Loving, de film

lovingVorige week gezien: Loving. Loving betekent zoveel als liefhebben, maar de film heet allereerst zo vanwege de naam van de hoofdpersoon, Richard Loving. Hij trouwt als blanke man in de jaren vijftig met een Afro-amerikaanse vrouw uit hetzelfde gehucht in Virginia. Een gemengd huwelijk is in die tijd nog illegaal en de twee worden gearresteerd en er is een reëele mogelijkheid dat ze tot een gevangenisstraf zullen worden veroordeeld. Mits ze voor minstens 25 jaar de staat verlaten en zich elders vestigen. Ze geven gehoor aan die eis en gaan in het zwarte ghetto wonen van Washington DC. De film laat zien wat er met hen gebeurt wanneer ze besluiten terug te gaan naar Virginia omdat Mildred het leven in de stad slecht verdraagt en haar kinderen meer ruimte gunt.

De zaak Loving bereikt uiteindelijk de Hoge Raad. Er wordt een positieve uitspraak gedaan. Maar de schade en vernedering die ze inmiddels hebben ondergaan laat hun sporen na.

Zeer goed geacteerd. Men heeft zoveel mogelijk de ware feiten gevolgd en ook de karakters van Mildred en Richard lijken op de ware personen, zowel uiterlijk als innerlijk. Dat blijkt uit een interview dat na het einde van de film nog wordt vertoond met de echte Mildred en Richard. Bescheiden, enigszins verlegen, met weinig woorden.

mildred-loving-2-800.jpg (800×600)
Richard en Mildred Loving
the-loving-family.jpg (456×303)
Mildred en Richard met hun drie kinderen

Mijn schoonvader was eerder getrouwd met een Afro-amerikaanse vrouw in de jaren vijftig. Ze woonden in New York en Boston en ondervonden daar nauwelijks problemen. Maar ze konden niet samen naar het zuiden van Amerika wmarriagechrisruth2017-01-27 15.22.52aar Ruth vandaan kwam. Het was illegaal en ook zij zouden worden gearresteerd. Het is onvoorstelbaar hoe kort dit in feite nog maar geleden is. En zelfs toen de wet was aangepast waren niet alle geesten als bij toverslag zo veranderd dat men het accepteerde. De uitspraak was in 1967. Toen begón eigenlijk pas de strijd tegen discriminatie. Veel zwarten in Amerika ervaren nog steeds veel racisme.

De zwarte Pieten discussie in Nederland is in feite een nieuwe poging tot bewustwording/making dat ook wij teveel uitgaan van een witte meederheidspositie. Het is gecompliceerd. Een film als deze en andere (Hidden Figures bijv.)  die onlangs gemaakt werden waarin het verschijnsel racisme pijnlijk wordt aangekaart, maakt dat je er anders naar gaat kijken. Hoe zit het eigenlijk met mijzelf?

Bloggen is leuk maar soms even niet

don_t-be-a-slave-to-writer_s-blockJa, dan zit je daar opeens weer met een ‘schrijversblok’. Dat overheersende gevoel van ‘alles is al gezegd, wat heb ik er nog aan toe te voegen?’ Als ik eerlijk ben is dat is natuurlijk waar. Niets van wat ik schrijf is super origineel of uniek, het is simpel mijn kijk op dingen, een verhaal over mijn ervaringen. En blijkbaar geef ik bij tijden weer wat anderen voelen of denken, of in ieder geval is mijn weergave interessant genoeg voor een groepje mensen om te lezen. En dat is leuk. En geeft voldoening. Ook al is het soms moeilijk te bedenken waar ik over schrijven wil.

In feite is het bedenken van een onderwerp niet zo moeilijk, maar mijn eigen meetlat ligt soms zo hoog dat ik halverwege het schrijven van een blog ermee ophoud..schrijven is best zwaar. Opnieuw beginnen, schrappen, inkorten, uitbreiden. En soms denk ik, toedeloe, ik ga lekker een detective kijken.

Maar na een inspirerend artikel (€0,95) over bloggen in mijn lijfblad, het Nederlands Dagblad (sommige bloggers schoppen het zelfs zo ver dat ze er hun brood mee verdienen!), voelde ik de vonk weer. Mijn boterham ermee verdienen gaat niet lukken, maar de voldoening van het schrijven is ook een soort loon. Waarom ik er niet aan kan verdienen ligt aan het volgende: om euro’s  te verdienen aan je blog bestaan er  volgens het artikel twee voorwaarden: 1. iedere dag bloggen en 2. focussen op iets wat jou onderscheidt.

En dat focussen, lezers, is mijn probleem.  Ik kan namelijk niet focussen. Daarom is er nog geen meesterwerk verschenen van mijn hand. linus-and-snoopy3Daarom staat ons huis vol met spullen uit alle tijdperken en periodes; en liggen er minstens 4 boeken op een stapeltje waar ik mee bezig ben.  Naast mijn bed en ook beneden. Ik neem me vaak voor hier wat orde in aan te brengen, maar ik zit blijkbaar zo in elkaar. Van veel een beetje. Van weinig alles.

Mijn hoofdinteresses zijn geschiedenis, en kunst in alle vormen en uitingen. Dat zie ik wel terugkomen in de derivaten die mijn bestaan vullen. Genealogie, en vooral de sociale geschiedenis van mijn familie, het verzamelen van oude spullen, vanwege de historie, de boeken die ik lees, de films die ik bekijk. Mijn hart gaat sneller kloppen zo gauw er oude en andere tijden aan te pas komen!

Mijn statistieken laten zien dat de persoonlijke verhalen het hoogst scoren. Familiegeschiedenis, de blogs over de laatste maanden van mijn moeders leven, de blogs over mijn worsteling met depressies. Ook reisverslagen doen het goed. Ook die zijn redelijk persoonlijk, geen tripadvisor blogs.

Dat is denk ik voor mij de beste focus: persoonlijk schrijven over wat ik lees, zie en meemaak: de mooie en de lelijke, de grote en de kleine dingen, in deze tijden of andere tijden.

Wat vinden jullie als volgers van mijn blog?

 

 

Vakantie-ervaringen met ons nageslacht I

Vakanties zijn aangebroken, ook de late, dus het is tijd voor ‘quality time’ met de kleinkinderen. De eerste die bij ons logeren kwam, was onze zesjarige Kris. Gebracht door mamma gaf hij haar al snel te verstaan dat het eigenlijk niet de bedoeling was dat ze nog bleef koffiedrinken. Als kind vond ik dat ook vervelend. Logeren betekent dat jij het onderwerp van aandacht bent en niet je moeder. Mijn moeder bleef altijd eindeloos kwekken en plakken omdat ik nogal heimwee-achtig was aangelegd. Maar dat kwam altijd pas later.

Kris raakte helemaal ongeduldig toen bleek dat zijn moeder ook nog een cd’tje met foto’s van haar recente promotie bij zich had. Of we die allemaal gingen kijken? Dat was wel de bedoeling. We vluchtten dus naar boven, terwijl opa zich over de logé ontfermde.

Eindelijk vertrok mamma en konden we tot zaken komen. Wat gaan we doen? Dat wil Kris altijd graag weten. Gefocust als hij is op zijn ruim twee jaar oudere broer Niek (9), is hij meestal wat gedesoriënteerd in het begin van een partijtje logeren. Hij loopt wat rond. Haalt vervolgens de spelletjes uit zijn rugzak die hij van huis heeft meegenomen en stelt een rondje UNO voor. Ik ben geheel op twee dagen spelletjes doen voorbereid (Kris is de spelletjesman), dus stem van harte in. Tuurlijk! Gezellig!

krispizzaHet regent buiten. Minder geslaagd. Maar niet getreurd, opa is de filmman, en Kris is een kleinkind van deze opa, dus de bioscoop is een goeie optie voor de middag. Welke film er speelt, wil Kris wel eerst weten. Planes 2, zegt opa. Hmmm, reageert Kris twijfelend: ik ben niet zo van Cars en zo… is er niet een andere film? Helaas nee, IJsselstein heeft maar één theater, met één filmzaal. Daar zijn we al trots op. Nou ja, ok dan, zucht Kris. Dan gaan we wel naar Planes. Ook hier blijkt de invloed van zijn broer van 9…Die vindt Cars ‘kinderachtig’…(Hoewel die op zijn zesde er nog mee speelde). Na afloop blijkt dat Kris genoten heeft!

En nu? Even TV kijken, stelt Kris voor. Nee joh, je hebt net 2 uur een film gezien! We gaan boodschappen doen, op de fiets! Dat blijkt nog een hele onderneming, want Kris converseert graag en doet dat het liefst met oogcontact en een omgedraaid hoofd. Als ik achter hem rijd is dat bij tijden niet geheel zonder gevaar. Ik kies zoveel mogelijk achteraf paden. Bij ‘rechts’ verstaat Kris soms ‘rechtdoor’ wat tot twee bijna valpartijen leidt. Oma…!! Je moet ook zeggen waar je heen wil!! Kris staat zijn mannetje. Thuis maakt hij pizzadeeg, met overgave, en houdt nauwkeurig in de gaten dat er op zijn helft géén tomatenschijfjes gelegd worden. Alleen salami en kaas, oma! De pizza smaakt geweldig. De vitamientjes eten we door er rauwe paprika bij te eten. Géén groene, oma.

kriskimstrand14De volgende dag is het stralend weer en besluiten we naar het strand te gaan. Dit keer niet naar Scheveningen maar naar Wassenaarse Slag. Prachtig strand, woelige zee, felle zon. We genieten. De tocht erheen was zo voorbij door het eindeloos spelen van ABC zoeken langs de weg en ‘Ken je mijn vriend?’, een spelletje dat ik al speelde met mijn moeder in de auto. Als we even geen spelletjes spelen is er altijd nog de vragende Kris. Kris reflecteert namelijk op alles wat hij ziet. Hij slikt ook niets voor zoete koek. Waarom? Dat is zijn levenshouding. Analyseren van de werkelijkheid tot op het bot, zeg maar. Het strand bestaat uit zand, maar waarom? En waar komt al dat water in de zee eigenlijk vandaan? Waar was dat eerst? En de schelpen? waarom zitten die in het zand? En wat zit er onder het zand, als je diep graaft? Eerst water, maar dan? Wat dan? Soms heeft Kris zijn eigen antwoorden, en daar kun je dan niet veel aan toevoegen, of het nu juist is of niet. Ook hier staat Kris zijn mannetje. Dat blijkt op de terugweg ook weer tijdens een hernieuwde ronde van het ABC-spel. Volgens Kris komt eerst de O en dan de N. Als ik volhoud dat het alfabet echt vaststaat is Kris het daar zeer mee oneens. Kijk oma, ik doe het gewoon op mijn eigen manier. Jij weet niet hoe dat moet. Als ik (riskant, ik weet het) erop sta dat we het spel volgens mijn alfabet spelen, zoals hij het ook op school leert heerst er eerst een pijnlijk en diep stilzwijgen achterin. Okay dan…, zegt Kris. Als het dan per se moet van jou…

Op de terugweg observeerde Kris nog dat als er helemaal geen andere mensen op de aarde waren het wel heel zielig voor één persoon zou zijn. Wel dieren en zo maar niemand om mee te praten. Je hoorde daarin zijn eigen grote behoefte aan gesprekspartners. Ik zei dat het me deed denken aan het verhaal van Het Begin, over hoe God alles maakte en ook Adam. En dat Adam zei dat hij zich alleen voelde. Nou, zei Kris, dat kan ik me wel voorstellen. Dieren zijn leuk, en wij zijn ook een soort dieren maar toch anders. En vervolgens moesten we verder zingen, want dat vindt Kris ook ontzettend leuk.

En toen kwam na het eten pappa hem weer ophalen.

 

Frances Ha – film

 greta-gerwig

FRANCES HA

Regisseur: Noah Baumbach
Genre: Drama, Komedie
Acteurs: Greta Gerwig, Mickey Sumner, Adam Driver

Op een zwoele zomeravond zagen we, in een vrijwel verlaten bioscoop, deze film over een meisje (27) in New York City, op zoek naar zichzelf. Omdat een van onze dochters een half jaar in New York verblijft leek het ons leuk ‘van binnenuit’ mee te kijken met iemand die net als zij zich een (levens)weg moet banen in deze miljoenenstad.

Frances (Greta Gerwig) is iemand die je onmiddelijk sympathiek is. Open, lichtelijk klunzig. totaal niet pretentieus en humoristisch. Ze heeft dans gestudeerd en draait mee in een dansgezelschap, waar ze officieel deel van hoopt te gaan uitmaken. Al na vijf minuten denk je, dansen? Dat is totaal niet iets waar ze goed in is. Ze lijkt  groot en vrij lomp, in ieder geval voor een danseres, zelfs al is het geen klassiek ballet.
Ze heeft ze een relatie die niet geweldig is. Liever brengt ze tijd door met haar beste vriendin Sophie (Mickey Sumner). Met haar is ze volkomen thuis en op haar gemak. Ze delen een flat. Wanneer Sophie aankondigt met een andere vriendin een flat te gaan delen omdat die flat in een betere buurt ligt en goedkoper is  blijft Frances gedesillusioneerd achter. Ze wordt niet aangenomen bij het dansgezelschap. Haar relatie gaat uit en ze heeft geen geld meer om de flat op haar eentje te betalen. Ze trekt in bij anderen, maakt een reis naar Parijs in een (domme) opwelling, met gebruik van haar creditcard, zoekt werk en blijft knokken.

Er gebeurt eigenlijk niets bijzonders in de film maar haar leven wordt zo authentiek weer gegeven, met liefde, humor en onopgesmukt dat de film van begin tot einde boeit. Wat is vriendschap? Wat kun je van anderen verwachten? Wat is liefde? Echte liefde? Vergeving, wanneer je je afgewezen voelt door vriendinnen? De dialogen zijn origineel en soms nietszeggend. Net als in het echte leven. Ik kon me zonder moeite met Frances identificeren en hoopte met smart dat er toch nog iets goeds voor haar zou komen.

Een aanrader voor wie een film niet spectaculair hoeft te wezen.

Oh, de film is zwart-wit!

Frances Ha en Tree of Life – film

frannces ha postertree of life


Twee films die ik met interesse heb gezien. Tree of Life voor de tweede keer sinds hij verscheen in 2011. Frances Ha is een recente (filmhuis)film die ik in Louis Hartlooper, Utrecht zag.

Tree of Life
regisseur Terrence Malick
Met Brad Pitt, Sean Penn, Jessica Chastain

Eerst: Tree of Life. Dit is, kort gezegd, het verhaal van een jongetje dat opgroeit in de jaren vijftig in Waco, Texas. Zijn vader is ex-militair en werkt als uitvinder/technicus. Zijn grote passie echter is klassieke muziek. Hij had graag musicus willen worden. Hij voedt zijn kinderen streng op, wil dat ze presteren en heeft weinig op met excuses wanneer ze hun klusjes niet naar behoren doen. In de vader proef je frustratie over hoe zijn leven is verlopen tot nu toe. Zijn vrouw is zachtaardig, lief voor haar kinderen en beschermt ze door zwijgend maar zichtbaar voor haar kinderen te kiezen. Er ontstaan spanningen in de relatie met haar echtgenoot. We zien het gedrag van de vader door de ogen van oudste zoon Jack. Hoe kan hij zijn vader respecteren wanneer die zichzelf verliest in driftbuien en inconsequent gedrag? Hij stelt veel van zijn vragen aan God. De film voorkomt dat je een simpel beeld vormt van ‘slechte vader, zielige jongen’. In de vader voel je de worsteling en het hunkeren naar de liefde van zijn vrouw en kinderen en tegelijk zijn machteloosheid. Jack wordt onevenwichtig en ontwikkelt een onverschilligheid die hem met verkeerde vrienden in aanraking brengt. De film suggereert dat de volwassen Jack onevenwichtig is gebleven en verwart. De film eindigt in een verzameling beelden die een soort hemel suggereren waar iedereen elkaar tegen komt, in zowel jonge en als volwassen fases. Eindelijk kan de vader zijn zoon omhelzen, en het gestorven broertje dat verdronken is. Er is een duidelijke christelijk geïnspireerde boodschap in de film. We worden herinnerd aan Job. Gebeurtenissen stijgen boven ons begrip uit, maar wie is in staat leven te scheppen? De film heeft geen makkelijke verhaallijn, is impressionistisch, maar zeer boeiend en met een werkelijk prachtige muziekscore. Hieronder het thema dat steeds terug komt:
Les Baricades Misterieuses van Couperin.

Tinker, tailor, soldier, spy

Gezien: Tinker, tailor, soldier, spy.
Regisseur: Tomas Alfredson

Gezien, een paar weken terug: Een verfilming van de spionage thriller van John le Carré: Een Brits spionagedrama dat zich afspeelt ten tijde van de Koude Oorlog in de jaren zeventig van de vorige eeuw. M16, de Britse geheime dienst is actief bezig in de Oostbloklanden met het verzamelen van informatie over allerlei militaire geheimen. Er zijn spionnen, dubbelspionnen en er is een verrader in het spel. Wie van de vijf top spionnen die de directie vormen van M16 is de verrader? Eén van hen, Smiley (Gary Oldman) die (vanwege een mislukte missie in Hongarije) buiten spel wordt gezet krijgt in het geheim van de staatssecretaris van Binnenlandse Zaken de opdracht uit te zoeken wie de mol is.

Ik ben helemaal niet zo’n spionagethriller fan, maar omdat we een aantal goeie recensies hadden gelezen zijn we er toch heen gegaan. Geen teleurstelling. In tegendeel, het bleek een fantastisch mooi gemaakte, gespeelde en geredigeerde film.

Regisseur Tomas Alfredson zegt:
‘With Tinker Tailor Soldier Spy, I think we’ve made a film about loyalty and ideals, values that are extremely relevant – perhaps mostly because they are so rare these days?’

Prachtig authentiek jaren ’70 decor, zeer consequent doorgevoerd. Warme, bruine gloedvolle beelden,mooi camerawerk. De telex, de draaischijftelefoons, het postliftje, de details kloppen allemaal.

Tot het einde toe spannend, wie is wie en wie deed wat en wie is de verrader?

The Descendants – moeite waard

Gistermiddag in City theater Utrecht ‘The Descendants’ gezien, (regisseur Alexander Payne) met George Clooney in de hoofdrol. Het miezerde buiten, we hadden onze boodschap gedaan (verjaardagscadeau voor kleinzoon Niek, die 7 wordt) en bedachten dat het eigenlijk een uitgelezen moment was om naar de film te gaan om 4 uur.

In een lege zaal, comfortabel en warm, met popcorn, de film bekeken.

Matt King (Clooney) woont op Hawaï. Hij is afstammeling van een Hawaïaans koningshuis en Amerikaanse zendelingen. Als advocaat heeft hij een druk bestaan en is veel op pad. Zijn vrouw krijgt een ongeluk in zijn afwezigheid en ligt met een coma in het ziekenhuis. Hun tienjarige dochter Scotty is nu voor zorg op vader aangewezen, die daar geen ervaring mee heeft. Hij was niet erg betrokken bij de opvoeding van beide dochters. Er is nog een tienerdochter Alexandra (Shailene Woodley, 21) die op een privéschool zit op een ander eiland.

Uit commentaar en conversaties met dochters en vrienden rijst langzaam het beeld op van een rijk, maar disfunctioneel gezin waarvan de leden behoorlijk langs elkaar heen leven.

De verhouding tussen vader en moeder is gespannen, de dochters ontvangen te weinig aandacht en liefde en de tiener, Alexandra, blijkt voor veel problemen te hebben gezorgd. Drugs en alcohol spelen een rol. De tienjarige Scotty heeft duidelijk onder slechte invloed gestaan getuige haar taalgebruik en ideeën over wat normaal is.

Matt is redelijk wanhopig en vraagt zich af hoe hij met zijn dochters om moet gaan. Hij realiseert zich dat dingen mis zijn gegaan. In een aanvaring met Alexandra komt aan het licht dat zijn vrouw vreemd is gegaan en dat de tienerdochter haar dat hevig verwijt, ze is loyaal aan haar vader ondanks zijn verwaarlozing.  Ze gaat op bezoek bij haar comateuze moeder maar heeft grote moeite haar normaal toe te spreken, rekening houdend met de afhankelijke staat waarin ze verkeert.

Matt wist niet van de affaire en voelt zich bedrogen en uit het lood geslagen. Alles is veel meer mis dan hij zich realiseerde. Vrienden blijken volkomen op de hoogte te zijn. Met dochter Alexandra gaat hij tegen wil en dank toch op zoek naar de man voor wie zijn vrouw hem had willen verlaten.

Ondertussen wordt duidelijk dat zijn vrouw niet meer uit het coma zal komen. Ze heeft zelf geregeld in een verklaring dat ze niet kunstmatig in leven gehouden wil worden. De dood nadert. We hebben de vrouw niet leren kennen. We zien haar slechts als patiënt in coma, in een steeds slechtere conditie.

Door de vervreemding, pijn en boosheid heen zie je de vader en dochters, in gezelschap van Sid, een goeie vriend van Alexandra, naar elkaar toegroeien.

Een tweede verhaallijn is de situatie rondom een groot stuk land dat de familie van Matt bezit op een van de eilanden van Hawaï. Het moet in de verkoop, wegens een wet die onbepaald bezit verbiedt. Matt is de beheerder van stichting die over het bezit gaat. Verkoop aan een projectontwikkelaar zal leiden tot toeristische bebouwing van een paradijselijk gebied. Het levert de familie miljarden op. Tussen alle bedrijven van de problemen met vrouw en kinderen door moet Matt dit zaakje ook regelen.

De gebeurtenissen rondom zijn gezin beïnvloeden uiteindelijk zijn besef van verbondenheid met de geschiedenis van zijn familie op HawaÏ en zijn standpunt ten aanzien van de verkoop van het land. Vandaar wellicht de titel, die wat vaag blijft omdat de geschiedenis van de verkoop van de familiegrond een ondergeschikt thema blijft.

De film wordt terecht een tragi-komedie genoemd. Er valt genoeg te lachen. Net als in het gewone leven zijn er in de moeilijkste ogenblikken ook altijd wel momenten van humor.

Oordeel: Goede film. Het verhaal, gebaseerd op een roman wordt goed uitgewerkt. We kennen de stervende vrouw niet en het is heel boeiend hoe zij gestalte krijgt door de gesprekken en reacties van de mensen om haar heen. Het thema leent zich ervoor op sentimentele Hollywood wijze te worden uitgewerkt maar het is een vrij ingehouden film. Less is more is het leidende principe.

De acteurs zijn uitstekend. De twee meisjes worden gespeeld door. En zijn heel overtuigend. Irritante (bijna)pubers met een grote mond maar een oh zo klein hartje, George Clooney speelt zijn rol ook met overtuiging. Juist het ingehouden karakter van de film past goed bij zijn persoonlijkheid. Hij is misschien iets vlak, maar dat heb ik liever dan een overdramatische rol. De vriend van Alexandra, Sid, is wat zwak, maar dat heeft ook wel met zijn rol te maken. Niet superintelligent, maar zorgzaam.

Al met al een film die ik zou aanbevelen. Hij krijgt van mij een 8. Oh en de muziek is ook de moeite waard, allemaal originele Hawaïaanse muziek. Compleet met ukele. Past prachtig bij de hele ambiance van Hawaï die in de film heerst.

A thousand years of good prayers

..is what it takes before one has a good marriage

Een film van regisseur Wayne Wang, Amerikaans-Chinese filmmaker. In China door zijn vader vernoemd naar de beroemde western-acteur John Wayne.

Ik zag deze film gisteravond op tv en heb er van genoten. Wang maakt prachtige films met veel straatbeelden die aan schilderijen van Edward Hopper doen denken. Leeg, verlaten en enigszins dreigend, maar ook weer van een schoonheid dat ze niet somber zijn. Ze benadrukken, in ieder geval in deze film, de eenzaamheid van de hoofdpersoon, Mr. Shi, de man die uit China is overgekomen na de dood van zijn vrouw om een tijdje bij zijn dochter in te trekken die net gescheiden is en het moeilijk heeft.

Deze man spreekt nauwelijks Engels en behelpt zich met een klein woordenboekje om de dagelijkse dingen te doen wat resulteert in hilarische taferelen, maar niet ten koste van de hoofdpersoon. Die blijft rustig in zijn naïeve pogingen zich verstaanbaar te maken.

Het is een film over elkaar moeilijk verstaan, en ondanks dat, toch tot communicatie kunnen komen. Als je doorzet. De gesprekken die de Chinese man voert in het park met een even eenzame dame uit Iran die alleen Farsi spreekt op een paar woorden Engels na, kenmerken zich door de basale begrippen die gebezigd worden als ‘my daughter, lonely’ en ‘Communist, no bad’ of ‘America, good’ of ‘you, take this, nice!’ maar die toch een diepe band blijken te scheppen tussen deze man en vrouw.

De vader en dochter komen uiteindelijk ook tot een betere verstandhouding nadat een groot  familiegeheim is opgehelderd.

Prachtige film, goed geacteerd. Subtiel, traag en weinig actie, daar staan Chinese en Aziatische films van dit genre om bekend. Fijnzinnig en een lust voor de ogen.

The Apostle – Robert Duvall, regisseur, producer, en acteur.

Gisteren The Apostle gezien op DVD. Wist eigenlijk niet wat te verwachten, maar ben aangenaam verrast. Een indrukwekkende rol van Robert Duvall als de evangelist die niet op kan houden het evangelie te verkondigen, in de stijl van een typisch Amerikaanse zwarte pinksterdominee. Hilarisch en tegelijk, naarmate de film vordert, innemend en confronterend, want het is hem werkelijk ernst. De komische noot hoort bij de sfeer van die kerken. Een goed voorbeeld van de cultureel gebonden beleving van ‘eerbied’. Men danst en springt luidroepend en Godlovend door de zaal heen. De toon van de film is nooit spottend of cynisch. Duvall (producent, schrijver en acteur) laat zien hoe de evangelist Sonny zich helemaal geeft aan het stichten van kerken, maar tegelijk mens is en lijdt aan zijn eigen zwakheden: agressie, geweldadigheid en lust. Vanwege zijn levensstijl, altijd op pad, wil zijn vrouw van hem scheiden, ze heeft een minnaar. De film laat in het midden of er ook geweld is geweest tegen haar. Sonny’s woede leidt tot een geweldadig incident waardoor hij op de vlucht slaat.

In een klein plaatsje in Louisiana sticht hij met veel inspanning en hulp van anderen een kerkje. Daarin is de liefde voelbaar en ontroerend aanwezig. Maar Sonny weet dat hij niet voor altijd op de vlucht kan blijven. Als de politie hem eindelijk op het spoor komt is hij klaar om mee te gaan.

Mijn partner komt oorspronkelijk, na zijn bekering, uit het soort kerk waar hier een portret van gegeven wordt. Knap is dat niets belachelijk wordt gemaakt, terwijl dit op elk moment makkelijk zou kunnen.

Wat is de boodschap van de film? Het is allereerst een portret, een biografie van een fictieve evangelist die model staat voor velen. Verlangen naar de dienst aan God, maar gehinderd worden door eigen menselijke zwakheid. ‘Maar wie vergeeft ons en heeft ons lief? Jezus!’ scanderen de kerkgangers steeds weer door de film heen. Ook Sonny leeft vanuit die vergeving en zelfs in de gevangenis pakt hij zijn ‘beroep’ weer op De aan elkaar geketende gevangenen die langs de weg werken laten zich voorzingen door Sonny: Wie red ons van alle zonden met Zijn bloed? ‘Jezus!’, roepen dan de boeven. En zo gaat het uren door. .: ‘Ik kan mijn mond niet houden’, had Sonny de politie al gewaarschuwd.

Snow – Aida Begic

Prachtige verstilde film over oorlogsleed van weduwen in Bosnië. In een uitgebombardeerd dorpje woont een kleine, rouwende gemeenschap van vrouwen en kinderen, waaronder een aantal wezen. Alle mannen uit het dorp zijn gedood door Servische soldaten, inclusief de jongens. Een oude man, die de Islamitische gebeden leidt en een jongetje dat aan de moordpartij ontsnapt is maken ook deel uit van de dorpsgemeenschap. Het jongetje is getraumatiseerd (waarschijnlijk ooggetuige van de moordpartij geweest) en heeft angstaanvallen, symbolisch vertaald in het feit dat de imam/opa iedere keer weer zijn haar moet knippen. De angst maakt dat het groeit. Zo ben je op subtiele wijze steeds bewust van de angst die de kinderen met zich meedragen, zonder dat er hele dramatische scènes over zijn.

De vrouwen verwerken vruchten en groentes tot jam, gelei, cakes, enz. Daar zijn ze de hele dag mee bezig met primitieve middelen. De jonge Alma droomt er van dat hun voedsel op een dag half Bosnië zal voeden. Dat was de droom van haar vermoordde echtgenoot. Als zij, met een buurvrouw, op een doodstille weg probeert hun waren te verkopen ontmoeten ze een vrachtwagenchauffeur die hen belooft voor vervoer te gaan zorgen en hun voorraad aan de man te brengen.

Tegelijkertijd arriveert er in het ruïne dorpje een projectontwikkelaar die het gebied voor toerisme wil opkopen. Veel van de vrouwen hebben wel oren naar het geld. Alma waarschuwt hen: wat willen ze doen en waar willen ze heen? Het lijkt erop dat de vrouwen zich niet laten overtuigen door haar argumenten.

Mooie film, schitterende fotografie, zeer overtuigend geacteerd, ontroerend bij tijden.
De titel ‘Snow’ vind ik wat cryptisch.

Een 9 wat mij betreft, maar ik hou van langzame, verstilde films waarin niet de actie maar het verhaal van de mensen centraal staat!

%d bloggers liken dit: