigt de film niet zonder een sprankje hoop!

Waarschuwing 1: Veel f*ck en vloeken.
Waarschuwing 2: Veel mensen in de VS boycotten de film vanwege een rechtszaak die tegen Affleck was aangespannen ivm beschuldiging van aanranding. Hij heeft een schikking getroffen waardoor onduidelijk is gebleven of hij wel of niet schuldig is.
Waarschuwing 3: Wie echt onvoorbereid de film wil zien kan beter de trailer NIET kijken!

De tweede film is een echte ‘feel good’ film. Gebaseerd op ware feiten maar geHollywoodiseerd. Toch weer een eyeopener om te zien hoe ver men ging in de segregatie van zwart en blank tot in de jaren zestig! Deze Afro-Amerikaanse vrouwen waren menselijke computers voor NASA tijdens de ontwikkeling van de eerste bemande ruimtecapsule Mercury 7. Ze zijn briljante wiskundigen en kunnen zelfs de eerste IBM computers corrigeren met complexe berekeningen op een schoolbord. Het verhaal is voorspelbaar. Hun prestaties wekken zoveel indruk dat ze als volwaardige collega’s geaccepteerd worden.

Goeie film. Maar confronterend om te zien dat het al die inspanning vraagt om voor vol te worden aangezien. Een klacht die nog steeds klinkt waar ook ter wereld: wie tot een ‘minderheid’ behoort moet zich dubbel bewijzen.

Voor deze film gelden geen waarschuwingen 🙂

Ground Zero en de drie K’s

Zaterdag 29 januari nemen we vanuit Boston de Greyhound bus naar New York om dochter te bezoeken. De bus is een behoorlijke zit, rond 4,5 uur, maar goedkoop en snel. Voor een retourtje betalen we $35 pp. Voordeel is ook dat je wat ziet onderweg, hoewel het dan wel vroeger moet zijn dan 4 uur, de tijd dat wij vertrekken. Het is ook in Boston vroeg en snél donker. Ook is er geen verlichting op de snelwegen, dus veel uitzicht had ik dit keer niet. Het was  aardedonker.

Rond 9 uur komen we aan in hartje Manhattan. Nog een minuut of vijftig met de metro en we arriveren in Brooklyn, Crown Heights, waar dochter een appartement deelt met een vriendin. Crown Heights is een levendige, armere wijk met overwegend Caribische inwoners. Jamaïca, Haïti, Domincaanse republiek enzovoort. Je ziet er aanhangers van de Rastafari beweging met hun lange dreadlocks, soms verborgen onder een veelkleurige muts. Aan de andere kant van een grote weg die Crown Heights in tweeën splitst wonen de Chassidische Joden.

Het is er een komen en gaan van mensen, maar nu in de winter, minder lawaaierig dan in de zomer. Dan is iedereen buiten, met harde muziek, men schreeuwt over en weer, auto’s parkeren met de boombox op volle sterkte en alsof dat nog niet genoeg is, de brandweer rukt om het uur uit met gierende sirene. Gevolgd door de politie-auto’s eveneens met gillende sirene’s. Ik heb ze gehoord. Toen ik er een paar nachten (niet)sliep.

Maar nu niets van dat alles. Ramen dicht houdt veel lawaai buiten. Het is rustig en we slapen prima. En wat ga je doen als je in New York bent om een dochter te zien? Veel toeristische plannen hebben we niet, maar een paar dingen wil ik dit keer toch doen. Onder andere het Ground Zero monument zien. En wellicht het Immigration Museum op Ellis Island. Ik weet nu tenslotte dat mijn betovergrootvader daar is aangekomen in 1878!

Toch besluiten we ons vooral te concentreren op de drie K’s. Te weten Kletsen, Koffiedrinken en Cakejes eten. Na een ochtend kwijt te zijn aan de pillen en nog een ochtend aan DUO (dochter moet studentenlening aflossing regelen, met een eindeloze wachttijd) blijft er voor Ellis Island geen tijd meer. We kiezen voor het Memorial.

De dag dat we gaan is grijs, grauw en guur. Er valt natte sneeuw en er staat een harde wind. Het weer vormt een passende achtergrond voor de plek waar we uiteindelijk staan. Voor een van de twee rechthoekige, gigantische bassins gevuld met water. Langs de kanten stroomt een waterval die een spiegel vormt voor de skyline. In het midden een onheilspellende, diepzwarte afgrond. Een abyss. Een krater. Symbolisch voor de velen die nooit zijn teruggevonden? Verdwenen in het niets. Langs de randen van de twee bassins, de namen van de drieduizend omgekomen New Yorkers.

Toren 1 New YorkToren 1 New York

We stonden een tijd zwijgend, vol ongeloof. Hoe vaak heb ik de beelden niet gezien op TV? Maar nu, op de plek des onheils zelf, is het niet te bevatten dat de twee torens, hoger dan de wolkenkrabbers die hier nog staan, als een kaartenhuis in elkaar zakten. De proporties, de peilloze hoogte, de hoeveelheid mensen die omkwamen (hoewel er 30.000 mensen werkten in de gebouwen!) en de reden waarom, het is alles van een diepe tragiek waarvan de volle omvang pas tot me doordringt als ik daar sta. Mensen ook van werkelijk elke ethnische achtergrond die te bedenken valt.

sam_2228
in memoriam

 

Naam van een zwangere vrouw
De naam van een zwangere vrouw

We verlaten Ground Zero. Om wat op te warmen en onze van huis meegebrachte sandwiches op te eten (vandaag is geldbesparingsdag!) duiken we het nieuwe metro/treinstation in. Een kolossaal, monsterachtig gebouw dat de Occulus heet.

sam_2221
Van binnen
sam_2232
Van buiten

Het gebouw kostte iets van $4,5 miljard. Geld wat volgens mij ook heel anders besteed had kunnen worden…!

’s Middags staan we voor een belangrijke keuze: Goodwill Store (Kringloop) of the Metropolitan Museum . Er zit niets anders op: onze wegen splitsen. Dochter en ik begaan de materialistische weg van het kledingshoppen en echtgenoot houdt de naam hoog door zich in het culturele te storten. Dochter en ik scoren goed in de Goodwill. Een leren rok voor haar en een truitje, en ik een rok. Voor een totaal van $15.

Toch altijd leuk, om de hoek van 5th Avenue!

 

 

Lowell, waar meisjes voor het eerst een salaris kregen

Mensen die mijn blog volgen hebben misschien de indruk inmiddels dat ik niet anders dan wanhopig op pillenjacht ( lees erover hier en hier) ben geweest sinds vorige week…Ik was wel op jacht, maar niet wanhopig en intussen deden we gelukkig ook andere dingen. Ik noem er een paar.

Lowell

Woensdag 25 januari waren we in Lowell. Ik heb er ooit over gelezen of een documentaire gezien, maar al heel lang wilde ik er heen. In Lowell stonden de eerste textielfabrieken van Amerika. De eerste werknemers waren veelal Yankee meisjes (blanke meisjes met Engelse roots) die van een boerderij kwamen en ‘meer’ wilden dan dat zware leven en onbetaald koeien melken voor pa en ma. We hebben het over de eerste helft van de 19e eeuw en de eerste industriestad in Amerika. Lowell ligt ongeveer een uur rijden ten noorden van Boston. Het was een mooie zonnige dag, een prachtige blauwe lucht met schapenwolken en aangekomen in Lowell bleek daar nog een berg sneeuw te liggen. In Boston had het dagen geregend, maar in Lowell, net wat noordelijker, lag sneeuw.

De weverij die is ingericht als museum
De weverij die is ingericht als museum

In het bezoekerscentrum van het National Historic Park keken we naar een film over de geschiedenis. Verder liepen we een route met historische gebouwen en plekken in het stadje. De meeste bakstenen fabrieken met de kenmerkende hoge schoorsteenpijpen zijn bewaard gebleven. Sommigen zijn gerestaureerd tot museum en anderen zijn tot appartementen omgebouwd. Het geeft het stadje een bijzondere sfeer. Over het algemeen zie je in de VS niet veel huizen of gebouwen van baksteen. Veel is van hout of inmiddels kunststof.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De meisjes van het platteland werkten aan de weefgetouwen die aangedreven werden door waterkracht opgewekt door een natuurlijk verval van 10 meter in de rivier de Merrimack, de Pawtucket waterval.

We bezochten een van de weverijen, geconserveerd in oorspronkelijke staat. Het enorme lawaai van de weefgetouwen, de luchtvochtigheid van 80%, de hoge temperatuur, het was een ware sweatshop.  Al de verschillende soorten stoffen zijn te zien en te voelen. Van vrij grof geweven kaasdoek of neteldoek (muslin) tot het mooie zacht glanzende chintz. In alle kleuren en dessins. 2017-New-Design-Top-quality-Wholesale-Cute.jpg (800×589)Het museum toont kamers en gebruiksvoorwerpen uit de 19e eeuw, hoe de meisjes leefden in de slaapzalen en hoe hun leven geregeld werd voor hen. Ter geruststelling van de ouders. Slapen in slaapzalen, zondags naar de kerk. Na verloop van tijd kwamen steeds meer immigranten die de plek innamen van de meisjes. Grappig is dat de meisjes trots waren op hun werk en er plezier in hadden,

Weefgetouwen in een ruimte met enorm lawaai
Weefgetouwen in een ruimte met enorm lawaai

 

Close up weefgetouw
Close up weefgetouw

 

Garen
Garen

 

Bobbins
Bobbins

terwijl wij ernaar kijken met een gevoel van ‘wat een vreselijke werksituatie!’ Misschien was het vergeleken met het werk op een boerderij in die tijd wel veel beter? In ieder geval werden ze ervoor betaald!

Later werden de machines efficiënter en kwamen er ‘goedkopere’ immigranten (natuurlijk) uit Europa en Franstalig Canada waaronder de ouders van Jack Kerouac. Hij was auteur en is in Lowell geboren en getogen. Ik lees nu zijn eerste roman, The Town and the City, onder andere over het Lowell van toen.

Een volgende (foto)blog over o.a. de Women’s March en schoonzus Yani. En over ons bezoek aan New York. We zagen er bijvoorbeeld het monument op Ground Zero. Zeer indrukwekkend.

 

 

$100 en $28 in New York

Vol walging voor de prijs voor een bezoek aan een specialist in Boston weggerend (tussen de $1500 – $2000 alléén om een herhaalrecept te krijgen) verzonnen we nieuwe tactieken naast de al bestaande: strippen benodigde pillen in een envelop laten opsturen per post. Exprespost via UPS, beetje duur, 60 euro, maar ja. Onze huisoppas stuurde een pakje uit mijn voorraad thuis. Na 3 dagen een telefoontje van UPS: het pakje ligt bij de douane in Nederland, we hebben een doktersverklaring nodig, een copie van uw paspoort en nog twintig documenten. Slik. En een paar lelijke woorden. En aangezien het zaterdag was geen enkele Nederlandse dokter bereikbaar. Wat nu?

Opnieuw contact met de alarmcentrale van Eurocross. Fantastische mensen daar! Meedenken, suggesties en zeer empatisch. Omdat ik maar 200% van het Nederlandse tarief vergoed krijg, ook maar contact met de reisverzekering. Eurocross legt het contact voor me en binnen 24 uur krijg ik al een SMS met 5 mogelijke dokters in de ‘buurt’ van dochters adres in New York. Daar maandag verder met zoeken. Ook de vriendelijke dame bij het Nederlandse consulaat heeft geen verdere tips. Nee, zij hebben geen herhaalreceptenuitschrijvende arts in dienst en nee, ze weet ook niet zo gauw iemand. En ja, medische kosten zijn zeer hoog in de VS.

Zondag in de kerk (geweldige dienst trouwens, daarover meer later) ontmoet ik een kennis van dochter die psychiater is en me eventueel wel wil helpen, maar wel gewoon betaald moet worden en ik krijg dan een consult van een uur. $400,- Hmmmm, als het moet moet het maar dan moet ik nog de helft zelf betalen.  En om nou een uur op de bank te gaan liggen voor een herhaalrecept? Gaat wel ver, maar inmiddels ben ik tot veel bereid. Ik kan niet zomaar stoppen met de pillen….We besluiten het even tot maandag af te wachten, dan kan ik het lijstje beschikbaar gesteld door de verzekering, gaan bellen. Inmiddels hebben we het slappe lach stadium bereikt over deze bizarre situatie.

Bij de eerste is het direct raak. Ik kan terecht, het tarief is maar $250,- en het is in de buurt. Yess! De assistente vraagt nog wat de klachten zijn, niet onbelangrijk en als mijn dochter uitlegt waar het om gaat, schiet de vrouw in de lach; Sorry maar deze dokter behandelt alleen patiënten die een beroerte hebben gehad. Oo- kay….

Volgende op de lijst is er niet en weer een andere neemt geen patënten met depressieklachten aan. Ik héb geen klachten, ik wil een simpel HERHAALRECEPT!

Bij de Walk-in clinic van Statcare in Crown Heights, Brooklyn
Bij de Walk-in clinic van Statcare in Crown Heights, Brooklyn

Lunimeus idee van dochter: we gaan gewoon naar mijn walk-in clinic. Ze belt en informeert. Antidepressiva? Yes. Kan ik terecht? Yes. Nu de meest spannende vraag…Hoe duur? We wachten gespannen op het antwoord, op het ergste voorbereid. $100,- Wa-at?? De vrouw die de voorgeschiedenis niet kent moet lachen om onze reactie. Binnen twee uur is het geregeld. Ik heb een potje pillen. Eindelijk. Na een week. Bij Stat Care Walk-in Clinic New York, Brooklyn. Praise the Lord! Prima geholpen, vriendelijke mensen, vriendelijke dokter die en passant nog wilde weten hoe het systeem in Nederland werkt. Dat wij klagen over een dure zorgverzekering bracht een wrange glimlach op zijn gezicht. Tel uw zegeningen, heb ik van dit verhaal geleerd!  En, het Nederlandse consulaat moet deze kliniek zeker op hun lijstje zetten! Die had ik ook nog gebeld….

sam_2183-edited
Yes! De pillen zijn binnen!