Categorie archief: kleinzoon

Long time no write

Verschillende volgers van Parelpad informeerden al bezorgd of de Black Dog weer op bezoek was, zo lang hadden ze al niets meer gehoord. Meestal is radiostilte wel een indicatie bij mij. Maar deze keer was het anders. Heel ordinair, gebrek aan inspiratie en (hoe gek dat ook klinkt) tijd. Om te schrijven heb ik ononderbroken tijd nodig. Niet dat het schrijven zelf heel veel tijd kost, maar het is vóór die tijd dat ik het idee moet hebben dat niets me gaat storen.

Hoe dan ook, tijd voor een blog. In de afgelopen weken ben ik veel oppas-oma geweest, tot mijn grote vreugde want ik ben nu dikke vriendjes met mijn jongste, wat eenkennige, kleinzoon.

Een baasje die met weinig woorden de omgeving vertelt wat er op het programma staat. Praten doet hij niet veel, hij is zeer efficiënt in woordgebruik. De hoognodige woorden en voor de rest doet een vingerwijzing en luid en duidelijk ‘méé’ het werk wel. Allerleukst is zijn spel met ons: hij wijst en wij moeten zeggen wat het is, waarop hij heel blij ‘jaaaa!’ roept. Bij schaap en oor geen probleem. Lastiger wordt het wanneer hij naar onze abstracte Kandinsky poster wijst en we met geen mogelijkheid iets kunnen bedenken wat zijn instemming krijgt. Vierkanten? Rood? Strepen? Blauw? Ballen? Vogel? Néééee, nééeeeee!! Tot opa op een lumineus idee komt: Is het een Raket?? ‘Jáááaaaaaa!!’ Dat bracht opluchting alom. En we kijken weer met andere ogen naar ons schilderij.

Van peuter naar puber nu. Oudste kleinzoon maakt zich op om naar de middelbare school te gaan. Straks niet meer lopend om de hoek naar de dorpsbasisschool, maar fietsend naar de grote stad. Van oudste en wijste op school naar brugpieper en jongste. Denker, dromer, creatief en atletisch. Wat gaat er uit hem groeien? Nu al een mooi mens!

Ja, het is merkbaar, oma zijn geeft een hele nieuwe betekenis aan mijn leven. Ik weet dat er onder mijn volgers mensen zijn die ongewenst kinderloos zijn en dat het juist in de kleinkinderenfase van vrienden weer pijn gaat doen. Ook die periode maak je dan niet mee. Tegelijk weet ik van vrienden dat nichten en neven die plaats kunnen innemen, en tot op zekere hoogte de pijn van het gemis verzachten.

Van betekenis zijn is een wisselwerking. Ik wens al mijn volgers betekenisvolle relaties toe. Er zijn voor anderen, door de dalen en de hoogtes, geeft het leven zin. Meer en meer onderzoek wijst dit ook uit. Echt geluk is te vinden in de relationele sfeer. In verbondenheid met elkaar. Kijk bijvoorbeeld eens op de zeer lezenswaardige site van ‘De Geluksdoctorandus.nl. Over sociale relaties en hoe die te koesteren, als bron van geluk.

Want automatisch goed gaan die relaties natuurlijk niet.Je kunt ook flink op je neus gaan, teleurgesteld raken. Als christen ben ik niet idealistisch op dat gebied, de bijbel zegt het al: vestig op prinsen geen vertrouwen. Maar toch. Met voldoende besef dat ultiem geluk niet van enig mens kan komen, kun je tegelijkertijd veel blijdschap ervaren in goeie, eerlijke relaties met vrienden en geliefden.

Advertenties

Nederlands voor peuters

‘Ooooootoooo’, zeg ik heel overdreven en nadrukkelijk met mijn lippen in een rondje. En ik wijs op het autootje dat kleinzoon in zijn handje heeft. Die kijkt ernstig naar mij en dan naar zijn meest geliefde speelgoed van het moment, autootjes, en weer naar mij en zegt: ‘tatuúu’…. We herhalen onze simpele conversatie nog een paar keer. Oóotoóoo, glazige blik in mijn richting, tatuúuu…Ik leg me erbij neer. Deze pientere boy van 20 maanden heeft absoluut geen zin een ander woord voor zijn mini bolide te accepteren. Wat maakt het ook uit. Ik verval af en toe in mijn NT2 rol, buitenlandse studenten Nederlands aanleren. Maar kleinzoon heeft daar helemaal geen boodschap aan, die spreekt namelijk al perfect Nederlands. Een auto is een tatuuu, dat is toch logisch?

Tegenwoordig mag ik op hem passen. Na aanvankelijke eenkennigheid die een jaar of zo duurde was hij er klaar voor. Een dagje bij ‘mmmaaa en ‘ppaaa is prima. De eerste uren vermaakt hij zich met de autootjes. Door de jaren heen zijn er veel wat verzameld. Vier kleinzoons hebben de voorraad speelgoed een onmiskenbaar mannelijk karakter gegeven. Hoewel de Lego en Duplo door zoon én dochters gebruikt werden vroeger. Maar de Little Pony, de Barbies en de andere poppen liggen onaangeraakt in een  stoffig hoekje op zolder.

De auto’s echter zijn indruk gebruik, vooral door deze miniman. Af en toe zegt zijn pappa in een met tranen en nostalgie verstikte stem: oh..ik weet nog dat ik met die auto speelde..

Een zwarte Lada, een rode Audi…deurtjes die open en dicht gaan..dierbaar. De grotere jongens malen niet om auto’s. Nooit echt gedaan. Fascinerend hoe ook speelgoedvoorkeuren blijkbaar al ingebakken zitten.

Na alle auto’s, pardon, tatuuu’s naast mij geparkeerd te hebben op de bank is het tijd om op onderzoek te gaan. Alles wat deze peuter niet mag hebben, de telefoon, het zware houten nijlpaard (onze Rudi), de mobieltjes, de pennen, de koffiekopjes enzovoort worden nu eveneens naar me toegebracht cq gezeuld: ‘mmmaa! dat betekent dus zoveel als, niet voor mij maar van jou. Ook weer een keiharde logica.

Als we alles weer enigszins opgeruimd hebben is het tijd om naar buiten te gaan. We wonen in een speeltuinrijke omgeving dus dat is genieten! We gaan naar een hele grote. met schommels, zand en een glijbaan. Nathan rent heen en weer, speelt met zand, rent heel hard! Níet naar waar hij 5 vierkante kilometer ruimte heeft om te rennen. Nee, hij rent zo hard hij kan richting een smal paadje, met daarlangs, juist, WATER. ‘Mmmaaaa is not amused. Maar ik moet ook lachen om die snelle gast.

Na veel heen en weer geloop gaan we lekker richting huis in de wandelwagen. Het koppie ligt steeds schever en ja hoor, na twee minuten is hij in diepe slaap.

Nog maar een extra rondje lopen.

Nieuw begin, nieuw lied

Zoon Lukas heeft een tijd de lier aan de wilgen gehangen maar raakte weer geïnspireerd toen hij zoontje Noah zich zag overgeven aan zijn spel. Er valt niets te bewijzen, alleen maar te geven en genieten van wat we ontvangen.

Luister en kijk naar Telescope! Eerste single van een nieuwe CD

 

Laat mij dat maar even maken

2016-06-15 00.21.25‘Oh, laat mij dat maar even maken’, zegt kleinzoon Noah van vijf, wanneer ik zuchtend de plas water opdweil die (door een lek in het kit) uit de douchecabine is gelopen. Noah is gek op douchen en spettert, giet en gooit overvloedig met water, terwijl hij zichzelf en vooral de glazen wanden wast.
‘Nee’, zeg ik, ‘dat kan niet zomaar gemaakt.’
‘Écht wel’, zegt hij, met een overtuiging waar ik jaloers op ben. ‘Ik heb alleen maar een hamer en een spijker nodig om in dat gaatje te slaan.’
Nee joh, dat kan niet met een spijker, probeer ik nog, maar Noah is de schade al aan het opnemen.
‘Ik weet het, met sterk plakband!’

Eureka, mijn oplossing voor veel dingen (zeer tegen de zin van echtgenoot). Lekker een dikke strip ductape ertegenaan  of eromheen en we kunnen weer even vooruit. Ik vind het voorstel dus niet zo gek. Echter, leg ik mijn klusjesman uit, dit wordt nat en dan laat het los. Dat snijdt hout en hij geeft zich over. Ok.

Plakband is bij hem in goede handen. De windmolen die hij op het strand had gekregen van zijn pappa, moet op de fiets bevestigd. Ik ben altijd enigszins linkshanderig in dat soort zaken. Aarzelend sta ik met het ding in mijn handen bij zijn fiets.
‘Geef maar, oma, ik heb een idee. Heb je ijzerdraad?’
Uh…ik voorzie een bloedbad, dus doe een leugentje om bestwil. ‘Nee, volgens mij niet, Noah.’
Hij kijkt me meewarig aan, maar switcht al snel naar plan B. ‘Plakband?’
Yes! Dat lijkt me super veilig en ik weet uit ervaring dus hoe veelzijdig plakband is.

Ik geef hem goedplakkend afplaktape dat makkelijk scheurt. Hij is een tijdje bezig in de schuur. ‘Kijk, oma!’
Wat wankel nog, maar de steel van het windgeval zit vastgeplakt.
Noah is er nog niet tevreden mee. ‘Knijpers, oma, heb je die?’  Na het ontbreken van ijzerdraad denkt hij zeker dat ik helemaal geen basisdingen in huis heb.

Ik geef hem een stel knijpers. Met grote concentratie worden die vervolgens bevestigd aan de bagagedrager. Het resultaat is stevig en betrouwbaar. Supertrots en als een speer rijdt hij de wind tegemoet om de kleurige molentjes aan het snorren te krijgen.

We brengen twee dagen samen door en ik sta steeds weer versteld van zijn ingenieuziteit en fantasie. Hij leeft deels in onze wereld en deels in zijn eigen wereld die bestaat uit een combinatie van Starwars, Politie, Brandweerman Sam, Dino’s, Draken en alle planeten en sterren in de ruimte. We lopen ergens en plotseling wijst hij een plekje aan: Oh, dit herken ik, daar ben ik geland met mijn raket! Ik moet even meeschakelen. Niet zo thuis zijnde in de ruimte kan hij me van alles leren, maar wat nu echt waar is en wat uit zijn rijke verbeelding komt is moeilijk te onderscheiden. Het is dus zoeken naar de juiste toon. Wow!, dat is altijd een goed begin..

Het ultieme moment van de logeerpartij is wanneer hij naar bed gaat. Het ritueel van douchen, tandenpoetsen, en in bed nog even op de Ipad (wordt hij slaperig van). Maar zonder uitzondering komt de roep om liedjes. Ik draai het repertoire af dat ik voor mijn eigen kinderen zong (en die mijn moeder voor mij zong, de Nederlandse). Mijn vinger moet over zijn neus en voorhoofd wrijven en dan zie ik de ogen langzaam dichtgaan. Na de tweede ronde ‘Er schommelt een wiegje in het bloeiende hout‘, ‘I’ve been working on the railroad’, ‘Row, row, row your boat’, ‘Drie kleine kleutertjes’,  Roodborstje, Op de grote stille heide , sluiten ook mijn vermoeide ogen.

Het was weer een volle, rijke en vermoeiende dag.

Bestond God toen ook al?

De juf vertelt een verhaal over kinderen die elkaar plagen. Iemand komt in het nauw en wat moet diegene nu doen? Ze legt de vraag voor aan de groep aandachtig luisterende kleuters in groep 2. Noah, kleinzoon van ruim 4, zit op de voorste rij en steekt zijn vinger op.

‘Mag ik eerst iets vragen?’, zegt hij tegen de juf.
‘Natuurlijk’, zegt die, ‘Wat wil je vragen?’
‘Bestond God toen ook al?’, vraagt Noah.
‘Jazeker’, beaamt de juf, ‘die was er altijd al.’

‘Nou, dan weet ik het antwoord ook’, zegt Noah.
‘Dan moet die persoon gewoon even de Here God om hulp vragen, want Die helpt altijd.’

Hoe zoet en gelovig kun je het nog maken verder? Uit de mond van kinderen….

Een tandenborstel, geen knuf

Voor het eerst is kleinzoon Niek een nachtje bij ons wezen logeren. Het viel mamma en pappa niet mee zich van hem los te scheuren, maar uiteindelijk reden ze dan richting Zeeland, terwijl Niek zich vermaakte met van alles en nog wat.

Mijn grootste vraag was: hoe zou de nacht verlopen? Niek is niet helemaal voorspelbaar en ik wilde toch wel heel erg graag lekker slapen ’s nachts. Half acht bedtijd, badje, pyjamaatje, flesje (ja, ja, het heerlijkste moment van de dag, helemaal lui onderuit op schoot nog een flesje voor het slapen gaan). Klaar voor bedje, maar eerst nog even tandjes poetsen. Ik had van dochter wel gehoord dat hij verknocht was aan z’n tandenborstel, maar er niet meer aan gedacht. Niek pakte de tandenborstel, maar van tanden poetsen was geen sprake. Met een flinke zwiep van z’n arm werd de mijne weggeduwd. Niet tandenpoetsen. Oma wil niets forceren, dus ik pak de borstel om hem weer weg te leggen. Neee!!(perfecte communicatie, zonder een woord nog te zeggen) WEL de borstel, NIET poetsen!  Ok, ook goed. Oma is tot veel bereid. De borstel geklemd in z’n handje legt Niek z’n hoofdje op m’n schouder en z’n arm (met borstel) om m’n nek. De vaste houding voor het zing-ritueel. Oma’s heerlijkste moment.

En dan is het zover, Niek gaat, met z’n oogjes al half dicht, lekker slapen. Die oogjes sperren zich echter wijd open zo gauw ik de tandenborstel terug wil leggen op de wasbak. Dat is niet de bedoeling. Eerst heb ik het niet eens door en denk dat hij zich bezeert, of zo. Dan snap ik het en na een korte, maar hevige tweestrijd geef ik het ding weer terug. Ok, ok, ga maar lekker slapen met je borsteltje…Intussen ga ik in de kamer ernaast zitten wachten (nou eerlijk gezegd, liggen, want ik ben MOE). Ik denk slim te zijn en wil als Niek slaapt alsnog het borsteltje verwijderen…Als Niek snurkt (doet ‘ie echt een beetje) sluip ik als een dief z’n kamertje in. Heel voorzichtig buig ik me voorover naar de spijltjes, waarachter ik in z’n dikke knuistje het gewraakte plastic stokje ontwaar. Het handje lijkt slap, ik trek millimeter voor millimeter het ding naar me toe…Een kritiek punt wordt bereikt wanneer het borsteltje door z’n handje moet…Ik trek snel om het klaar te hebben en als geprikt door een mug zit Niek op z’n knietjes en slaakt een kreet, terwijl de tranen vloeien…Als de wiedeweerga geef ik ‘m z’n borstel weer terug en in minder dan een seconde is hij opnieuw in diepe slaap verzonken.

Ik geef het op: dan maar in plaats van een knuf een tandenborstel!

Simple pleasures

Ik zit in m’n stoel uit te blazen van een klus. Mamma Jes en Sas zijn even weg samen (2ehandswinkel in de Stevinstraat!) en echtgenoot Kim en ik houden kleinzoon Niek in de gaten, die ijverig aan het spelen is.

We zitten in de achterkamer, rondom een met speelgoed bezaaide vloer. Niek houdt van variatie en die is zeker aanwezig. De halve inhoud van de keukenkastjes, pollepels, plastic bakjes, lege plastic flessen, verder ‘echt’ speelgoed zoals duplo lego, fisherprice enz. enz. Een van z’n favorieten is de klassieke toren van gekleurde plastic kuipjes. Stapelbaar, en tegelijk passen alle kuipjes in elkaar als je de goede volgorde aanhoudt.

Niek is al vanaf heel vroeg gefascineerd door het verschijnsel ‘in’ en ‘op’ dus de toren biedt eindeloze mogelijkheden. Nu wil het geval dat de torenonderdelen in de voorkamer liggen bij de verzameling speelgoed dáár. In de achterkamer komt Niek opeens een van de kuipjes tegen, de rode. Een grotere. Hij pakt hem op, stopt er eerst iets in, zet hem op z’n kop en kijkt dan turend naar de voorkamer. ‘Deze hoort ergens bij’, zie je hem denken. Actie volgt. Met grote inspanning tracht hij z’n knuistje om de rode beker heen te krijgen zodat hij naar de voorkamer kan kruipen. Hij doet een poging maar het bakje is te groot voor 1 handje, hoe hij het ook probeert vast te houden. Lukt niet. Hij kijkt nog wat spijtig naar de voorkamer, maar draait zich om voor wat anders.

Na een kwartier is hij in z’n rondje ‘alles even aanraken’ weer bij het rode bakje. Nu zie ik in z’n blik iets vastberadens komen. Als een zeerover met een houten poot als been, kruipt hij kruip-klik, kruip-klik met het bakje óm z’n handje naar de voorkamer. Even zoeken en daar is de rest van de toren. Hij vindt zowaar de volgende in grootte, de gele, en laat de rode erom heen zakken..Hij gaat erbij zitten en een tevreden lach verspreidt zich over z’n gezichtje. Voldoening. Toch gelukt. Small pleasures in the life of a one year old!!