Kazim sagt ‘nein’ – reisperikelen

Goed op tijd arriveer ik op Jolly Grant (:))Airport in Dehra Dun. Echtgenoot mag niet mee het gebouw in dus op dat moment begint mijn reis terug naar Nederland. Ik rol mijn twee lichtgewicht, fel oranje koffers naar de incheckbalie en wordt vriendelijk geholpen. Handkoffer is te zwaar dus die moet ingecheckt, over gewicht wordt niet gezeurd. Ik ben zo opgelucht dat ik geen bezwaar maak wanneer blijkt dat ik bij mijn overstap in Frankfurt de bagage opnieuw moet inchecken. Ben al lang blij dat ik er straks in Delhi niet mee hoef te zeulen.

We vertrekken op tijd voor de korte vlucht naar Delhi. Daar heb ik ruim de tijd, dus alles loopt voorspoedig. Als we opstijgen voor de vlucht naar Frankfurt is er de gebruikelijke mededeling van de piloot over weer en route. Denk ik. Dan spits ik mijn oren want er wordt iets gezegd over ‘rerouten’. Storm misschien? Nee, als gevolg van spanningen tussen Pakistan en India is het luchtruim waar wij doorheen zouden vliegen gesloten. Hmm. Nooit bij stil gestaan dat dit mijn vlucht zou beïnvloeden, eerlijk gezegd. Het blijkt dat we twee uur langer over de vlucht gaan doen! Dat is balen, want zoveel overstaptijd heb ik niet straks in Frankfurt. Dat ga ik nooit redden. Ik kijk om me heen. Springen er mensen op in paniek, is er verrassing, verbazing, verbijstering? Nee, geenszins. Het lijkt erop dat iedereen zijn/haar eindbestemming zal bereiken in Frankfurt.

Er komen geen verdere mededelingen van piloot of staf. Dan zelf maar informeren. Nee, die vlucht ga je niet halen, zegt de steward laconiek. Wordt er voor een andere vlucht gezorgd? Daarvoor moet ik me straks op het vliegveld tot Air India wenden. Aangezien ik op 3000 meter hoogte verder niets kan doen leg ik me er maar bij neer. Ik zie het straks wel. Ondertussen gaan er wel allerlei gedachtes door me heen. Onze ophaler moet ingelicht. En mijn telefoon is minder dan halfvol..

Eenmaal geland in Duitsland (19.40) ren ik zo hard ik kan (niet erg snel dus) naar de bagageband. Zonder enige zin want mijn koffers komen natuurlijk bijna als laatsten tevoorschijn. Is er een karretje? Ja, maar er moet een muntje in…wie heeft dat nou weer verzonnen. Mijn roepies passen niet dus, hoppa, rennen weer, nu met mijn oranje gevaartes. Waarheen? Ik kan alleen maar de aankomsthal in waar blije mensen staan te wachten. Maar ik moet hier helemaal niet zijn, ik moet weer vertrekken. Buiten adem meld ik me bij Lufthansa (20.35), kan ik nog mee? Waarmee, vraagt een dame glazig. Als ze hoort welke vlucht (20.50) ik bedoel zegt ze resoluut: Nee. Onmogelijk. Ga maar terug naar Air India. Volgende vlucht is morgen om 9 uur. Ik baal. Nu weer zoeken in de gigantische vertrekhal naar een Air India-loket. De hal is verlaten en het duurt even voor ik het vind. Een persoon is nog aanwezig.

Hij stelt me gerust en helpt met het omboeken van de vlucht en zegt dat hij een hotel gaat reserveren. Als hij gaat bellen zie ik zijn gezicht betrekken: het hotel is vol. Nou, zeg ik, dan bellen we een ander hotel. Nee, alleen dit hotel mag gebeld van de leiding. Ik zucht. Kijk moeilijk en kondig aan dan maar in de hal te gaan slapen. Hij kijkt bedenkelijk. Dan zet ik vol in op mijn oudere leeftijd en het feit dat ik een alleenreizende vrouw ben. Hij gaat alsnog bellen en zoeken. Hij noemt een Transithotel, geen idee wat dat is, maar ik vind het best. Als Schengen-inwoner heb ik daar eigenlijk geen toegang, maar…hij doet zijn best. Na veel bellen en praten is het zover. Met mijn nieuwe incheckkaart, zonder koffers (achtergelaten bij Lufthansa) lopen we naar het gedeelte van het vliegveld waar dit hotel zich bevindt. Het is internationaal gebied dus ik moet weer door paspoortcontrole.
Voor we daar zijn stuiten we echter op Kazim. Als een soort Petrus bij de hemelpoort moet hij mij toegang verlenen tot de paspoortcontrole. Hij bekijkt mijn incheckkaart en zegt dan ferm: Nein. De vlucht is morgen, dus ik mag pas morgen naar binnen. Hij is onvermurwbaar. ‘Nur um nul uhr’ mag ik naar binnen. Ik ben in Duitsland, merk ik. Het is 22.30 uur. Opnieuw springt mijn beschermengel bij. Op de een of andere manier lukt het hem een document te bemachtigen wat Kazim over zijn hart doet strijken. Komm mal herein. Ik vermoedde in een soort asielzoekersopvang terecht te komen, maar het hotel is prima. Na India waan ik me in een vijf sterrenhotel! Om 11.30 lig ik in een brandschoon bed na de eerste echte douche in twee maanden. Later lees ik dat de kamer 200 euro kost.

Zonder verdere problemen land ik de volgende dag in Nederland. Alwaar het gewone leven wachtte en de grijze regenluchten van Holland. Maar ook de familie, ons huis en het comfort van de Nederlandse welvaart. Even de tijd nemen om te landen.

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, mijn kleinkinderen, mijn Amerikaanse en Franse familie, te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.

2 gedachten over “Kazim sagt ‘nein’ – reisperikelen”

    1. Spannend verhaal. Toch eind goed al goed! Wat zal die 1ste echte douche in zo’n luxe omgeving heerlijk zijn geweest.
      Doet me denken aan die keer dat ik naar Maputo reisde. 2x het vliegtuig gemist. Geen Air India, die mijn hotel op de luchthaven in Jo-burg betaalde. Die 200 euro kwamen uit mijn eigen zak!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: