Onkruid en de les van de stokroos

Hij is er weer. Mister Black Dog. Een combi van medicatie afbouwen, drukte, slechte nachten door de warmte en jawel, ik hoorde hem weer keffen. Altijd weer verbaast me de plotselinge verschijning van het beest. Hij zit verstopt achter een boom. Je loopt voorbij en zonder waarschuwing springt hij je in de nek en blijft daar zitten hijgen. 

Ik ga ‘gewoon’ slapen en voel het op me dalen bij het wakker worden. Een zware, beklemmende deken. Het dekbed vouw je terug bij het opstaan, maar deze deken schud je niet zo eenvoudig af. Je draagt hem mee als een terneerdrukkende, benauwende last.
En het ging zo goed! Dan komt de twijfel.
Ging het wel echt goed?
Natuurlijk was het echt!
Ja maar…
De kenmerkende vermoeiende, innerlijke dialogen waar mensen met psychische problemen meesters in zijn.  Wel waar, niet waar, toch wel, toch niet, enzovoort.
Kappen! wil ik schreeuwen als mijn driejarige kleinzoon, die dat woord geleerd heeft van zijn grote broer. Klep dicht!

Bewegen is het motto tegenwoordig. Sporten, fietsen, wandelen. Maar oh, de warmte…Ik zweet liters alleen al door in het huis wat noodzakelijke dingetjes te doen. Vroeg in de ochtend, zegt een opgewekte, energieke vriendin. Ach, lieverd, zeg ik, ik slaap vaak na een onderbroken nacht pas tegen vijf uur weer in. Ja, ik weet het.. in de avond dan maar. Ik beloof het maar weet ondertussen dat het me niet zal lukken. Of toch wel?

Werken in de tuin biedt altijd verademing. Helaas, door de hitte is er niet veel eer aan te behalen. Ik haal wat dooie bloemetjes van de armetierig bloeiende planten. Het gras is geel, de bosbessenstruik toont wat verdroogde besjes, die ik maar laat zitten voor de vogels als die ze nog pruimen. Zelfs de Hortensia’s, altijd oersterk, laten hun bladeren hangen en de bloemtrossen zijn verbleekt. Het past naadloos aan bij mijn stemming. De Fazantenbes – (Leycesteria formosa) die anders zo mooi staat te pronken is ook al schlemielig. De besjes zijn overrijp. Ze smaken wel heel lekker. Ah, daar haal ik toch weer een flard bemoediging uit de tuin. Schlemielig maar toch van waarde zijn. Niet alles is wat het lijkt.

In de achtertuin zie ik ook alleen maar niet-florerende planten en struiken. Ik weet dat het door de stemming komt. Die werkt als een filter. Bij mij zoomt alles in op onkruid, wat het niet goed doet en wat er ontbreekt. Ik loop langs een van de stokrozen en denk, somber, alweer die lelijke zuurstokroze bloemen. Schoorvoetend moet ik aan mezelf toegeven dat de Oost-Indische kers het best goed doet. Ik ben gek op die felle oranje-rode bloemen. De Lathyrus lijkt het ook wel beter dan anders te doen. Meer bloemen en steviger dan andere jaren. Iets begint een beetje door de dikke mistlaag heen te dringen. Ik voel het droge, gele, stoppelige gras onder mijn blote voeten en ruik de prikkelige geur van hooi. De droge aarde heeft een eigen aroma en er is geen slak te bekennen. En dan zie ik opeens dat de vorig jaar gezaaide stokroos bloeit. De hoop op een andere kleur dan roze had ik al opgegeven. Alles kleurt immers roze in deze tuin?
Deze is intens donkerrood! Ik kan weer (ok, een paar seconden dan) blij zijn. De verrassing van de mooie kleur is een teken van hoop voor mijn vale stemming.

Tien Levenslessen uit de Tuin

Annabel (the flowers) and the cows* De mooiste planten komen soms zo maar aangewaaid en die waar je veel voor betaald hebt doen het niet – geniet van wat je overkomt en laat wat niet lukt je plezier niet overschaduwen

* Planten doen gewoon waar ze zin in hebben – wees flexibel

* Wat je zaait doet het soms wel, soms niet – eb en vloed in het leven hoort erbij

*Bloemen krijgen soms een andere kleur dan je verwachtte – gun ieder zijn of haar eigen kleur, dan stralen ze meer en het verrijkt je kleurwaardering.

*Wat je groot wil hebben blijft kort en vice versa – verruim je verwachtingen en sluit omkeringen niet uit.

* Soms komt een geplande combinatie van planten prachtig uit – goede voorbereiding op een project is ook niet onbelangrijk

* Opeens worden de blaadjes geel en het is nog echt geen herfst – niets gaat vanzelf, aandacht, kennis en  op tijd ingrijpen kan een slechte ontwikkeling ongedaan maken.

* De buren willen de woekerende Hedera klimop niet weg hebben – van de beperking je kracht maken, plant er een clematis voor.

*Onze mini tuin barstte van de vlonders en de pergola’s – als je echt iets zat ben zet er radicaal de bijl in, tijd voor een nieuw begin.

* Sommige planten verdwijnen gewoon – leg niet op alle slakken zout, maar strooi wel veel korrels!

Gebroken Hartje of Vrouwentranen

Ik moet even klagen. Gewoon wat vrouwentranen storten. In de frisse kou, mèt zon, begon ik gisteren aan een wandeling. Ik liep met mijn echtgenoot langs de tuinen in lentetooi. De narcissen, de viooltjes, de blauwe druifjes, de forsythia, enfin, het bekende assortiment. Ik word er vrolijk van en altijd enigszins begerig. Op dit moment verkeert onze eigen tuin in een wat desolate toestand. Half leeg geruimd en ont-tegeld, hier en daar wat zand en aarde, met jawel, gelukkig ook nog wat bolletjes die boven de grond uit komen en bloeien.

Maar opeens miste ik mijn ouwe tuinen in Scheveningen en die in Wageningen en die in Zaandam. In de laatste stad, 23 jaar geleden, begon mijn liefde voor de tuin. Aangelegd door een bekwame broeder uit de gemeente in Aziatische stijl (we kwamen tenslotte net terug uit Korea). Maar daar is het experimenteren begonnen met stekjes en zaden. Ik was overmoedig en probeerde van alles. Ik meende in de voortuin misschien wel mais te kunnen kweken, gewoon een paar planten. Waarom niet? Alles moet je leren door ondervinding. Het werkte niet, maar ik was een ervaring rijker.

In Wageningen hebben vele broeders hun mankracht verenigd en alle coniferen uit onze tuin gehaald zodat ik zelf kon gaan rommelen in een lege tuin. Lekker met mijn handen in de zwarte aarde. Mijn nieuwe woonplek werd meer van mezelf naarmate ik meer in de grond stopte. Zaden, bollen, stekjes en soms (volgens mijn kinderen wel erg vaak..)nieuwe planten van het tuincentrum. Altijd dubbel. Heerlijk als ze eenmaal in de grond stonden, maar ik werd in zo’n tuincentrum wel snel tureluurs van alle keus.

In die tijd ben ik gaan houden van Vrouwentranen. Gebroken Hartjes of Dicentra. De verse stengels die zich door de aarde omhoog boren in de vroege lente, vol belofte. De tere blaadjes, de prachtige vorm van de bloemen. ‘Ochtends vroeg met de dauwdruppels als tranen langs je  kin.

Ik word er lyrisch van. Die beginnende plant zag ik gisteren in een van de tuinen waar we langsliepen. En ik wilde mijn tuinen terug. Ik wil geen nieuwe tuin met weer allemaal gedoe. Ik zag die heerlijk dikke groen/rode stengels zich omhoog strekken naar de zon en zag de hartjes al breken, de tranen vloeien.

OK. In mijn nieuwe tuin krijgt de Dicentra een ereplaats. Ik koop een roze en een witte. In het tuincentrum. En nu de renovatie.

De bijl erin

Vandaag lenteachtig weer, dus mijn echtgenoot heeft de grote eerste stap gezet: alle pergola’s, palen en hekwerken weggezaagd uit het tuintje van ons huurhuis. Een van de vorige bewoners had zich behoorlijk uitgeleefd met hout van de Gamma en de tuin opgedeeld in kleine postzegels. Alles was inmiddels overwoekerd door klimop en wijn- en clematisranken. Ik hou wel van een beetje wild, maar dit was zelfs mij te gortig.In de tuin overviel mij altijd een licht gevoel van claustrofobie.

foto Viva forum

De tuin is nu lichter en lijkt een stuk ruimer! En het is nog maar de eerste fase. De volgende is: alle steentjes eruit halen, de grond egaliseren, een terras leggen, en zo mogelijk een stukje gras.

Voor mij het ultieme zomergevoel: met blote voeten in het gras…

10 levenslessen geleerd van ‘zuster Tuin’

1.Niets is wat het lijkt en niets wordt zoals jij denkt dat het wordt. Een onooglijk aardknolletje wordt een koninklijke bloem; een prachtige rozenstruik met certificaat staat na een jaar te schlemielen.
2.Er komt altijd weer een nieuwe kans, als iets gruwelijk mislukt. Een heel nieuw zaaiseizoen ieder jaar weer
3.Rustpunten. Veel kleur en spektakel is mooi. Maar rust is een must.
4.’Maar wat doen’ kan tot hele leuke resultaten leiden.
5.’Maar wat doen’ kan tot een rommelig geheel leiden.
6.Creatief en techniek gaan hand in hand, wat ik betreur want ik ben lui.
7.Wie zelf iets kweekt zal er beter voor zorgen.
8.Schoonheid heeft niet in de eerste plaats met geld te maken, (stekjes, zaadjes)
9.Seizoenen blijven komen. Altijd weer de lente om naar uit te kijken.
10.Het paradijs hoeft het niet te worden, Hof van Eden is een tuincentrum tegenwoordig, geloof ik. En in het echte paradijs kom je via een andere route

%d bloggers liken dit: