Uitgelicht

welkom

Ik heb een aparte categorie christelijk geloof omdat het me leuk lijkt over actuele onderwerpen te lezen en schrijven. Daar verdiep ik me wat meer in en deel wat ik leer en ontdek.

Koken is een andere hobby hoewel ik er direct bij zeg dat je niet bij mij moet zijn voor driegangen menu’s. Snel, pittig en voedzaam is mijn devies!

En dan last but not least kleinkinderen. Over hen (vier kleinzoons, Niek van 12 jaar , die piano speelt en tennist; broer Kris van 9 jaar, die klarinet speelt, tennist en op kickbiken zit. En Noah van 6 jaar, die zwemles heeft en zijn broertje Nathanael, die in juli 2016 1 jaar werd en de hele dag druk is met de omgeving te ontdekken,  schrijf ik met veel plezier. Hun ontwikkeling, hun taal, hun observaties. Kostelijk en leerzaam. Maar over de grote jongens kan ik niet zoveel meer schrijven omdat ze alles zelf nu kunnen lezen en het niet altijd leuk vinden misschien als ik over hen schrijf.

Nederlands voor peuters

‘Ooooootoooo’, zeg ik heel overdreven en nadrukkelijk met mijn lippen in een rondje. En ik wijs op het autootje dat kleinzoon in zijn handje heeft. Die kijkt ernstig naar mij en dan naar zijn meest geliefde speelgoed van het moment, autootjes, en weer naar mij en zegt: ‘tatuúu’…. We herhalen onze simpele conversatie nog een paar keer. Oóotoóoo, glazige blik in mijn richting, tatuúuu…Ik leg me erbij neer. Deze pientere boy van 20 maanden heeft absoluut geen zin een ander woord voor zijn mini bolide te accepteren. Wat maakt het ook uit. Ik verval af en toe in mijn NT2 rol, buitenlandse studenten Nederlands aanleren. Maar kleinzoon heeft daar helemaal geen boodschap aan, die spreekt namelijk al perfect Nederlands. Een auto is een tatuuu, dat is toch logisch?

Tegenwoordig mag ik op hem passen. Na aanvankelijke eenkennigheid die een jaar of zo duurde was hij er klaar voor. Een dagje bij ‘mmmaaa en ‘ppaaa is prima. De eerste uren vermaakt hij zich met de autootjes. Door de jaren heen zijn er veel wat verzameld. Vier kleinzoons hebben de voorraad speelgoed een onmiskenbaar mannelijk karakter gegeven. Hoewel de Lego en Duplo door zoon én dochters gebruikt werden vroeger. Maar de Little Pony, de Barbies en de andere poppen liggen onaangeraakt in een  stoffig hoekje op zolder.

De auto’s echter zijn indruk gebruik, vooral door deze miniman. Af en toe zegt zijn pappa in een met tranen en nostalgie verstikte stem: oh..ik weet nog dat ik met die auto speelde..

Een zwarte Lada, een rode Audi…deurtjes die open en dicht gaan..dierbaar. De grotere jongens malen niet om auto’s. Nooit echt gedaan. Fascinerend hoe ook speelgoedvoorkeuren blijkbaar al ingebakken zitten.

Na alle auto’s, pardon, tatuuu’s naast mij geparkeerd te hebben op de bank is het tijd om op onderzoek te gaan. Alles wat deze peuter niet mag hebben, de telefoon, het zware houten nijlpaard (onze Rudi), de mobieltjes, de pennen, de koffiekopjes enzovoort worden nu eveneens naar me toegebracht cq gezeuld: ‘mmmaa! dat betekent dus zoveel als, niet voor mij maar van jou. Ook weer een keiharde logica.

Als we alles weer enigszins opgeruimd hebben is het tijd om naar buiten te gaan. We wonen in een speeltuinrijke omgeving dus dat is genieten! We gaan naar een hele grote. met schommels, zand en een glijbaan. Nathan rent heen en weer, speelt met zand, rent heel hard! Níet naar waar hij 5 vierkante kilometer ruimte heeft om te rennen. Nee, hij rent zo hard hij kan richting een smal paadje, met daarlangs, juist, WATER. ‘Mmmaaaa is not amused. Maar ik moet ook lachen om die snelle gast.

Na veel heen en weer geloop gaan we lekker richting huis in de wandelwagen. Het koppie ligt steeds schever en ja hoor, na twee minuten is hij in diepe slaap.

Nog maar een extra rondje lopen.

Het is hier zo goed toeven!

Met onze eigen ‘spannende’ verkiezingen is Trump gelukkig als hoofdonderwerp uit de gesprekken verdwenen. Hij heeft ondertussen weer van alles uitgehaald, geloof ik, maar nu is onze eigen democratie even een hot item! En ik moet zeggen, hoe je de uitslagen ook duidt, we hebben wel bewezen een rechtstaat te zijn. Uitslagen worden geaccepteerd, grommend of niet, en iedereen zit alweer in de compromismodus: wie gaat er straks met wie? Want het land moet wel geregeerd.

Ik nam dat altijd als vanzelfsprekend aan vroeger, maar als je kijkt naar het reilen en zeilen van dictaturen als Noord Korea of in Afrika en heel recent natuurlijk de capriolen van The Donald, heb ik grotere waardering voor mijn kikkerlandje gekregen. Er is van alles mis, maar er is ook HEEL VEEL goed! Ja, de zorg moet beter, maar oh, wat mogen we de hemel op onze knieën danken dat de zorg momenteel is wat het is! (Dit helemaal gezien mijn recente ervaring met de zorg in de VS! lees hier en hier) Ja, het onderwijs moet beter, maar waar in Nederland komen jongeren van de middelbare school die nauwelijks kunnen lezen en schrijven, zoals in Amerika gebeurt? En denk aan al die kinderen die ontheemd zijn en in kampen wonen waar nauwelijks onderwijs is!

Nederland heeft het goed voor elkaar. En dat mag best weleens gezegd! Ik ben opgegroeid in een periode waarin bijvoorbeeld milieubewustzijn en protesten tegen apartheid en discriminatie ‘linkse hobby’s’ waren. Rechtse mensen en ook die in orthodoxe kerken hielden zich daar niet mee bezig. Er werd lacherig over gedaan. En iets als de apartheid in Zuid-Afrika werd zelfs met allerlei vaag wollige theorieën uit de bijbel verdedigd. Ik weet het nog goed, want ik had een vriendin op de middelbare school die juist heel erg betrokken was bij die bewegingen en we hadden er hele discussies over. Ik vanuit het zwarte gat van mijn volkomen gebrek aan kennis en zij redenerend vanuit boeken die ze gelezen had. Het was een discussie die ik bij voorbaat al verloor. Maar wat ik er van meegenomen heb, is een vroeg bewustzijn dat er meerdere opinies bestaan. Dat je iets van meerdere kanten bekijken kunt. Dat was verwarrend maar uiteindelijk toch winst.

En kijk nu eens! Zelfs Rutte zei dat we ons moeten bekommeren om het klimaat! Ik zal niet zeggen dat alle christenen voor de volle 100% warmlopen voor ecologisch verantwoord leven. Maar dat is bij geen ene bevolkingsgroep het geval. Hoewel ik vind dat wie belijdt dat de aarde niet van jezelf is maar van God die haar volmaakt schiep, je wel een extra verantwoordelijkheid draagt om er goed mee om te gaan. Maar in mijn eigen kerkverband, de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) heeft een omslag plaatsgevonden! Fair-trade koffie na de dienst, dominees die in hun preek durven zeggen dat we echt minder vlees moeten eten en geen kilo-knallers moeten kopen…dat is positief, op zijn minst. Natuurlijk er moet nog veel meer gebeuren, maar als je nooit ziet wat er al gebeurd is dan word je mismoedig.

Wat ik met dit alles maar wil zeggen is, dat er goeie dingen gebeuren in ons landje en in de kerk. En dat ik die wil zien en benoemen. En dit zijn er dan nog maar een paar!

Morgen ga ik weer klagen.

 

Streng of liefdevol?

barmhartigheid
barmhartigheid

De Media

Volgens de NOS en andere media ben ik streng. Niet alleen gelovig, wat in feite al een punt in mijn nadeel is, maar ook nog streng. Streng gelovig. Nou, dat zijn geen leuke mensen, streng én gelovig, oei. Wat dat dan is, streng gelovig? De aloude truc eerst maar eens uitgevoerd. Woordenboekdefinitie. Streng is ‘je stipt houden aan wetten en regels’, iets ‘pijnlijk voelen’ (strenge winter) of ‘zonder medelijden’. Daar gaan we dan: Wettisch, zonder medelijden geloven. De letter van de wet toepassen in tegenstelling (natuurlijk) tot de liefde die van geen wet of regel weet. Daarom ook: geen medelijden. Of die regels mensen nu pijn doen of niet, hoppa de zweep erover!

AAEAAQAAAAAAAAb4AAAAJDZlMjMyZmM0LWVmYzItNGQ4YS1hZTM0LTJiNGE1MTUxNTZmNw.png (200×200)

Streng

Mensen die mijn blog volgen zullen mij niet herkennen in deze beschrijving (okay, enigszins aangedikt!). Dat is mijn probleem met het woord ‘streng’ zoals het in de media gebruikt wordt. Er kleeft altijd tenminste een zweem van negativiteit aan (zie je de nuance hier?). Gelovig zijn is tot daaraantoe, maar stréng gelovig, dat gaat echt te ver. Dan hoor je bijna bij de staatsgevaarlijke groeperingen die eropuit zijn een dictatuur te vestigen.
Ik zie ze voor me, die streng gelovigen. Een lange rij mensen met bleke, somber-ogende, gekwelde gezichten. Die gebukt gaan onder regels en wetten, die alle vreugde uit hun leven verbannen. Het enige wat telt is de gehoorzaamheid. Liefde? Nooit van gehoord. Barmhartigheid? Komt niet voor in hun woordenboek. En zo sjokken ze zonder vreugde voort door het leven.

Roe v Wade

Waarom hoor ik bij die ‘streng gelovigen’ volgens de media. Beter gezegd, waarom voel ik me eigenlijk aangesproken? Een voorbeeld. Op het nieuws kwam voorbij dat Norma McCorvey was overleden. Zo op het eerste gehoor geen idee wie dat was. Maar wanneer je actief bent in de prolife beweging weet je misschien dat Norma onder een ander naam bekend is geworden. Zij was namelijk een fervent voorvechtster van het recht op abortus in de Verenigde Staten. We hebben het over de jaren zeventig. Bijgestaan door twee vrouwelijke advocaten kwam haar abortus-eis uiteindelijk voor het Hooggerechtshof in de VS. Daar viel de uitspraak dat iedere vrouw het recht heeft op zelfbeschikking en dus op abortus tot in de tweede termijn. De staten mochten beslissen over de derde termijn (tot 24 weken!). Norma is in de rechtszaak bekend onder de naam Jane Roe. De uitspraak is bekend geworden onder de naam Roe versus Wade.

In de jaren negentig onstond er een bizarre situatie. McCorvey die in een abortuskliniek werkte als schoonmaker raakte bevriend met dominee en directeur van een prolife organisatie Flip Benham. Zijn kantoor zat in het gebouw naast de kliniek wat tot vele confrontaties leidde. Een onwaarschijnlijke vriendschap dus. Hier is het verhaal te lezen. McCorvey werd gelovig en trad toe tot de katholieke kerk. Haar positie ten opzichte van abortus veranderde radicaal.

I was sitting in O.R.’s offices when I noticed a fetal development poster. The progression was so obvious, the eyes were so sweet. It hurt my heart, just looking at them. I ran outside and finally, it dawned on me. ‘Norma’, I said to myself, ‘They’re right’. I had worked with pregnant women for years. I had been through three pregnancies and deliveries myself. I should have known. Yet something in that poster made me lose my breath. I kept seeing the picture of that tiny, 10-week-old embryo, and I said to myself, that’s a baby! It’s as if blinders just fell off my eyes and I suddenly understood the truth—that’s a baby!

I felt crushed under the truth of this realization. I had to face up to the awful reality. Abortion wasn’t about ‘products of conception’. It wasn’t about ‘missed periods’. It was about children being killed in their mother’s wombs. All those years I was wrong. Signing that affidavit, I was wrong. Working in an abortion clinic, I was wrong. No more of this first trimester, second trimester, third trimester stuff. Abortion—at any point—was wrong. It was so clear. Painfully clear.

McCorvey, Norma & Thomas, Gary (January 1998). “Roe v. McCorvey”. Leadership U. Retrieved February 18, 2017.

Streng of liefdevol

Commentaar NOS radio 1 journaal: McCorvey werd op latere leeftijd ‘streng gelovig’ en keerde zich tegen abortus. Zou je nou ook zeggen: zo en zo werd op latere leeftijd streng humanistisch of atheïstisch of wat dan ook en keurde abortus goed? Nee toch? Ik vind dit gekleurde nieuwsvoorziening. “McCorvey werd gelovig en op grond van haar overtuiging keerde zij zich tegen abortus”, dat zou volgens mij eerlijker zijn.

Ben ik nu ‘streng’ gelovig als ik me inzet voor het leven. Omdat ik geloof dat het leven heilig is, een geschenk van God? Niemand kan immers leven creëren? Daarom zet ik me in voor dat leven. Pril of aan het einde van een lange levensloop. Ben ik ‘zonder medelijden’ wanneer ik ongeboren leven met een kloppend hartje en (vanaf het moment van conceptie ) alles in zich dragend om die bijzondere, unieke persoon te worden wil beschermen? Of die eenzame oudere niet zelfmoord wil laten plegen vanwege zijn gevoel dat het leven niet langer zinvol is?

Je kunt verschillen van inzicht, zeker in de politiek moet je wat betreft regelgeving zoeken naar compromissen.  Maar laten we nou niet de ene opvatting ‘streng’ en de andere, wat? ‘liefdevol’? gaan noemen.

Ik wil zeker ook oog hebben voor de mens in al die situaties. Wat betreft abortus en de zorg voor moeder (én vader!) kan ik me prima vinden in het standpunt van de ChristenUnie.

Gods leefregels zijn altijd bedoeld om het leven  te doen opbloeien. Letterlijk en figuurlijk. Ook al moet je daarvoor soms door de winter heen.

FFC-Tulpen-in-bloei-bij-Roptazijl-bij-Zeedijk-Foto-Marcel-Teensma-2-950x712.jpg (950×712)

 

De zee en het weiland

Ik ben er achter waarom het in Boston zoveel makkelijker is om naar buiten te gaan. Mijn doel is om iedere dag minstens een half uur stevig te wandelen. Langer is nog beter. In Boston kan ik niet wachten tot ik naar buiten kan, maar thuis is de strijd weer begonnen: Nú ga je.. ja, ja, even nog dit opruimen; nú dan, anders wordt het te laat.. ja, ja, oh help, als ik nu niet de was ophang…ok, maar daarná ga je.. ja, ja, als het niet regent…enzovoort.

Niets van dat alles in Boston waar ik afgelopen maand was. Er zijn daar in het appartement van schoonvader ook minder excuses te vinden, maar ik zoék ze ook niet! Ik weet nu waarom: Het is er zó warm dat ik snak naar frisse lucht. Ik kan niet wachten tot ik buiten ben. En daar, ten tweede, adem ik zeelucht! Zo gauw ik de sjieke entreehal uitstap slaat de wind op me neer als een zeemeeuw op een broodkorst op het strand. Het is koud, maar mijn hele wezen leeft op. Lucht, wind, het geluid van zeevogels en een eindeloos uitzicht over het water van de haven richting de Atlantische oceaan. Aahh..lucht!

We lopen daar vaak de HarborWalk, een pad aangelegd langs de haven, die zich met de verschillende werven, over enkele kilometers uitstrekt . Het pad slingert langs de oude pakhuizen, verbouwd tot appartementen, plantsoentjes aangelegd tussen de gebouwen, uitkijkpunten met banken waar je in de zomer heerlijk je Starbucks koffie kunt opdrinken. Boston Harborwalk Bike MapHet is er goed toeven. Hoewel de koude zeewind er soms zo sterk is dat we de beschutting van de gebouwen zoeken. Het geluid van het water en de wind maken dat ik me er altijd senang voel. Het is nooit saai. De boten, de vogels, de mensen, het opstijgen en landen van vliegtuigen op Logan Airport aan de andere kant van de haven, het geeft bedrijvigheid, zelfs middenin de winter.

Boston0019-715x285.jpg (715×285)

Als het eropaan komt ben ik een stadsmens, geloof ik. Een stadsrandmens dan. Geen druk verkeer om me heen, maar de afwisseling van winkels, mensen en geluiden geeft een levendigheid die ik mijn wandelingen hier wel eens mis.  Het is vaak hetzelfde rondje, langs de weilanden. Ik groet de koeien en/of de schapen, maar die zijn minder levendig dan de meeuwen boven het water. Op natte dagen word ik omringd door naaktslakken op voetniveau, ook niet echt de levendigheid waarop ik zit te wachten. Nee, ik klaag niet. Het is rustig, stil en puur natuur. Ik kom vaak honden tegen, met hun baasjes, die hier ook graag lopen (en andere zaken doen).

Het is vooral die zeelucht. Ik ben een onverbeterlijk watermens.

En dan zing je Happy Birthday

34 jaar geleden werd ze geboren, de jongste dochter. Het verhaal van de barre kou en hoe ver de rit in de taxi was voor ik in het Koreaanse ziekenhuis aankwam met een volledige ontsluiting heb ik al eens verteld. Ik werd daar weg gebonjourd naar de wachtkamer: ja, ja, dat zeggen ze allemaal…ga maar rustig wachten, u wordt zo geroepen! Binnen een half uur was ze er. De avond vóór het Koreaanse nieuwjaar geboren. Bij de geboorte is een Koreaans kind één jaar en met Nieuwjaar  wordt iedereen een jaar ouder.Wij hadden dus een prille, net geboren baby van twee jaar oud!

Deze baby, geboren in Korea, opgegroeid vanaf haar vijfde in Nederland en nu alweer bijna vier jaar in Amerika. Toen ze werd geboren belden we snel vanwege de hoge kosten met onze ouders om de geboorte aan te kondigen. Ze zagen haar pas een half jaar later. En nu zongen echtgenoot en ik gratis via WhatsApp- video Happy Birthday en zwaaiden we haar vrolijk een fijne dag toe.

Wat er in ruim dertig jaar ten goede veranderd is, zal ik maar zeggen, afgezien van de baby natuurlijk! Die is aanzienlijk mooier dan toen…

Op deze site staat een leuke uitleg van het fenomeen ‘Koreaanse leeftijd’ en waarom het zo werkt.

Manchester en Hidden Figures – twee films om te gaan zien

Twee films gezien hier die de moeite waard zijn om te bekijken! De eerste film, Manchester by the Sea is een fenomenaal goed geacteerde film. Ik kan niet veel van de inhoud vertellen. Maar de concierge in Boston (gespeeld door Casey Affleck) is door een gebeurtenis in zijn verleden depressief  en getraumatiseerd geraakt. Hij speelt zijn rol zo overtuigend dat je totaal meegesleept wordt in het verloop van het verhaal. Dat ontwikkelt zich in retroperspectief. Tegelijk maken we mee dat hij na het overlijden van zijn broer voogd en verzorger voor zijn neef moet worden. Dat brengt het verleden (te) dichtbij. Ontroerende scenes van pijn, frustratie en machteloosheid. Toch eindigt de film niet zonder een sprankje hoop!

Waarschuwing 1: Veel f*ck en vloeken.
Waarschuwing 2: Veel mensen in de VS boycotten de film vanwege een rechtszaak die tegen Affleck was aangespannen ivm beschuldiging van aanranding. Hij heeft een schikking getroffen waardoor onduidelijk is gebleven of hij wel of niet schuldig is.
Waarschuwing 3: Wie echt onvoorbereid de film wil zien kan beter de trailer NIET kijken!

De tweede film is een echte ‘feel good’ film. Gebaseerd op ware feiten maar geHollywoodiseerd. Toch weer een eyeopener om te zien hoe ver men ging in de segregatie van zwart en blank tot in de jaren zestig! Deze Afro-Amerikaanse vrouwen waren menselijke computers voor NASA tijdens de ontwikkeling van de eerste bemande ruimtecapsule Mercury 7. Ze zijn briljante wiskundigen en kunnen zelfs de eerste IBM computers corrigeren met complexe berekeningen op een schoolbord. Het verhaal is voorspelbaar. Hun prestaties wekken zoveel indruk dat ze als volwaardige collega’s geaccepteerd worden.

Goeie film. Maar confronterend om te zien dat het al die inspanning vraagt om voor vol te worden aangezien. Een klacht die nog steeds klinkt waar ook ter wereld: wie tot een ‘minderheid’ behoort moet zich dubbel bewijzen.

Voor deze film gelden geen waarschuwingen 🙂