De zee en het weiland

Ik ben er achter waarom het in Boston zoveel makkelijker is om naar buiten te gaan. Mijn doel is om iedere dag minstens een half uur stevig te wandelen. Langer is nog beter. In Boston kan ik niet wachten tot ik naar buiten kan, maar thuis is de strijd weer begonnen: Nú ga je.. ja, ja, even nog dit opruimen; nú dan, anders wordt het te laat.. ja, ja, oh help, als ik nu niet de was ophang…ok, maar daarná ga je.. ja, ja, als het niet regent…enzovoort.

Niets van dat alles in Boston waar ik afgelopen maand was. Er zijn daar in het appartement van schoonvader ook minder excuses te vinden, maar ik zoék ze ook niet! Ik weet nu waarom: Het is er zó warm dat ik snak naar frisse lucht. Ik kan niet wachten tot ik buiten ben. En daar, ten tweede, adem ik zeelucht! Zo gauw ik de sjieke entreehal uitstap slaat de wind op me neer als een zeemeeuw op een broodkorst op het strand. Het is koud, maar mijn hele wezen leeft op. Lucht, wind, het geluid van zeevogels en een eindeloos uitzicht over het water van de haven richting de Atlantische oceaan. Aahh..lucht!

We lopen daar vaak de HarborWalk, een pad aangelegd langs de haven, die zich met de verschillende werven, over enkele kilometers uitstrekt . Het pad slingert langs de oude pakhuizen, verbouwd tot appartementen, plantsoentjes aangelegd tussen de gebouwen, uitkijkpunten met banken waar je in de zomer heerlijk je Starbucks koffie kunt opdrinken. Boston Harborwalk Bike MapHet is er goed toeven. Hoewel de koude zeewind er soms zo sterk is dat we de beschutting van de gebouwen zoeken. Het geluid van het water en de wind maken dat ik me er altijd senang voel. Het is nooit saai. De boten, de vogels, de mensen, het opstijgen en landen van vliegtuigen op Logan Airport aan de andere kant van de haven, het geeft bedrijvigheid, zelfs middenin de winter.

Boston0019-715x285.jpg (715×285)

Als het eropaan komt ben ik een stadsmens, geloof ik. Een stadsrandmens dan. Geen druk verkeer om me heen, maar de afwisseling van winkels, mensen en geluiden geeft een levendigheid die ik mijn wandelingen hier wel eens mis.  Het is vaak hetzelfde rondje, langs de weilanden. Ik groet de koeien en/of de schapen, maar die zijn minder levendig dan de meeuwen boven het water. Op natte dagen word ik omringd door naaktslakken op voetniveau, ook niet echt de levendigheid waarop ik zit te wachten. Nee, ik klaag niet. Het is rustig, stil en puur natuur. Ik kom vaak honden tegen, met hun baasjes, die hier ook graag lopen (en andere zaken doen).

Het is vooral die zeelucht. Ik ben een onverbeterlijk watermens.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s