De Chelsea chop – weer een levensles uit de tuin

Wat verlang ik naar de groei van mijn zaailingen. Het hele proces van zaaien, opkomen van het zaad en het verspenen van de jonge prille, fragiele plantjes is spannend en kan frustratie geven. Zaad dat niet opkomt. Zaad dat wel opkomt maar na een paar dagen al op een veel te lang, wiebelend stengeltje staat. Of na een succesvolle ontkieming alsnog aan schimmel of rot bezwijkt. Ieder succes maakt mijn hart licht en blij. Iedere mislukking is drie keer slikken en opnieuw beginnen.

Maar dan. Het zaad is opgekomen. Het is met succes verspeend. Het is afgehard voor planting naar buiten. Met voorzichtige vingers vouw ik de plantjes met hun worteltjes in hun zwarte bedjes. Ik wacht een week, kijk natuurlijk iedere dag, en dan, jawel, ze slaan aan, ik zie de nieuwe blaadjes komen! Ik moet nog weer langer wachten tot de eerste knoppen verschijnen. Wat een gevoel van voldoening! Het is gelukt! Alle barrières zijn genomen, alle obstakels overwonnen. Het wonder gaat geschieden, de eerste bloemen gaan ontluiken!

Maar dan. Dan komt het meest pijnlijke moment. De handeling die het meest in mijn eigen vlees snijdt als het ware. Zal ik het maar overslaan? Gaan ze het overleven?

Dat gruwelijke ‘het’ is de Chelsea Chop!
Ooit van gehoord? Ik leerde erover in het befaamde Britse tuinprogramma Gardeners World van de BBC. Het was een uitzending over de, onder tuiniers, beroemde Chelsea Flower Show, die ieder jaar gehouden wordt in Engeland. Tuinontwerpers strijden om prijzen en stellen de meest prachtige en artistieke tuinontwerpen ten toon aan jury en publiek.

Photography by Gavin Kingcome

Een van de adviezen van de kenners om net zulke mooie, vol bloeiende planten te krijgen als op die flower show (haha…mocht je willen), was de zogenaamde Chelsea Chop. Hop, de snoeischaar in de groeiende stelen. Laat je ze gaan dan hou je armetierige, miezerige bloemstengels die maar met één bloem bloeien. Met een rigoureuze knipbeurt (wég, met alle net verschenen knoppen) van een derde van de plant kun je er zeker van zijn dat er een breed groeiende, bossige plant ontstaat. Het voelt als iets van mezelf afhakken. Eindelijk het punt bereikt waar ik zoveel moeite voor heb gedaan en dan, knip, weg…(voel je de levensles al aankomen?). Juiat datgene wegsnijden wat zo veelbelovend lijkt. Dat wat nou net lijkt te bevestigen dat al je moeite ertoe heeft gedaan. Er staat hier toch maar een bijna volwassen plant die uit een miniem zaadje is opgekweekt met al jouw aandacht en liefde en zorg. En het dan nu zomaar bijna halveren? Poeh!

Ik kon het niet helpen maar dacht toch verder na over de Chelsea Chop die we soms ook in ons leven moeten toepassen. Je kunt je (levens)tuin vol laten groeien met lange, dunne bloemstengels die bij de eerste storm plat liggen. Of met de schaar erin, terug snoeien en geduldig met vertrouwen wachten op de nieuwe, vollere bloei.

Je mag je eigen toepassing maken!

Dog, dochter en dagelijks leven

DOG

De Dog, die zwarte, (zie eerdere blogs) is vertrokken. Ik merk duidelijk verschil met, zeg, 2 maanden geleden. Het was toen iedere dag bikkelen, nadenken over hoe het onbehagen te bezweren, verdragen, verzachten. Dat is heel inspannend merk ik altijd weer. Van al dat gedenk en al die bewuste keuzes wordt een mens moe.

dbd030a611f7b8ac71465c24ad76d278.jpg (236×304)Het meest sprekende kenmerk van terugkeer naar normaliteit is het me niet voortdurend bewust zijn van mezelf. Maarten van Buren schreef in Kikker gaat fietsen, een boek over zijn depressie, dat depressie een soort super bewustzijn teweeg brengt. Maar dan één die alleen het negatieve, het zware en het moeizame waarneemt. Dode vogeltjes en onkruid en de rotzooi in huis, zeg maar. In feite een bewustzijnsvernauwing. Het kost dus enorme inspanning om jezelf steeds er weer van te overtuigen dat het niet de hele werkelijkheid is die je ervaart, maar dat het de depressie is die de werkelijkheid vervormt. Zoals een bril met te sterke (of zwakke) glazen het zicht beïnvloedt. En soms is iedere inspanning tevergeefs. Van Buren gaat fietsen, 100 km of meer om te voorkomen dat het zo ver komt. Goed van en voor hem. Dat zit er voor mij niet in, maar naar buiten gaan is zeker een wapen in de strijd geworden. Lopen, wandelen, fietsen, de deur uit!

De depressie is grotendeels voorbij wanneer de dingen weer ‘vanzelf’ gaan.
Als ik niet bij iedere stap hoef te denken: oh nee, ik moet weer een stap zetten, bij wijze van spreken.
Als ik mezelf weer hoor denken dat ik ‘even’ dit of dat zal doen. Gewoon…éven. Moeiteloos.
Als ik ’s ochtends wakker word en niet gelijk denk: kon ik maar blijven slapen.
De gewoonste zaken worden gelukzalig als ik ze zonder denken kan doen. Ik heb geen grootse dingen nodig, haha. Geef mij maar een dagje huishouden (niet mijn hobby) zonder die donkere schaduw en ik ben gelukkig.

Wat maakt dat de depressie ontstaat en ook weer verdwijnt? Wie zal het zeggen. Natuurlijk zijn er factoren die (in mijn geval) maken dat het risico op depressie groter is. Vermoeidheid. Teveel of te lang geen ‘eigen’ tijd hebben (voor mij altijd een lastige omdat het zo trendy en egocentrisch klinkt, vroeger hadden mensen ook geen eigen tijd..). Maar het is de tijd die ik nodig blijk te hebben om prikkels (die waren er vroeger minder??) te verwerken, tot mezelf te komen, enzovoort. Ik wil dat eigenlijk allemaal niet nodig hebben. Anderen lijken eindeloos door te kunnen gaan, zonder daar last van te hebben. Ik doe dat ook wel, maar de reactie komt later en is meestal onvoorspelbaar. Dát vooral is moeilijk te verteren. Wanneer je ergens huiverig over bent en het dan toch maar doet, gebeurt er niets en doorsta je alles prima. De volgende keer doe je hetzelfde en je valt op je gezicht.

DOCHTERS

Schermafbeelding-2016-01-26-om-13.04.09.png (1613×1077)
Instituut voor Beeld en Geluid

Dochter-1 kwam terug van haar bewogen reis naar Korea en Dochter-2 uit New York is geweest voor 10 dagen. Het was goed. Maar wat gaat de tijd angstaanjagend snel voorbij! Toen we Dochter-2 weer afzetten op Schiphol na 10 dagen, leek het nog geen dag geleden dat we haar ophaalden!
Als gezin zijn we met een hele club van jong en oud naar het Instituut voor Beeld en Geluid geweest en daarna gegeten in een leuk pannenkoekenrestaurant in Baarn, de Wildenburg. (vrij nieuw en zeer kindvriendelijk) Zo kon iedereen elkaar weer zien en spreken na de reis van dochter -1 en de lange afwezigheid van dochter-2.
Beeld en Geluid is trouwens een aanrader voor een familie-uitje. Nostalgie over oude tv programma’s gegarandeerd! Maar ook veel inter-activiteiten, voor zowel kinderen (vanaf 7 zou ik zeggen) als volwassenen! Later kun je verschillende opnames die je ter plekke maakt (je kunt het nieuws lezen, meepraten in programma’s) via een link in je mail terugluisteren/zien. Hilarisch! Lezen van een autocue is moeilijker dan je denkt! En een opname van jezelf is nogal lachwekkend als je blijft zitten ipv te gaan staan. Het enige zichtbare zijn mijn fladderende oogleden terwijl ik mezelf serieus voorstel aan het publiek…

DAGELIJKS LEVEN

Na dochters’ vertrek was het huis een paar dagen vreemd leeg. Het dagelijks leven moest weer worden opgepakt. Tommy, onze kat werd veel geknuffeld, de boel werd weer opgeruimd. En ik ben weer afspraken gaan maken. Gaan bellen met mensen. Weer dingen op de rail gaan zetten. Het is alsof je even van de wereld bent geweest tijdens een depressie.

Wat me staande houd en helpt om door te gaan is een  tekst uit de bijbel in het Nieuwe Testament, Handelingen 17:28:
Want in Hem (God) leven we, bewegen we ons en zijn we.
Dat is een citaat uit een toespraak die Paulus (een zendeling in de 1e eeuw) hield in Athene voor allerlei geleerden en gewone mensen uit die tijd die de Griekse goden vereerden. Paulus vertelt over de God van de bijbel.

Die tekst beschrijft de werkelijkheid die ik geloof. Als de bodem van mijn bestaan soms gaten lijkt te vertonen, moedig ik mijn angstige zelf aan: zak er maar doorheen, je hoeft niet bang te zijn. In God ben je geborgen.  Aan de andere kant van de angst is er dan niet onmiddelijk een luid geroep van Hosanna, maar wel (tijdelijk) Rust. Rust in die zin dat ik de depressieve gevoelens, voor een periode weer, kan accepteren. Een groeiend besef dat lijden een integraal onderdeel is van dit gebroken leven. En dat lijden ook leidt tot het vermogen de meest basale dingen in het leven dieper te waarderen en er meer van te genieten dan al het andere: relaties, liefde, goede gesprekken en samenzijn. Dan is er toch werkelijk zegen.

 

Seks verkoopt niet

Interessant onderzoek wijst uit dat producten die geadverteerd worden met seksueel getinte beelden of tekst niet goed verkopen. Integendeel, ze verkopen mínder goed ! We zijn met z’n allen preutser geworden, volgens communicatiewetenschapper Arie den Boon, die men interviewde op Radio 1. Tien jaar geleden adverteerde Karwei nog met kerels op een catwalk met ontbloot bovenlijf en gillende vrouwen aan hun voeten; nu hebben ze tenminste een t-shirt aan. Het blijft natuurlijk een stomme reclame, maar goed, het geeft aan dat bloot minder gewaardeerd wordt dan even terug.

Ik vind dat wel een interessante ontwikkeling moet ik zeggen. Ik heb de jaren zestig en zeventig meegemaakt waarin het motto min of meer was: hoe bloter, hoe beter! Nu zijn de meeste blootaanbidders 60 of 70+. Af en toe zie je ze volleyballen op het naaktstrand, bij Scheveningen of zo. Niet echt een aantrekkelijk gezicht.

Ik vond het dus wel tijd om iets anders in dat verband aan de kaak te stellen: de vunzige seksreckames in ons huis-aan-huis blad. Ik hou van plaatselijke krantjes. Je leert er van alles. Over de plaatselijke politiek, over de culturele happenings, de bestemmingsplannen die ter inzage liggen (hele spannende lectuur) en wat dies meer zij. Mijn huidige vrijwilligersbaan heb ik ook via het Sufferdje gevonden.

Nuttig dus. Waar ik afhaak is bij de ‘contactadvertenties’. Opeens beland ik, van min of meer onschuldige, vrolijke, interessante informatie in een zwoele poel van heet hijgende, zich in allerlei bochten wringende dames die ‘alles’ doen thuis, je hoeft alleen maar dit of dat nummer te bellen. Echt afstotelijk vind ik. En wat doen die advertenties in mijn huis-aan-huisblad? Heb ik daarom gevraagd?

Een brief dus maar naar de redactie. Waarom plaatsen jullie dit soort gore dingen in het krantje ? Het past toch totaal niet bij de inhoud én de doelgroep van zo’n krantje?

De redacteur reageerde snel (lof!). Hij was er ook niet blij mee. Maar de directeur van Wegener zag het anders: Kijk eerst maar hoeveel klachten je krijgt. Dan kunnen we altijd nog het beleid aanpassen.

Hierbij dus de raad aan iedereen die zich ergert aan vunzige advertenties: laat het weten. Directeuren hebben zelf blijkbaar geen visie. Die reageren alleen op vraag en aanbod. Maar laat ik het onderzoek nog maar een keer aanhalen: seks verkoopt niet!

 

16 tips om met je depressie te dealen

Nog wat praktische tips van een ervaringsdeskundige over hoe om te gaan met depressies.

zenfiles

iedere ochtend
de reden van de dag kwijt
omdat het
nacht blijft

Het doet soms fysiek zeer, maakt van je leven een kleurloos dal en drijft je tot wanhoop – met in sommige gevallen een heel verdrietige afloop. Depressie. Veel mensen hebben er last van gehad of kampen er op dit moment mee. Ook ik ben bekend met deze aandoening – en daarmee een levensillusie armer, maar een ervaring rijker. En die ervaring deel ik graag. 16 tips om met je depressie te dealen.

Ik heb er even over gedaan om te bepalen of ik iets over depressie online wilde zetten, omdat depressie voor mij ook gekoppeld is aan mij – en ik daarmee toch een deel van mezelf laat zien. Maar ik weet ook: ik bén niet deze aandoening, en ik kan met mijn ervaring wellicht wat mensen, al is het er één, helpen. Ik stel me hiermee misschien…

View original post 1.538 woorden meer

Lied van verlangen

Als je soms niet bij je gevoelens van verlangen en gemis kunt, luister dit prachtige lied, een zogenaamde joïk, traditionele muziek van de Samen  een volk in het noorden van Scandinavië, ook wel Lapland genoemd, maar je noemt hen geen Lappen, dat blijkt beledigend te zijn.

In een joïk zing je iemand toe die je mist, liefhebt (of haat , oeps..). Deze joïk is voor de gestorven beste vriend van de zanger. De joïk werd door de kerk verboden aanvankelijk omdat men zolang zong dat men in trance raakte en misschien ook wel vanwege het idee dat je een dode toezingt? En de ‘hatesongs’?

Hoe dan ook, ook de joïk is verwesterd en heeft een ander karakter gekregen dan het oeroude, wellicht ‘heidense’ karakter van toen.

De zanger, Jon Henrik Fjällgren is Combiaans van geboorte maar op de leeftijd van zes maanden geadopteerd en opgegroeid bij een Sami gezin. Hij werkt als rendierherder.

Marigold Hotel, de film

Gezien: The Best Exotic Marigold Hotel
Waar: Boston, VS
Regisseur: John Madden

De complete adel van de Britse acteurs heeft in deze film een rol gekregen. Dat is dan wel het 60+ gedeelte van die adel. Maar wie denkt een soort Maxfilm te zien met een stelletje suffe bejaarden, geen zorgen. De spelers zijn geweldig, de entourage, India, fascinerend en de muziek vrolijk.

Toegegeven,Het verhaal is niet erg diep of met vele lagen. Maar er komt toch veel voorbij tussen alle zogenaamd komische scenes. Judie Dench schittert in haar rol als weduwe die vanwege financiële problemen een goedkoop onderkomen zoekt en zelfstandigheid, Maggie Smith, koningin van Brits drama (dowager in Downton Abbey) heeft een nieuwe heup nodig en in India kan dit snel en goedkoop. Zo zijn er nog een aantal reizigers die om verschillende redenen in Marigold Hotel belanden, uiteraard niet het luxe seniorenresort dat de Engelse brochure belooft. Ze komen terecht in een weliswaar karakteristiek, maar oud en vervallen hotel uit de koloniale tijd. De eigenaar is een grenzeloos optimistische jonge man uit een rijke familie, die het helemaal ziet zitten. De senioren beleven van alles, alleen of samen. En de verhoudingen onderling verschuiven. Ten goede of ten kwade.

Een komedie met af en toe een serieuze wending. Niet eentje waar je dubbel bij ligt, maar waarbij je wel steeds een glimlach voelt. Inderdaad, een feelgood film, maar wat is daar mis mee als er zo geweldig geacteerd wordt? De enige zwakke speler is de jonge Indiase eigenaar van het restaurant. Een beetje te veel van het goede vonden wij.

google en de generaties

Onze wasmachine maakte een enorm kabaal tijdens het centrifugeren. Al maanden vermeed ik mijn buren op straat uit angst dat ze me er op aan zouden spreken. Er moest gewoon een nieuwe komen. Maar ik wilde het ding nog een kans geven dus worstelde ik me door internetsites heen om uiteindelijk via mijnapparaten.nl een afspraak te maken met een monteur, die, wonderen bestaan nog, al direct na 3 dagen zou komen en me een half uur van te voren zou bellen.

Lees verder “google en de generaties”

%d bloggers liken dit: