Familiegenen

Ik was vandaag op de begrafenis van een zus van mijn moeder. Het is de een na laatste die nog in leven was. Alleen de jongste is er nu nog. Alle zussen van mijn moeder, ze had er drie, herinner ik mij als vrolijke, lachende, welvarende vrouwen. Verjaardagen bij ons thuis waren een feest, want dan kwamen alle ooms en tantes van moederskant en dat was lachen geblazen! De ooms (3) waren zeer humoristisch en de tantes vertelden smakelijk over de meest komische situaties die ze weer hadden beleefd. Er werd wat afgelachen op zo’n avond.

Pas een paar jaar terug hoorde ik van een neef dat zijn moeder, die in mijn ogen de meest vrolijke tante was, al haar hele leven leed aan neerslachtigheid en angsten. Ik was verbijsterd. Van mijn eigen moeder wist ik het, die was ook nooit zo uitbundig van karakter geweest, maar zij? Langzaamaan hoorde ik meer verhalen en niet alleen over haar, maar ook over de andere tantes. Vanmiddag tijdens de begrafenisdienst werd het ook zo samengevat over de nu overleden tante: de gulle lach en de neerslachtigheid, als een rode draad in haar leven.

Ik sprak twee achternichtjes over wat intussen het ‘(familienaam)gen’ wordt genoemd. Hun moeder, mijn nicht, lijdt er aan, zijzelf lijden er aan, en ook andere neven die ik sprak noemden het als een kenmerk. En altijd in die combinatie: extraverte, lachende, levenslustige mensen die ondanks die kant van hun persoonlijkheid worstelen met neerslachtigheid die ernstige vormen aan kan nemen. Binnen mijn eigen familie zit het in de genen van mijn generatie broers en zussen en ook bij hun kinderen zijn er sommigen die er mee te kampen hebben.

Zo overduidelijk iets wat dus van geslacht op geslacht is doorgegeven. Mijn oma van moeders kant had twee zwarte eigenschappen, een slechte en een goeie: de zwarte zwaarmoedigheid die ik weet niet hoever terug in de geslachten gaat. Maar ook haar zwarte ogen en haren, die wellicht nog terug te voeren zijn, in een ver verleden, op een verdwaalde Spanjaard in de familie? De achternichtjes die ik vandaag sprak waren donkere schoonheden, met donkere ogen en zwarte haren. En zo lopen er meer rond in de familie!

8 gedachtes over “Familiegenen

  1. Wat ik altijd deed, is als er visite was overdreven gaan zitten kniezen met dat pilletje in je hand en als je het dan ingenomen had ineens keihard en vrolijk gaan zitten zingen. Helpt!

  2. Daphne

    Even weer een kijkje op het weblog van mijn lieve ex-collega. Wat naar om te horen dat die ‘black dog’ er weer is. Maar hoe mooi en helder weet je je gedachten op ‘papier’ te zetten. Ik ben gestopt met vechten tegen mijzelf, mijn keuze gemaakt en slik De Pil nu elke dag ‘stoer’ door, zelfs een stopweek is er niet meer bij. Zo, ik zal dat migrainespook eens even wat laten zien! Gaat het niet goedschiks dan kwaadschiks! Vort! Wegwezen! Margreet ik wens je kracht en rust.

  3. Esmeralda

    Balen voor je, Margreet, dat het weer zover is. Ik voel met je mee..
    Moedig dat je ’t weer open gooit. Fijn ook, want ’t steunt mij en ongetwijfeld ook anderen voor wie het herkenbaar is.
    Sterkte, joh!

    Liefs, Esmeralda.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s