Aan de Amsterdamse Grachten, werelderfgoed

Wat me het meeste bijblijft van mijn wandeling langs de Amsterdamse grachten, rondom de Noorderkerk, en verder, zijn de flamboyant geklede mensen. Ze kunnen zo uit een schilderij van Rembrandt zijn weggelopen. Hoeden, mutsen, fluwelen en satijnen jurken, rokken, jassen, veelkleurige combinaties in mannenkostuums, grote, kunstzinnige ringen en kettingen, kortom een artistieke, prachtige stoet van mensen. Ik kijk mijn ogen uit. Ik woon zelf niet in een dorpje en toch heb ik het gevoel uit de provincie te komen en voel me heel gewoontjes tussen dit kunstzinnige volk in mijn driekwart spijkerbroek en polootje. Gelukkig ben ik niet vergeten mijn oorbellen in te doen en heb ik me uitgedost met make-up.

Op de Noordermarkt is het dringen geblazen. Rondom de kerk is het meest begeerde plekje. Tweedehands kleding en spullen. De moed zinkt mij in de schoenen als ik een duik probeer te doen naar mooie laarzen van 189 naar 35 euro afgeprijsd. Ik loop verder maar na tien minuten gaat het toch weer trekken. Zulke leuke laarzen, stapels dozen, en voor die prijs….Ik verman me en stort me opnieuw in de menigte. Ik bereik zo waar een plekje tot aan de kraam en zie dat in die tien minuten de stapel dozen tot de helft is gereduceerd. Alle 39 en 40’s zijn eruit. Voortaan mijn jachtinstinct sneller gehoorzamen.

Een tweedehands kleding kraam met alleen merkkleding, alles voor 5 euro. Een grote berg om in te graaien. Ik vind graaien leuk maar met nog 100 anderen wordt het me te veel. Ik loop weer verder en besluit alleen nog maar te kijken om een burnout te voorkomen.

Dan komen de spulletjes. Vijftiger, zestiger jaren, servies, aardewerk…Ik breek direct mijn gelofte en sta al weer tussen de artistieke meute. Maar hier is het beter toeven, want alles is duurder. Ik verlekker me aan de spullen maar hoor mijn geweten opdreunen hoeveel borden, kopjes, thee- en, suikerpotten, melkkannetjes, pindasetjes en schalen er al in de kast staan en de lust vergaat me. Ik loop weer door.

Boekenstalletjes. Ik durf niet eens te kijken. Mijn eigen boekenkasten heb ik aan een eerste zuivering onderworpen en de dozen staan nog op zolder om te worden weggebracht. Geen boeken tot die verkocht zijn is de afspraak.

Noordermarkt. Zonder iets te kopen kom ik er weg! Een unicum. Op de hoek stel ik mezelf op in de rij bij De Winkel waar ze de lekkerste appeltaart van de wereld verkopen. Ik troost mezelf met een groot stuk, met slagroom.

 Ik wandel verder door het gebied en ben werkelijk onder de indruk weer van hoe mooi het hier is. De dwarsstraatjes zijn allemaal opnieuw geplaveid, langs de panden zijn overal kleine tuintjes gemaakt, potten en bakken met bloemen en struiken. In de grachten liggen de woonboten, langs de hekken op de bruggen de fietsen, dit is zo Nederland. Als de zon doorbreekt en in het water van de grachten  de wolken weerspiegelt ben ik even helemaal trots op Nederland.

Alweer is het maandag

Net als ik denk, de week is aardig op weg word ik wakker en is het alweer maandag geworden. De tijd tussen dinsdag en maandag lijkt wel een droom zo snel gaat die voorbij. Maandag is een heerlijke vrije dag waarop we er meestal op uit gaan. Nu hadden we zaterdag ook al een relaxte middag en avond, dus vandaag was extra luxe. Vooral met het hemelse weer erbij.

Zaterdag hebben we een verzameling bonnen omgezet in spullen. Voordeel van bonnen! Ze verdwijnen niet in de kassa van de supermarkt of in de zak van de glazenwasser. Ze lagen mooi in een laatje en als kleine kinderen hebben we cadeautjes lopen kopen. Maar twee boeken en een ervan was voor kleinzoon Niek, dus we hebben het aardig gedaan. Wel hebben we 3 CD roms gekocht voor in de auto. Wereldgeschiedenis, muziekgeschiedenis en nog één, de titel ben ik even kwijt. Bij Ici Paris een flesje parfum, bij een bloemenzaak 2 bakken viooltjes. En nog is de koek niet op. Wie wat bewaart die heeft wat!

Gisteren hebben we onze kleinkids, de Engelaar mannetjes in Woudenberg gezien, met hun vader en moeder erbij :), uiteraard. Niek had ’s ochtends zijn vriendje Lukas te spelen gehad en lag voor pampus in bed. Kris worstelt met vele tanden die alsmaar doorkomen en slaapt onrustig. Kris is verder Hollands welvaren en zit er niet zo mee, maar z’n moeder en vader zien er aardig pips en moe uit..

Ik heb me weer opgeladen met knuffels en kusjes en leuke gesprekjes (met Niek). In de
speeltuin maande Niek opa voortdurend tot voorzichtigheid. Opa deed erg gevaarelukke dingen, vond Niek. Hij doet de dingen liever met mate, niet te hoog schommelen, niet te hoog klimmen, rustig aan, bravoure is nergens voor nodig. De enige keer, dat hij ons op een hoog apparaat iets dappers wilde laten zien gleed hij uit en viel nogal hard op z’n stuitje…Na het drogen van de tranen beperkte hij zich tot de wat kleinere klimrekken en met schommelen wilde hij absoluut niet zo hoog als oma. Hij las Kim ernstig de les, met opgeheven vinger, dat hoog schommelen ‘gevaareluk’  is en kan leiden tot ongelukken. Niek is een echt fantasie kind. Opeens ligt hij ergens in een holletje in het zand en is een poesje of een haai. Toen hij op een grote spin bleek te liggen gaf dat even een klein paniekje…Naar huis lopend kwamen we in een voortuintje een vijvertje tegen met goudvissen erin.

Het kostte enige creativiteit en geduld hem daar weer vandaan te slepen. Maar dankzij een lange stok die onmiddellijk tot ‘pieuw’ werd gebombardeerd en een hoog in de herfstblauwe lucht zwevende luchtballon was de aandacht weer gauw afgeleid van de vissen en konden we onze wandeling voortzetten. Niek op z’n fietsje en wij lopend.

Niek is al erg bezig met zijn verjaardag. Hij wordt in februari 4 en loopt nogal op de feiten vooruit. Madeliefjes die ik plukte voor mamma eigende hij zich prompt toe:Nee, niet voor mamma maar voor Niek z’n verjaardag. En oma gaat hem een locomotief geven, kreeg ik ook vast mee. Staat genoteerd.

En toen was het weer maandag.

Huizen kijken

Onze vrije maandag staat tegenwoordig in het teken van huizen kijken. We zijn weer actief op zoek en crossen door heel Den Haag op zoek naar een geschikte woning. Het is een vermoeiende bezigheid vind ik. Ten eerste spendeer ik uren met het kijken naar huizen op Funda, vervolgens maak je een afspraak voor een bezichtiging en zie je in een oogopslag dat het niks is.

We fietsen veel door Den Haag om te kijken in verschillende wijken. Krachtwijken, prachtwijken, buitenwijken, flatwijken, noem het maar op. De ‘krachtwijken’ hebben als voordeel dat de huizen er stukken goedkoper zijn en je veel meer ruimte voor je geld krijgt dan in ons geliefde Scheveningen. En er zijn bepaalde delen van de zg. achterstandswijken die duidelijk vooruit gaan. Vooral omdat steeds meer jonge mensen van buiten Den Haag daar gaan wonen en hun huizen opknappen. Yuppifying heet dat proces in goed Nederlands.

Maar wij zijn nog niet tegen ons droomhuis aangelopen. We willen geen klushuis. We willen minstens 3 slaapkamers. Eigenlijk het liefst een tuintje, maar niet zo dat alle bovenburen over hun balkon heen kunnen hangen om met ons mee te leven…een dakterras is ook goed trouwens. En ja, we hebben wel meer dan 100 m (in het vierkant) nodig om alleen al een derde van onze boeken onder te kunnen brengen. Zucht….

Misschien toch maar naar goedkoop Friesland?

zon en zee

Het is lang stil geweest na m’n blog over het boek ‘Boven is het stil’..

We hebben een paar dagen Zeeland geroken, altijd weer mooi als we er zijn. Rondje Brouwershaven en Zierikzee.  Img_0309Img_0324

Img_0288Img_0308Img_0294Img_0320

Img_0300 

Er is weer hard gewerkt bij het MCH, er zijn alweer 2 oppasmiddagengeweest in Woudenberg, ook een kleine vakantie als ik daar lekker doorhet durp loop te banjeren met kleinzoon Kris, ‘us boeddhaatje’, in dewagen. Dat kereltje heeft een volmaakt volle maan gezichtje, met tweealtijd vrolijke donkere kijkers en een immer ready smile. De DalaiLhama is er niks bij.

Met kleinzoon Niek is het genieten geblazen vanwege de verbale interactie, als ik het even zo mag benoemen. Wat is er nu meer ontspannend op de wereld dan lol maken met een jongentje van 3, dat gevoel voor humor heeft? Knuffelen wil Niek ook wel, maar op zijn tijd en dat is helaas niet meer zo vaak als oma zou willen, maar goed, dat heb je met stoere jongens. Dan is het des te heerlijker als je opeens twee armpjes om je nek voelt en een kus krijgt, zomaar.

En vandaag was het weer maandag. We werden beiden redelijk vermoeid wakker na een welbesteed maar druk weekend en besloten geen spannende dingen te doen vandaag, zoals het verre Woubrugge of zo :). Lekker dicht bij huis, koffie gedronken in een strandtent, en op het strand gelegen. Niet gezwommen, de wind blijft fris. Ongelofelijk verschil in temperatuur op dit moment in klein Nederland. Zaterdag hebben we puffend door Assen gelopen waar het minstens 28 gr. was. Hier in Scheveningen waait een koele zeebries en door een lichte sluierbewolking is het een stuk koeler.

Zo, de stilte is weer doorbroken.

vogels, bloemen en veel groen voor de ziel bij Woubrugge

(helaas zijn bij dit bericht foto’s weggevallen door migratie naar andere provider)

Sinds ik maandag weer vrij heb gaan m’n man Kim en ik er meestal op uit, even de natuur in. Mijn voet, na jaren sukkelen met een artroseprobleem, is bijna pijnloos dus ik kan minstens een uur wandelen en na een poosje rust, zeker nog wel 3 kwartier. Zo oefenen we een beetje voor onze zomervakantie.

Gisteren zijn we richting Hoogmade gereden en vandaar naar Woubrugge gelopen langs de Wijde Aa en terug. Mooi tochtje. Prachtig Hollands landschap, met water, vogels, bloemen,  schapen en lammetjes en de altijd traag bewegende grazende koeien.

Laat ik wel bekennen: Ik moet altijd een drempel over. Van nature ben ik een lui beest. Laat me toch lekker ergens zitten met een boek en kop koffie…Maar ik weet uit ervaring dat de endorfinen, opgewekt door Buitenlucht, Beweging en Beleving van groen en bloemen, me geweldig goed doen. Ik ben echt blij dat God dat medicijn in de schepping heeft gelegd. Ook tuinieren is helend voor de geest, zo las vriendin Hennie in de krant (ND 15 mei). Tuinieren_is_goed_voor_je

 

Onze wandeling in het Groene Hart voert langs een rivier met daaraan grenzend verbazend veel boerderijen. We zitten hier toch nog midden in de Randstad tussen Leiden en Amsterdam! Die boerderijen maken de omgeving leefbaar en menselijk. De geur van mest, de grazende koeien en schapen, de uitgestrekte weides met hun typische vogelpopulatie en begroeiing. Je hoort wel eens zeggen dat al die boeren maar moeten verdwijnen omdat ze alleen kunnen blijven bestaan dankzij Europese subsidies. Maar wellicht is het die investering wel waard vanwege de heilzame gevolgen puur voor bewoners van een verstedelijkt gebied zoals Kim en ik…

Kim heeft z’n boeken weer ter hand genomen om de natuur te leren benoemen. Vogels, bloemen en bomen, alles wordt opgezocht in de gids. Nu is er meer tijd, aangezien er geen ongeduldige kinderen almaar roepen: “Daaad! Kom nou!!” Nu ben ik er slechts en ik vermaak me wel met foto’s nemen met m’n digitale cameraatje. Er valt nog genoeg te ontdekken aan mogelijkheden!

In Woubrugge vinden we eindelijk een plekje om koffie te drinken want (nadeel van een vrije dag op maandag) alle cafeetjes zijn potdicht. Maar de Warme Bakker is open en heeft koffie en gebak. Op een bankje genieten we van de kleine geschenken van het leven, een kop koffie in de zon aan het water. Vlakbij staat een kerkje met daarop een droevige tegel: Hier stond predikant, ds. X (ben z’n naam kwijt..) In de 16e eeuw in werd hij in Den Haag levend  verbrand vanwege zijn geloof. Dat is even omschakelen na onze vredige ochtend. Hier in dit kleine boerendorpje werd een dominee uit z’n huis meegesleept, door andere burgers? Door Katholieke geestelijken? Soldaten? En in de Hofstad veroordeeld wegens ketterij en verbrand.

Een wolk schuift voor de zon. Vrede en oorlog, wat liggen ze dicht naast elkaar.

Nog een link  met veel natuur en geschiedenisinfo over de omgeving.
 

%d bloggers liken dit: