Risen – de film

images (300×450)

Vanavond in Amersfoort de recent uitgebrachte film Risen gezien. Ik had erover gelezen in het Nederlands Dagblad  (de recensie kan alleen door abonnee’s worden gelezen) en in Christianity Today. Beiden schreven een zeer positieve recensie. Ik hecht daar waarde aan. Ik heb altijd wat aarzeling bij films over bijbelse thema’s. Sommige films zijn te zoetsappig en kunstmatig. Of ze zijn juist weer te ‘glamorous’; Jezus loopt dan als het ware met een ‘halo’ rond zijn hoofd op aarde. Ook kan ik er niet zo goed tegen wanneer de persoon van Jezus erg uitgewerkt in beeld wordt gebracht. Ik kijk te sympathetisch en neem zo’n beeld mee. Dan zit ik er bij mijn gebed nog aan vast.

Aan de andere kant vind ik films over de bijbel ook weer heel boeiend. Iedere keer als ik zo’n film zie confronteert het me met de gewoonheid van de dingen. Als je opgroeit met de bijbel vanaf je jeugd, ontstaat er onwillekeurig een gevoel van een aparte wereld waarin die bijbelverhalen plaatsvinden. Niet mijn wereld, maar de bijbelwereld. Films hebben mij geholpen om die twee werelden met elkaar te verbinden. Dat lijkt tegenstrijdig, omdat de films fantasie zijn en niet de realiteit. Maar in films identificeer ik me met de personen en hun realiteit. Zo komt ook de bijbelse wereld dichterbij.

De eerste ervaring van dat soort  had ik  tijdens de film Jesus Christ Superstar. Ik zag die op mijn 18e, denk ik. En opeens drong er iets door van het alledaagse, het door-en-door menselijke van de Mensenzoon Jezus. Ja, hij was God, maar dat was niet te zien. Wie niet beter wist zag een gewone man, met een Mediteraans uiterlijk. Hoe vreemd ook, die film heeft een rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn geloof in de levende Jezus.

Nu dan Risen. Ik dwaal behoorlijk af…Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een Romeinse officier, een harde, dorgewinterde krijger. Hij is aanwezig bij de kruisiging en dood van Jezus. Hij is erbij wanneer het graf verzegeld wordt, op verzoek van de Joden. Hij moet het onderzoek leiden naar de verdwijning van het lichaam van Jezus. Subliem gespeeld door Joseph Fiennes. Heel ingehouden, heel overtuigend. Door verschillende ontmoetingen gaat hij twijfelen aan het verhaal van de Joodse Raad en de soldaten die zeggen dat het lichaam gestolen is. Maar wat er dan is gebeurd?

Een ontmoeting met de opgestane Heer Jezus brengt een keerpunt in zijn leven. Ik beleefde persoonlijk de spanning, de schrik, de verbijstering en de ongekende blijdschap dat deze Romeinse officier alsnog Jezus ontmoet en de last die hij draagt bij Hem mag neerleggen. ‘Wat zoek je, Clavius?’, zegt Jezus tegen hem.  Clavius zoekt rust en een dag zonder doden, zonder geweld. ‘Daar kwam ik voor’, is wat Jezus hem laat weten.

Het publiek mag zelf een antwoord geven op de vraag.

Minpunten? Uiteraard. Niet alles is rechtstreeks tot de bijbel terug te voeren. Maria Magdalena was geen vrouw van lichte zeden, zoals de film beweert. Jezus wordt in de film niet op Golgotha gekruisigd. De lijkwade van Veronica met het (vermeende) gezicht van Jezus wordt in het graf gevonden. Niemand heeft het over engelen, noch bij het graf, noch bij de hemelvaart. En we weten natuurlijk niet af van ene Clavius die zich bekeert. De apostelen zijn iets te blije types. En toch….

Zeker het kijken waard.

 

The days after

Nu is het alweer 2 dagen geleden dat mijn moeder stierf. Ik vind het vervreemdend dat zij daar nu ligt te wachten, in Schiedam, om begraven te worden. Moet ik daar niet bij haar zijn? Bij haar waken? Nee, zeg ik dan, dat is zij niet, het is haar lichaam. Zijzelf heeft geen weet meer van alleen-zijn, van wachten, van begraven worden. Tenminste daar ga ik van uit. “Terstond zult u met mij in het paradijs zijn” zei Jezus tegen de moordenaar die met Hem gekruisigd werd. En Paulus zegt ergens in het Nieuwe Testament: ” het is beter om te sterven en met Christus te zijn dan verder te leven…” En de zielen van de rechtvaardigen vragen aan God in de hemel, waar ze verblijven: “Hoe lang nog Heer, voor de verdrukkingen zullen stoppen op aarde?”. En de rijke man die in de hel terecht komt wil z’n familie gaan waarschuwen toch vooral te geloven in Jezus.

Natuurlijk is er in het ene geval sprake van een gelijkenis, in het andere geval is er sprake van veel symboliek. Maar alle voorbeelden, alle teksten in het NT gaan uit van het bewustzijn van de gestorvenen. Ze weten wie en waar ze zijn, ze communiceren, hebben lief, loven God of klagen dat ze niet dichter bij Hem kunnen komen!
Een mooie tekst in dat verband vind ik Hand. 17:28-” In Hem (God) leven wij en bewegen wij ons, in Hem zijn wij.” Zo verbonden en geborgen, nu al. En eeuwig leven is Hem kennen en liefhebben. Dat begint nu al, immers? In de hemel wachten we op de afronding, de finale.  Dan komt Jezus nog eenmaal en zullen we allemaal een nieuw (vernieuwd) lichaam krijgen en de aarde zal helemaal gelouterd, schoongemaakt worden. Waar we vervolgens zullen wonen. Misschien worden dan wel al die planeten bewoonbaar gemaakt? We zijn nl. wel met een boel mensen…

Mijn moeders lichaam wordt straks begraven, maar het is een vorm van zaaien zegt de Bijbel. Wat je zaait is niet om aan te zien, niks bijzonders. Maar wacht totdat het bloeien gaat, dan komt er iets schitterends uit. Kijk maar naar de crocussen, de narcisussen, hyacinten, scilla’s,anemonen enz. enz. die uit verschrompelde bloembolletjes tevoorschijn komen.

Dat is begraven. Zaaien en wachten op de jongste dag.

Intussen hebben we vanmorgen kleinzoon Niek’s feestje (1e verjaardag!)gevierd met z’n allen en vrienden van zijn pappa en mamma. Heerlijk om met Niek op schoot te zitten. (Hij was een beetje beduusd van alle bezoek).Troost. In de diepste zin van het woord.

Hij kreeg veel cadeautjes die hij met grote belangstelling openmaakte. Muziek genoeg. “La,la,la”, zingt hij met een schuddend bolletje wanneer hij een CD ziet. Hij kan met snelle vingertjes alles openkrijgen en als de CD-speler lager zou staan zou hij waarschijnlijk met veel plezier als DJ optreden. “Open, in, aan”, vingertje omhoog, luister…” Jaaaa! lalala”, helemaal verguld.

Kijkbijbel Kees de Korte

Van ons kreeg Niek de KijkBijbel van Kees de Kort, met de beroemde grote, expressieve platen, die in het Bijbels Museum ten toon gesteld worden.

Onze kinderen vonden ze prachtig. De blinde Bartimeus, die door Jezus weer ziende gemaakt wordt, z’n ogen wijd open gesperd.
De woeste golven en Jezus spreekt een woord: Stil! En het water is zo glad en stil als een spiegel..

Indrukwekkend was het altijd.
De platen in de kijkbijbel zijn wat kleiner, dat is jammer.

Maar voorlopig is Niek nog niet zo geestelijk geïnteresseerd. Hij is m.n. vol belangstelling voor auto’ s, dieren en vandaag wel in het bijzonder voor z’n 2 Jip en Janneke koffertjes! Prachtig vond hij die. Open en dicht. Niet altijd even makkelijk, maar kleine prutsvingertjes kregen het meestal voor elkaar. Met koffer in elke hand ging hij dan de deur door naar de gang, daaaaag, en dicht ging de deur.

Niek was op reis of naar z’n werk.

%d bloggers liken dit: