Half dood is ook half levend

En dan is ze er weer, de stem van mijn moeder. Terwijl ik de cyclaampjes plant in een pot in de tuin, hoor ik haar zeggen hoe ik de uitgebloeide bloemen moet verwijderen: ‘Niet trekken, maar eerst draaien en dan pas trekken. Anders gaat het steeltje rotten.’

Ik kreeg die instructies vroeger, terwijl ik haar hielp de planten te verzorgen. Ik luisterde met een half oor, want ik vond cyclamen lelijk en planten niet echt interessant. Ze stonden bij ons pontificaal in de vensterbank. Witte, rode, roze cyclamen met van die grote bladeren en recht opstaande bloemen. Azelea’s, Chinese rozen en Begonia’s. Mijn moeder was er gek op en kreeg ze elk jaar weer aan het bloeien.  Planten die op den duur meer steel dan blad hadden, maar wel altijd hardnekkig weer een paar knoppen kregen, dank zij de groene vingers van mijn moeder. En zolang er knoppen waren was er hoop, hoe lelijk de plant er verder ook uit zag. ‘Gooi toch weg, Mam’, zei ik dan hardvochtig. Maar dat kon ze niet.

Ik ben nu zelf cyclaampjes aan het planten. Door een vriendin heb ik de fijnere, meer natuurlijk ogende soort ontdekt, die buiten bloeit. In de schaduw, onder bomen of in bakken. Ideaal dus. Een paar weken terug zag ik dat eentje die ik vorig jaar plantte weer miniscule knopjes heeft. Hij gaat weer bloeien. Mijn moeder zou heel blij zijn geweest!

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is cyclaamoutdoors.jpg

Ik herken nu overigens ook bij mezelf de moeite om planten die in feite niet meer om aan te zien zijn weg te gooien. Het motto is nu: Half dood is ook half levend. Ik heb bakken vol met kalanchoe, bewaard vanuit gekregen bloemstukjes. En stekjes van planten die ik ook weer van stekjes heb. Meer planten dan ik ruimte heb.

Als ik een plant echt zat ben laat ik hem over aan de elementen. Ik zet hem buiten met een halve leugen tegen mezelf dat planten tenslotte buiten horen. Het is de natuur. Toch? Voor straf overleven ze het dan vervolgens nog maanden. Tot de vorst intreedt en ze roemloos de rest van hun halve dood sterven. Met een licht schuldgevoel gooi ik ze dan de GFT-bak in. Waar ze weer onderdeel van de kringloop worden. Half dood, toch nog levend.

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, mijn kleinkinderen, mijn Amerikaanse en Franse familie, te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.

Eén gedachte over “Half dood is ook half levend”

  1. Hallo Margreet
    Ik ben Nasser.
    Ik heb jou overal gezocht, uiteindelijk heb ik op internet jou blog gevonden.
    Wij willen graag jullie zien.
    We gaan jullie heel erg missen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: