Wat is jouw verwerkingsmechanisme?

Stilte aan het Parelpad
Het is stil geweest op Parelpad.com. Ik had weinig inspiratie; twijfelde wat aan het nut van de blogs ( ‘wat maakt het nu eigenlijk uit of ik wat schrijf of niet?’); de gewone drukte van het leven; een zekere luiheid; teveel boeken om te lezen; de postzegel tuin die toch altijd nog bergen snoeiwerk en onderhoud vraagt, kortom een combi van factoren. Nu er steeds vaker mensen vragen of het wel goed gaat ‘want ik zie geen blogs’ toch maar weer de digitale pen gepakt. Wie mij langer volgt is bekend met de Black Dog die me af en toe bezoekt. Of die er weer was, vroegen sommigen. Wel een mooi idee dat mensen op die manier naar me vragen. Het maakt dus wel uit of ik schrijf of niet in elk geval.

Black Dog?
Of de Black Dog er was/is kan ik niet goed zeggen. Helemaal jofel gaat het niet, merk ik en dat heeft verschillende oorzaken, denk ik. Reina Wiskerke van het Nederlands Dagblad schreef onlangs een column waarin ze het had over haar verwerkingsmechanisme. (column achter een betaalmuur) Hoe gaat ze om met bijvoorbeeld de snelle veranderingen in de kerkelijke gemeenten waartoe zij (en ik) behoren? Even kort door de bocht: eerst kon niet wat nu opeens moet. Wat onbijbels was is nu bijbels en een opdracht. Hoe ook iemands mening is, de radicale ommekeer is opvallend en doet wat met je, schreef zij.

Verwerkingsmechanisme
Het woord verwerkingsmechanisme bleef bij me haken en maakte me bewust van dat fenomeen. Wat is eigenlijk mijn verwerkingsmechanisme? Bij prangende gebeurtenissen, zeg maar. En dan heb ik het niet alleen over kerkelijke situaties. Er gebeurt meer dat moeilijk is in een mensenleven. Na wat zelfonderzoek moest ik tot de conclusie komen dat mijn verwerkingssysteem bestaat uit een soort aftocht is. Een naar- binnentocht. Ik creëer onbewust een rubberen laagje om me heen waarachter ik schuil en ondertussen de gebeurtenissen zich zie ontwikkelen. Reina Wiskerke heeft het over een helikopterblik. Erboven hangen dus en je op die manier ook min of meer terugtrekken uit de onmiddellijke situatie.

Dat heeft voordelen. Je verlaat de gevarenzone en neemt de gelegenheid de dingen van alle kanten te bekijken. In mijn geval heeft dat tot gevolg dat mijn hoofd ongeveer een driedubbele afmeting krijgt door al het denken. Dat hoofd tors ik steeds mee dus dat is een nadeel. Van denken word je moe. Ook een nadeel. Nog een nadeel: je staat overal een beetje buiten.

Nature-nurture
Interessanter is natuurlijk de vraag waarom iemand een bepaald verwerkingsmechanisme heeft ontwikkeld. Waarom trek ik me innerlijk terug en echtgenoot niet bijvoorbeeld? Die is van de actie en de oplossingen. Ik ben van de flight en hij van de fight. Dat heeft veel met nature-nurture te maken denk ik. Als jongste van een gezin van vijf met grote broers en zussen heb ik me (gevoelig mamma-kindje dat ik was) vaak onveilig gevoeld. Ruzies en conflicten (die er tot op zekere hoogte bij horen in een groot gezin) heb ik als heel bedreigend ervaren. Zoiets heeft invloed op je ontwikkeling: Ik ben een volbloed conflictvermijder geworden. Waar ik van baal, want het is gebaseerd op die kinderangst: Ieder verschil van mening kan immers ontaarden in hoogoplopende ruzie. En ruzie is verlies van verbinding. Iets wat ik in mijn jeugd dan moest terug verdienen door ‘lief te zijn’.

India
De stilte op Parelpad is dus enigszins het gevolg van mijn verwerkingsmechanisme. Ook de terugkeer in Nederland na twee-en -halve maand India heeft me meer moeite gekost dan verwacht. Vreemd zou je zeggen, zo lang is dat toch niet en fijn om weer thuis te zijn. Daar heb ik dus ook heel lang over na moeten denken waarom het toch niet zo voelde, afgezien van het feit dat het heerlijk was (klein)kinderen weer in de armen te sluiten. Er bleef toch een gevoel van vervreemding. Ik ben er nog niet helemaal achter. Maar ergens heeft het te maken met een gevoel wat veel mensen die lang in het buitenland hebben gewoond zullen herkennen, namelijk het gevoel van ‘nergens helemaal thuis zijn’. Niet kunnen delen wat het betekent in een totaal andere cultuur mee te draaien en thuis niet helemaal meer thuis te zijn. Het bracht veel herinneringen terug aan onze periode in Zuid Korea en daarna. Een volgende blog wellicht over die buitenlandgevoelens. De stilte is in elk geval weer doorbroken!

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, mijn kleinkinderen, mijn Amerikaanse en Franse familie, te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.

10 gedachten over “Wat is jouw verwerkingsmechanisme?”

      1. Mooi verwoord Margreet. Zelf merk ik een right houding in sommige zaken maar ook mijn hoofd is soms te klein van alles wat ik zie. En dan trek ik me ook terug. Een beetje. 😊

        Heeft ook te maken met machteloosheid. En dan zoek ik God. Nog iets dieper. En zucht eens of het allemaal over mag zijn want wat kunnen mensen er een zooitje van maken. En dan weer zo blij kunnen zijn met kleine lieve dingen. Het buitenland gevoel herken ik ook. Nooit ergens helemaal thuis maar ook weten dat je overal een thuis kan creëren. We blijven een soort van buitenlanders in dit leven denk ik. Nog niet helemaal thuis. 😊
        Leuk weer een blog te lezen. Ik reageer niet altijd maar lees (de meesten) wel.

        Geliked door 1 persoon

  1. Altijd fijn als je schrijft. Herkenbaar stuk van Reina ook. Ik herken mij in jouw mechanisme, alhoewel ik ook wel meer een doener ben geworden door de jaren heen. Maar de eerste twee jaar na Mart zijn overlijden zat ik heel vaak in mijn schulp, zoals ik dat noem. En als tegenactie extreem uitbreken zodat het heel wat leek. Er komt gelukkig weer balans. De vrijgemaakte traditie heb ik achter mij gelaten. Niet om de veranderingen, maar dat is een gezamenlijke keuze van mij en Mart geweest bij onze verhuizing naar Den Haag. Het was toen beter voor hem. Ik sta nog steeds achter die keuze, maar mis ook zeker dingen uit de vrijgemaakte traditie.

    Like

  2. Lieve Margreet,
    Ook al heb ik je jaren niet meer gezien toch voel ik jouw warmte en liefde in je columns. Maar ook heel veel herkenning in de dingen die je beschrijft. Dus voor mij heel waardevol…Wil graag je pareltjes blijven lezen in de toekomst!
    Knuffel ( vanuit mijn ziekenhuisbed in Veldhoven op dit moment)

    Geliked door 1 persoon

      1. Nee niet zo…complicaties na gastric bypass januari 2017…4e operatie nu. Maar heb nu epidurale pijnbestrijding wat erg fijn is.
        Groetjes Erika

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: