De stilte, lawaai en de tuin

Stilte

Er is niets waar ik zo gelukkig van word als een stille morgen. De klok in de keuken tikt, de deur naar de tuin staat open en op de achtergrond klinken de geluiden van buiten. Vogels die blij zijn met het lenteweer, een stem in de verte van iemand die in de tuin zit. Een klusser die af en toe de stilte verbreekt met gehamer. Een deur die dichtklapt en de startende motor van een vertrekkende auto. Soms verpest de klusser de rust door iets met een elektrische machine te doen, de gesel van de nieuwbouwwijken. Maar als hij klaar is klinkt de stilte nog doordringender. Mijn lijf ontspant voelbaar. Ik drink het zwijgen van de motor in als verkoelend water.

Lawaai

Alleen de ochtenden kennen deze sfeer voor mij. In de wijk waar ik woon zijn de middagen drukker en meer gevuld met geluiden. Vooral met het geluid van wat ik al een gesel van de Nederlandse wijken noemde, met haar dicht op elkaar gebouwde rijtjeshuizen, de elektrische machines. Iedere klus wordt tegenwoordig uitgevoerd door apparaten met een bulk decibellen waar je niet goed van wordt. In de postzegeltuinen worden de bladeren met een blazer weg getrompetterd, de tegels gezandstraald met een hels kabaal, de heggetjes met veel lawaai geknipt, het hout voor de kachels in de tuin met veel elektrisch geweld in stukken gezaagd. Het onkruid verbrand met een soort vlammenwerper en om het af te maken al het schuurwerk met schuurmachines die een geluid produceren als van een leger muggen met een megafoon.

De onkruidwieder, maar dan wat groter šŸ™‚

Het is niet anders. Zelfs wij hebben ons ertoe verlaagd een snoei-apparaat aan te schaffen om onze als een monster groeiende Hedera in bedwang te houden. Maar ik voel me altijd lichtelijk schuldig over het geluid dat dit ding produceert.

De tuin

Dat brengt me op een ander fenomeen van de rijtjeshuizen. De aparte gewaarwording dat je soms op minder dan twee meter afstand van elkaar buiten zit en toch, gescheiden door een flinterdunne heg of schutting, een soort van privĆ© creĆ«ert. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog steeds niet de juiste houding heb kunnen ontwikkelen. Misschien omdat ik hoog-gevoelig ben, maar ik ben mij zo bewust van de mensen die vlak naast me zitten dat ik niet echt ontspannen kan. In mij is voortdurend een tweestrijd gaande: zal ik even goeiemorgen zeggen? Zal ik even erkennen dat ik weet dat ze er zitten? Feit is dat noch de linker- noch de rechterburen dat ooit doen. Blijkbaar is dat niet de gewoonte dus. Na zeven jaar heb ik me erbij neergelegd. Maar ongemakkelijk blijft het. Ik ben als een soort oermens die graag wil weten dat de omgeving veilig is. Als aan beide kanten mensen buiten zitten zit ik liever binnen…zo raar is dat.

Wat is eigenlijk normale tuin-etiquette?

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, mijn kleinkinderen, mijn Amerikaanse en Franse familie, te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.

5 gedachten over “De stilte, lawaai en de tuin”

  1. Geen idee : tuinetiquette. Egbert gaat een beetje luid hoesten als het hem te veel wordt. Ik ga naar binnen…..Ooit hebben wij in de zomer met 3 tuinen het zaterdagse cryptogram gedaan, lachen was dat ! Misschien hadden andere buren daar weer last van….

    Like

    1. Klinkt reuze gezellig! Mijn moeite is juist met het feit dat het zo stilletjes blijft aan beide kanten…ik verbeeld me dan dat er iets is..soort trauma van vroeger denk ik, bij ons thuis was negeren ‘de straf’ op vervelend zijn šŸ™‚

      Like

  2. Tuinetiquette: liever geen barbecue naast je deur en geen geknal van wijfleskurken. Om nog maar te zwijgen van de studenten die in een universiteitsstad als Groningen tot ver na middernacht buiten zitten te drinken en steeds luider praten, naarmate jij meer slapen wilt. Of de grote feesten met echte podia, zoals ons nu te wachten staat op Koningsdag en Bevrijdingsdag: Grote Markt, Vismarkt en Standspark. Daar is het stampvolle Noorderplantsoen op warme dagen heilig bij!
    Ik denk dat ik de versterkte elektronische muziek met onverstaanbare stemmen op zomeravonden het ergste vind!

    Like

    1. Oh, die BBQ’s! Moest verboden worden op minder dan 100 meter van de bebouwde kom. Dat en tuinkachels….En ja, boembox-muziek, gekmakend! Of iemand die aan zijn motor/brommer sleutelt en dan om de 2 minuten even uitprobeert of hij het weer doet…

      Like

  3. Wat fijn om hier wat herkenning te vinden! Ik heb een hekel aan de lente en zomer gekregen puur door de geluiden van andere mensen. Ook ik ben hooggevoelig en, waarschijnlijk ook door een trauma uit mijn jeugd (mijn moeder was ook gevoelig voor geluid en heeft dat aan haar kinderen doorgegeven) raak ik snel van slag van harde muziek, nieuwe buren met onaangename stemmen die zich veel laten horen, geschuur, gezaag, enz. (dat eeuwige geklus, wat een ellende is dat toch), enz. Zelfs als het stil is, en dat is het godzijdank ook wel, ben ik steeds alert: ‘Wanneer begint het weer?’
    En ook die mensen op twee meter afstand met een schuttinkje ertussen, ik herken dat .zo! Akward gevoel altijd…
    Maar ik wil toch ook wel buiten zitten, en zit te denken aan speciale oordoppen met antigeluid. Iemand daar ervaring mee?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: