Thai Curry-(maaltijd)soep met quinoa en kip

THK-Quinoa-1-2Deze overheerlijke currysoep wil ik mijn volgers niet onthouden. Het recept dat me inspireerde komt uit het ND, uit een bespreking van een kookboek dat quinoa als ingrediënt wil propageren. Ik heb het recept uit de krant gescheurd en de krant is inmiddels verdwenen dus ik kan niet meer nakijken van wie het kookboek is. Maar aangezien ik het recept meer als inspiratie gebruik dan exact gevolgd heb geef ik het hier toch door zonder plagiaat te plegen, volgens mij.pastinaak

Nodig: 1 of 2 kipfilets
groene of rode Thaise curry 1 eetlepel.
quinoa 100 á 150 gram (even 5 minuten voorkoken)
1 citroen
0,5 blikje kokosmelk
1 prei of 1 ui
1 pastinaak (aardappel kan ook)
1 wortel
kippenbouillon 3/4 liter (blokje)
peterselie en koriander

Kipfilet in blokjes snijden, zout en peper erop en goed aanbakken in wat olie. Uit de pan nemen.
(voorgekookte) quinoa, pastinaak, wortel, prei of ui even bakken, currypasta toevoegen en afblussen met de kokosmelk. Bouillon toevoegen en 15 min zacht laten koken. Peterselie erdoor. En het sap van de citroen. Denk niet, het kan ook wel zonder…dat kan, maar de citroen geeft de soep juist een heerlijke frisse, karakteristieke smaak! Bij het opdienen in de soepkommen kan er eventueel nog wat koriander overheen gestrooid. Is lekker en staat mooi, maar niet iedereen houdt er van. Oh, en natuurlijk de kipfilet verdelen over de kommen. Eet ze!

Nog een link naar een erg interessante site over allerlei granen.

pastinaak, spekjes en strand

We hebben eindelijk een groenteabonnement. Al heel lang van plan om het te nemen maar ’t kwam er maar niet van. Echtgenoot heeft de stap gezet:een formuliertje ingevuld in de reformwinkel in onze straat, that ’s all.

Een groenteabonnement, voor de niet-kenners, is een tas met een wekelijkse groentesurprise.  Voor een vast bedrag kun je iedere week een voorraadje biologische seizoensgroentes van eigen bodem ophalen in de reformwinkel. Heel leuk, want er zitten soms ook zg. ‘vergeten groentes’ bij.pastinaak

Deze week zaten er 4 witte wortels in die ik na enig speuren kon identificeren als ‘pastinaak’. Ziet eruit als een winterwortel, wit en van iets andere substantie. Gebakken of gewokt smaakt ie naar een mix tussen wortel, aardappel en appel. Heel mild en zacht van smaak. Heerlijk gebakken met een uitje, (knoflook)en wat kerrie. Volgens Wikipedia zat in de originele Leidse hutspot pastinaak (de aardappel was nog onderweg uit Zuid-Amerika!)

Zaterdagmiddag nog heerlijk op het strand geweest met o.a. kleinzoon Niek. Na een paar uurtjes strand met Niek komt het zand mijn en zijn oren uit. Ik ben de uitverkoren “bergenbouwer” , heuvels zand, waar Niek met groot plezier vervolgens bovenop springt of valt. Dat ritueel kunnen we uren lang herhalen. Tot hij besluit iets anders te doen: “Niek rennen”, en weg is tie, richting de zee. Net als ik denk dat hij plompverloren het water in rent keert hij zich om en komt even hard weer terug gerend: Help!! roepend, met z’n armpjes in de lucht, als een heuse acteur.

We hadden voor we richting strand gingen in een (nieuw)cafeetje in de Stevinstraat een tosti gegeten. Op de toonbank stond een grote glazen pot te schitteren, gevuld met spekjes. Hoe en wat we ook probeerden, Niek’s arm bleef 1 richting uitwijzen: spekjes. Ok, ik ben opgestaan en heb brutaal een spekje gepakt, waarom zou die pot er anders staan. Niek blij. En toen was het natuurlijk de bedoeling dat het klaar was. De andere spekjes waren voor andere kindertjes. Ja, knikt Niek gewillig. Nu waren de spekjes niet meer voor Niek. Nee, schudde Niek met z’n bolletje: niet voor Niek…ma’nnie, he? Maar z’n oogjes bleven maar staren en het handje ging steeds vaker toch weer wijzen. Nu was Niek nog herstellende van een flinke griep en z’n incasseringsvermogen zeer beperkt. Opeens keek ik naar een jongentje in opperste wanhoop. Mondje wijd open, dikke tranen die over z’n wagen rolden en z’n wereldje bestond nog maar uit 1 ding: SPEKJES!!

Volwassenen beraad. Nu wat? Mamma Jes stond kordaat op en vroeg de dame achter de pot of ze de pot des onheils uit het zicht wilde verwijderen, terwijl ik de net de dag daarvoor verzamelde beukennootjes en kastanjes uit m’n tas toverde. Even was er afleiding. En toen de oogjes zich weer vast wilden zuigen aan de verleidelijke glazen pot-met-inhoud was er slechts lucht. Pot weg. Spekjes weg. Langzaam droogden de tranen en na enige beukennoten trucjes mijnerzijds, brak de zon weer door bij Niek. Pfffff, close call!

Later thuis heb ik hem nog naar bed gebracht, liedjes gezongen (“mamma weg”), over z’n ruggetje gewreven tot twee vermoeide oogjes langzaam dichtvielen. Dagjes Scheveningen staan garant voor groot energieverbruik!

%d bloggers liken dit: