Waarom Post.nl het zo niet gaat redden…

Wie een AOW-gat wil vullen moet creatief zijn.
Kom, dacht echtgenoot, na het zien van de wervingsadvertenties van Post.nl voor bezorgers, dat ga ik doen! Een paar uurtjes per dag lekker in de buitenlucht post bezorgen. Goed voor de gezondheid, geen stress, geen verantwoordelijkheid, eitje. Hij is optimistisch ingesteld.

 

 

 

 

 

Na een paar dagen ingewerkt te zijn (meelopen met een route hier en daar door onze woonplaats) begon het eigenlijke werk. Zelfstandig de brieven rondbrengen. Om kwart voor elf zag ik hem opgewekt gaan, richting depot. Ik riep nog: Sterkte! Ik ben van nature namelijk minder optimistisch ingesteld dan mijn echtgenoot. Ik zag allemaal leeuwen en beren in de vorm van verdwalen, verkeerd bezorgde post, stortbuien en lekke banden.

Vooral dat laatste, de staat van zijn fiets, was precair. Op die fiets moeten bezorgers vijftig kilo kunnen dragen. En moet diezelfde fiets op een standaard kunnen leunen die bestand is tegen dat gewicht. Deze fiets had die niet. Kleine handicap al.

Bij het depot moet de post worden opgehaald. Die is er nog niet dan, nee, daar wacht je op samen met de verzamelde bezorgers. Een klein sociaal moment in de dag je gegund door Post.nl. Na twintig minuten of soms langer komt de post. In grote pakketten. Iedereen sjouwt die pakketten naar hun fiets. Stevige jonge en oudere mannen en minder stevige vrouwen. Men vertrekt naar het startpunt van de route. Parkeert de fiets. Dan pas gaat de betaalde werktijd in. Tussendoor fiets je nogmaals naar het depot om spul van je volgende route op te halen. De stopwatch gaat weer even op nul. 

Mijn echtgenoot kwam de eerste dag niet voor half vijf thuis. De tweede dag om vijf uur. Drie routes moest hij lopen. De stakker. De derde dag riep hij: dit is gewoon slavenarbeid! Ik werk voor een habbekrats (9,65 euro). Ik moet voor mijn eigen vervoer zorgen en bijna de helft van de tijd wordt ik niet uitbetaald en rij ik voor mijn lol.

Vanmorgen is hij ermee gestopt. Dat kon gelukkig in de eerste maand.
Post.nl heeft een ernstig tekort aan bezorgers. Ik snap nu wel waarom!
Suggesties van een leek:
1. Zorg als bedrijf voor goeie transportfietsen en het onderhoud ervan!
2. Laat de betaalklok lopen vanaf het moment dat je bezorgers arriveren bij het depot om 11 uur en pas ophouden als alle post bezorgd is.
3. Geef een meer realistische tijdsinschatting voor de duur van de route zodat je niet op een draf door de straten hoeft. Tijd hebt voor een lunchbreak en een plaspauze.
4. En laat dat uurloon wat aantrekkelijker worden! Dit werk wordt onderbetaald!

Misschien dat je mensen dan zo gek krijgt om door weer en wind onze post te bezorgen!

Kiezen?

Een weg kiezen die afwijkt van het gemiddelde is eng en moeilijk. Kuddedieren die we zijn als mensen, voelt het gewoon beter om te ‘passen’ in je omgeving. Anders zijn vraagt energie en moed en ja, wat eigenlijk nog meer? Vooral ook niet belangrijk vinden wat anderen denken of zeggen. En hoe moeilijk is dat niet?

OK, dat zijn al genoeg redenen om te blijven steken in je leven. Liever meer van ‘hetzelfde’ en passen bij jouw groep en daarmee verder leven, maar wel een vaag gevoel hebben dat je ‘mislukt’ bent, dan datgene te doen waar je wellicht constant bij moet uitleggen waarom, en hoe dan en wat dan als er dit en wat dan als er dat gebeurt, enzovoort. Vragen waar je zelf nauwelijks een antwoord op weet. Je hebt misschien minder aanzien, minder geld, minder luxe, minder vul zelf maar in. En toch.

Maar is zo’n keuze altijd te maken? Het leven is toch veel te weerbarstig om te ‘kiezen’ voor de ideale situatie waar al je talenten tot groei en bloei komen en waar je ondanks alles je ‘helemaal op je plek’ voelt?

Dat is meestal het volgende excuus om te blijven zitten waar je zit. Het wordt toch niks. Laat maar. Ik heb nu zekerheid, vastigheid, weet waar ik aan toe ben, ik heb mijn verantwoordelijkheden en ga zo maar door.

Dat is gewoon ook helemaal waar. De boeken van beroemde goeroes waarin je in 10 stappen leert je van niks of niemand wat aan te trekken en gewoon je eigen plan te trekken worden gretig gelezen (het lijkt zo heerlijk) maar er zijn maar weinig mensen die het ook in praktijk (kunnen/durven) brengen. Het is allemaal niet zo simpel als ze je willen doen geloven. Eigen ervaring.

Maar wat dan? Vaak weet je zelf al heel lang dat de weg waar je op zit niet de juiste is. Ik heb het nu vooral over werk. Je weet het vanwege de sloten energie die het opzuigt, de onvrede die je bijna lijfelijk ervaart. Ik had het er over met mijn buurvrouw vanmorgen die net haar baan had opgezegd als docente. Ze combineerde die met een praktijk als coach en aanvankelijk leek het elkaar goed aan te vullen, maar na verloop van tijd voelde het steeds zwaarder, o.a. ook door de toenemende (administratieve) werkdruk in het onderwijs. Je weet het al lang, zei ze en toch volgt zo’n beslissing dan vrij radicaal en plotseling. Ik káp er mee!

Dat is ook wel mijn eigen ervaring. Terugkijkend zie je vaak dat je om allerlei redenen blijft hangen, collega’s, geld, twijfel, maar in feite weet je, dit loopt op niets uit. De beslissing te stoppen is dan een bevrijding. En daarna de vraag: En nu?

Ik heb altijd veel gehad aan de raad van een wijze oudere christen vriend: Als je God wilt zien handelen in je leven, moet je wel in beweging komen. Het is maar een beeld natuurlijk want God is niet van mij afhankelijk. Maar zo werkt Hij wel meestal. Maak een keus en leg die in Gods Hand en sla de richting in die je zelf denkt dat het beste is en bij je past. God stuurt het wel bij.

En als je dan heel anders kiest dan de meeste mensen in je omgeving? Die succesvol zijn of hoogopgeleid, of wellicht juist niet. Die niet werken of juist wel. Dan wordt het nog belangrijker om je keus met God te maken. Het is Zijn weg met jou. Het is Jouw weg met Hem. Punt. Die vrijheid is er in Hem. En om met Henri Nouwen te spreken: je bent niet wat je doet of wat je hebt, je bent Gods geliefde kind vóór alles. Dat is een rustplek waar je iedere dag opnieuw mag starten.

Ik heb tot op zekere hoogte makkelijk praten omdat mijn dagelijkse leven niet van mijn inkomen afhangt.Ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen, die worstelen met toekomst- of carrièrekeuzes. Wat telt er voor je, hoe maak je je overwegingen? Is een maandsalaris uiteindelijk het belangrijkst, of telt geld dan toch minder? Vaak zit je al zo vast in veel verplichtingen dat ‘beweging’ onmogelijk lijkt. In hoeverre mag je dan toch vertrouwen op Gods hulp en leiding?

en wat nu….

Ik heb de knoop doorgehakt een paar weken terug en mijn baan opgezegd. Ik wil de administratie uit. Een raar gevoel om zo’n rigoureuze stap te zetten zonder dat ik zicht heb op wat er nu volgen gaat. Maar ik moet de leegte hebben om van daaruit te kunnen zien of ik nog een andere kant op kan. Taal, schrijven, redactie, vertalen, dat is wat ik graag doe en waar ik goed in ben.

Dit is een open sollicitatie 🙂

secundaire arbeidsvoorwaarden

Sommige dingen zijn niet in geld uit te drukken, zoals dit uitzicht wat ik heb vanachter mijn bureau op m’n werk in het MCHaaglanden in Den Haag. Op een heldere dag zie ik de duinen en de zee.                                                                                                            

Afb002_3             

stewwetjes

Stewwetjes zie ik, zelfs zonder hulp van m’n kleinzoon Niek, die ze maakt van klei. Ik zie ze voor m’n ogen dansen na weer 8 uren achter de PC gezeten te hebben. Dit keer betaald en dat voelt toch altijd goed! Niet dat ik hebberig ben, hoor….Maar een dienstmaagd is haar loon waard, toch?

Welaan, ik heb een leuke afdeling met leuke collega’s getroffen. Ben heel content. Mijn werk zal vooral bestaan uit veel werken met het plaatsen van berichten, advertenties e.d. op de website van MCH Westeinde. Neem maar een kijkje op de site. Veel info, ook over ziektes en aandoeningen!

weer geld aan het eind van de maand!

Even een snelle update! Volgende week begin ik (14e etage!) op de afdeling interne en externe communicatie van het Medisch Centrum Haaglanden lokatie Westeinde als, niet helemaal Mch_westeinde_2aduidelijk nog, maar een soort vliegende keep, zeg maar. Ik vind het echt leuk zo eens een kijkje te kunnen nemen in een heel andere werkomgeving dan ik tot nu toe gewend ben! Sinds 1996 heb ik achtereenvolgens bij een onderzoeksinstituut gewerkt in Wageningen als herintreedster. Receptioniste/telefoniste. Was leuk om mee te starten en heb er veel geleerd, puur alleen al met vertrouwd raken op computer en zo. Dat was nog de ‘bibber-ik durf- dat- ding -niet-aan -te- raken- want- straks- is- alles- weg-fase’. Dat gebeurde dan ook prompt meermalen per dag…Toen fractie-assistente bij de ChristenUnie-SGP en daarna bij ChristenUnie Tweede Kamer.

En nu dus de medische wereld. Ben ik altijd in geinteresseerd, genoeg kwaaltjes (ha,ha). Nee, vooral het communicatiegedeelte lijkt me erg leuk. Ik zal niet direct redacteur van het personeelsblad worden, gelukkig niet, maar om te ondersteunen en te zien hoe het reilt en zeilt op zo’n afdeling, prima! Wie weet waar ik op deze manier nog inrol op mijn hoogbejaarde leeftijd…

een cv schrijven is een kunst op zich en de vunzigheid van MTV

Ik ben weer zonder werk en dus is het sollicitatie-seizoen aangebroken. Eerst dus de CV aanpassen naar de actuele situatie. Altijd weer een oefening in de zaken zo omschrijven dat ze interessant zijn voor potentiele werkgevers. Vandaag weer mijn creatieve vermogens losgelaten op de oude CV na een paar tips van de Randstad intercedent. Wat alledaags lijkt in mijn ogen in iets bijzonders veranderen.

Als je weinig concreets te melden hebt op het gebied van opleidingen behalve je middelbare schooldiploma (een eeuw geleden..), een niet afgemaakte studie Duits en een aantal computercursussen, moet je met andere ogen naar je leven gaan kijken. Wie niet sterk is moet slim zijn. Twintig jaar niet gewerkt maar thuis ‘gezeten’ (ha, ha) met de kids, wordt: ’20 jaar gezinsmanagement, coordinatie van vele activiteiten, multi-tasking’.  Predikantsvrouw wordt: ‘achterwacht, telefonische assistentie, gastvrouw, inspringen bij crisis-situaties, organiseren van bijeenkomsten met het oog op onderlinge communicatie (vooral die laatste  vond ik wel goed gevonden van mezelf :))

Gelukkig heb ik inmiddels wel aardig wat werkervaring dus dat scheelt. Dat heeft o.a voor mij als voordeel dat ik ook weet waar ik moet op moet letten bij sollicitatiegesprekken en functieomschrijvingen!

Ik ga voorlopig via uitzendbureaus aan de slag.

A shot of love with Tila Tequila

Terwijl ik m’n weblog schrijf zap ik meestal rond op de TV. Multi-tasking heet dat. Heb ik geleerd in de tijd dat ik een gezin had. Maar goed. Ik kom iedere keer weer tot de conclusie dat er bedroevend weinig leuks of onderhoudends te zien is voor 11 uur ’s avonds. Op dat tijdstip beginnen vaak de interessante documentaires of de betere nieuws programma’s. Vanavond stuitte ik op een programma op MTV met de spannende titel die boven deze blog staat..Ik kon m’n ogen en oren niet geloven. Het was nog geen 9 uur en er wordt me minstens soft-porno voorgeschoteld. Tila is bi en probeert verschillende partners uit, Eerst een op een en vervolgens in zg. triodates. Daar is dan een man en een andere biseksuele vrouw. Je trekt toch de haren uit je hoofd bij een dergelijk programma? Volkomen zonder enige normen, moraal of ethisch bewustzijn. Alles kan, alles mag en we denken dat we er gelukkig van worden.

Toen maar weer door gezapt..

netwerken

Nog wat zakelijke dingen afwikkelen en dan ben ik per 1 maart weer beschikbaar voor de arbeidsmarkt!

Gezocht: afwisselende baan, goeie teamsfeer, ben bereid administratief werk te doen, doe het liefst zaken als notuleren, bescheiden hoeveelheid agendabeheer, vind het leuk mensen te woord te staan, te adviseren, heb geen affiniteit met cijfers en financieen. Den Haag e.o.

let me know let me know let me know let me know let me know let me know let me know let me

hoe het niet moet

Inwerksessie nr 2:

"Hoe vind je dat het gaat?" Open vraag aan mij gesteld door degene die mij inwerkt. Goed begin. "Wel goed" antwoord ik, "ik heb het gevoel dat het me makkelijker af gaat en dat ik meer overzicht heb". "Hmmmm", reageert de inwerker, "ik heb een andere indruk". Mijn hart klopt  iets sneller. Rustig blijven nu. Niet direct in de verdediging schieten. Gewoon luisteren, open houding, er is genoeg te leren…

Een kwartier verstrijkt met het napluizen van alle fouten die ik toch nog blijk te maken. Hmmm, tja…Vervelend, beter opletten nog. Ik knik en maak geluiden van instemming. Maar na 15 minuten raak ik wat onrustig. Ik zet de grote stap en vraag: vind je ook dat er dingen goed gaan? (Ik bedoel, het kan toch niet alleen maar negatief zijn?) Het antwoord is niet erg bemoedigend: je hebt haast nog niks te doen, dus het wordt wel tijd dat je foutloos gaat werken. Slik. Nog een keer: slik. Rustig, niet reageren, ik weet dat het anders is…

Dat was het dan. Heel motiverend, maar niet heus. Ik heb een paar uur nodig om uit m’n mismoedige stemming te komen.

Moraal: als je mensen iets wilt aanleren, in wat voor verband ook, zorg ervoor dat je altijd iets positiefs benoemt hebt. Het maakt echt verschil. Geloof me.

ongewenste tranen

Ongewenste initimiteiten op het werk moet je melden. Maar wat doet een mens met ongewenste TRANEN? En dan niet van een ander maar die van jezelf?

Je hebt een overleg en tijdens dat gesprek zegt iemand een paar keer iets waarmee diegene op een zere plek in jouw ziel trapt. Weet hij veel. Niet iedereen heeft duizend-en-een antennes om dat soort gevoeligheden op te pikken. Je vermant je, zegt tegen jezelf dat je het niet zo persoonlijk op moet vatten, je blijft flink, maar van binnen gaat ’t bibberen…Je red het nog net naar het toilet en dan komt de Niagara-waterval, hoor. Unstoppable.

Na een tijdje wil ik dat het klaar is, zodat ik me tenminste fatsoenlijk op de gang kan vertonen. Drinken en nog eens drinken. Naar m’n kamer dan maar, snel achter m’n PC. Collega komt binnen, hoi, hoe ging het? Nou de tuinslangsproeier is er niks bij. Collega is lief en haalt een kopje koffie.

Weer een tijdje later gaat de telefoon. M’n baas: hoe is’t? Goed weekend gehad? Met gebroken stem zeg ik dat ik straks terug zal bellen, ik houd het niet droog.

Het overkomt me misschien eens in de 3 jaar, maar het is iedere keer zo vervelend! Het is blijkbaar een hele gevoelige plek en m’n ziel zegt keihard ‘au!!’ Ik wil dan ook heel hard ‘sssht’ terugroepen maar m’n ziel leidt dan even een autonoom leven. Die laat zich niets gezeggen. Gelukkig, na een poosje zakt het weer en kan ik verder.

Toch gebeurt het ook wel dat ik door die gevoelige plek te fel reageer op anderen. Die dan vervolgens niet snappen waarom ik van een schijnbaar niemendalletje zoiets groots maak, in hun ervaring. Ik moet dan soms meer uitleggen dan ik eigenlijk wil. Het lijkt me zo lekker om zakelijk en onaangedaan te kunnen blijven en niet met een bibberstemmetje te moeten zeggen dat je ook wel eens een complimentje of een woord van waardering wil horen!  Pffff. Ik voel me dan enigszins een looser. Weliswaar een eerlijke, maar toch..

%d bloggers liken dit: