Vrouw van een dominee – koffie of thee?

Ik had laatst een afspraak bij een specialist. Hij heeft een praktijk aan huis, vertelde de dame die de afspraak met me maakte door de telefoon. Ik zette mijn fiets tegen een boom en zocht bij het huis met het juiste nummer naar de patiënten ingang. Die was er blijkbaar niet. Er was maar één deur, de voordeur.  Naast de voordeur zat een naamplaatje met de naam van de arts, die ik herkende. Maar verder geen aanduiding van zijn beroep. Er stond namelijk familie NN. Ik twijfelde of de praktijk toch niet elders zou zijn, maar adres en naam klopten exact.

Enigszins in verlegenheid belde ik toch maar aan. Door het raam van de woonkamer zag ik iemand in beweging komen. Misschien personeel met koffiepauze, dacht ik nog. De deur werd geopend door een vrouw. Ze liet me binnen, nam vriendelijk mijn jas aan en wees naar de gang, ik kon doorlopen. Automatisch zocht ik een deur met het bordje wachtkamer. Maar de vrouw haalde me in, liep voor me uit, een kamer in en verwachtte duidelijk dat ik haar zou volgen. Het verbaasde me dat ik zo persoonlijk ontvangen werd. De vrouw zou wel de assistente zijn, maar zoals ze mijn jas had opgehangen aan de kapstok en me zo hartelijk ontving..Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt bij een arts of hulpverlener. Vreemd.

De dame wees me een stoel en wat ongemakkelijk ging ik zitten. Ik was namelijk in de woonkamer terecht gekomen. Daar bestond geen twijfel over. Leuk en comfortabel ingericht. De tv stond aan, met het geluid uit. Ik was duidelijk aan het storen. De vrouw, ze moest wel de echtgenote van de arts zijn, zei me dat ik nog even geduld moest hebben. De vorige afspraak van haar man was uitgelopen. Of ik misschien een kop koffie wilde tijdens het wachten? Thee kon ook. Ze liep al richting de keuken toen ik op de gang stemmen hoorde. De voordeur opende en de patiënt voor me liep langs het raam richting haar auto. De arts stak zijn hoofd om de hoek van de deur: ga je mee? Uit de keuken riep zijn echtgenote dat ze de koffie wel boven kwam brengen.

Ik was in een soort artsenparadijs terecht gekomen, dacht ik, terwijl ik achter de arts aan de trap op, naar boven liep, richting zijn praktijkruimte, die ergens naast de slaapkamers was. Ik voelde dat ik inbreuk maakte op de privacy van deze mensen, maar kon het ook niet helpen. Blijkbaar vond deze specialist het zo prima. Privé en werk met elkaar verweven.

Bovenstaande situatie is natuurlijk fantasie. Bij mijn weten hebben alleen predikanten lange tijd hun beroep uitgeoefend zoals boven beschreven. Ergens, in een tot studeerkamer omgebouwde slaapkamer, op de eerste of tweede verdieping van hun huis. Bezoekers moe(s)ten dwars door het huis, soms onder de was aan het wasrek door, en over de rommel heen van kinderen of tieners.

Tegenwoordig is er steeds meer sprake van studeerkamers buitenshuis, of gescheiden van de privé woonsituatie. En dat is een enorme verbetering. Ik kan het weten, want  ik ben een ervaringsdeskundige.


bloomingville_opberger_koffie_thee_suiker_976059(1)

Ik ben gastvrij van nature. Vind het ook niet moeilijk om af en toe een praatje te maken met deze of gene. Maar de voortdurende verweving van werk en privé in het leven van een predikant en zijn gezin, is niet goed voor een mens. Dan lag ik lekker lui (eindelijk, na mijn werk) op de bank een detective te kijken, kwam de afspraak voor mijn echtgenoot van negen uur al om half negen, (koffie of thee?) Of de afspraak van zeven uur moest na afloop van gesprek of catechisatie wachten op een lift, die dan pas na een halfuur op kwam dagen (koffie of thee?). Of echtgenoot wachtte tot de koffie was doorgelopen en bleef met het bezoek een halfuur beneden plakken (koffie of thee?).

Koffie of thee, hoe vaak heeft dat zinnetje niet uit mijn mond geklonken?

bloomingville_opberger_koffie_thee_suiker_976059(1)Goeie afspraken maken aan de keukentafel, was het advies van Jodien van Ark, coach en docent gemeenteopbouw, spreker op de predikantsvrouwendag van de PKN onlangs. Wie doet de deur open? Wie zet de koffie of thee? Een koffiezetapparaat in de studeerkamer is al een hele verbetering. En een elektrische waterketel voor de theeleuten. Het vergt voorbereiding. De spullen moeten er staan. Een voorraad kopjes en glazen. Het lijkt simpel, maar vereist toch enige doordenking. Het zou voor ons beter zijn geweest. Beter nog een aparte studeerruimte die niet middenin het zenuwcentrum van ons huis lag, met een dunne wand gescheiden van slaapkamers van kinderen of mezelf.

Er is nu aandacht voor. Uit het oogpunt van professionaliteit. Of privacy. Of om, door scherpere scheiding tussen werk en privé, een burnout te voorkomen.

Maar ook voorheen zouden velen met mij zich vreemd gevoeld hebben om door de vrouw van hun arts (bijvoorbeeld)ontvangen te worden en ergens boven in het huis een consult te krijgen naast de slaapkamer van de kinderen.

Waarom vonden we het toch zo gewoon van een predikant? Ik zou graag reacties krijgen. Vooral collega predikantsvrouwen! Ben erg benieuwd naar jullie ervaringen hierin. Als ik het zo opschrijf lijkt het egocentrisch en liefdeloos, maar ik ben ervan overtuigd dat het geen goede situatie was. Is het nu beter? Het was niet alleen zo omdat ik niet werkte, bijvoorbeeld, want dat deed ik wel,vanaf midden jaren negentig. Het had (heeft?) echt te maken met de toch weinig geprofessionaliseerde wijze van bezoekers ontvangen. Het ontbreken van een wachtruimte, het ontbreken van faciliteiten voor koffie/thee, het ontbreken van een goede werkruimte.

bloomingville_opberger_koffie_thee_suiker_976059(1)Ik raad alle aanstaande predikanten met hun vrouwen aan alleen een studeer/werkruimte in de pastorie te accepteren, mits die een eigen ingang heeft, met mogelijke wachtruimte. Het is echt een voorwaarde voor gezond en vrolijk predikantsvrouw zijn!

En dan kun je zelf de tijden bepalen waarop je met plezier aan je bezoek uit de kerk de vraag kan stellen: Koffie of thee?

7 gedachtes over “Vrouw van een dominee – koffie of thee?

  1. annette

    Tja. Wat zal ik hier op zeggen, als kind zat ik eens in de badkamer, naast de studeerkamer van mijn vader. Ik hoorde iemand bij hem binnen hard roepen: “ds, ik kan niet meebidden als u bidt” . ik schrok daarvan, die boosheid, het was in de jaren 68. Groningen, open brief.
    Aan de andere kant kon ik toen meer begrip opbrengen voor de spanning die ik merkte bij mijn vader. Zelf heb ik het bij periodes lastig gevonden, vond dat mijn huis opgeruimd moest zijn voor al die gemeenteleden die langskwamen voor een gesprek enz. Aan de andere kant werkte het ook drempelverlagend, de ds. is ook maar een gewone man, met een gewoon gezin met een slordige huisvrouw!

    Nu heb ik zelf mijn praktijk aan huis, uiteraard zijn de kinderen nu uit huis, dus kan het, maar ook nu vind ik het wel drempelverlagend! Ik ben ook maar een mens, sta niet boven hen, maar kan vanuit mijn deskundigheid hen wel verder helpen.
    Tegelijkertijd denk ik:” oei, als de hond zich maar stil houd, als het maar niet naar hond stinkt enz.

    Een ds. is niet alleen een functionaris, maar het loopt inderdaad wel vaak door elkaar en het komt vaak in mindering op zijn privéleven.

    Dit is wat ik er in eerste instantie over vind.
    Ben benieuwd naar andere reactie,s!

    1. Juist..die WC naast de studeerkamer,ook zo’n rare situatie. Je durft geen geluid te maken..
      Maar een praktijk aan huis, ja natuurlijk dat gebeurt vaak. Maar toch richt je dan meer je huis erop in. Mijn coach had een kamer beneden met een klein gangetje waar ik evt. kon wachten. Ikhad me besliat niet op mijn gemak gevoeld als haar man me zou moeten opvangen als haar afspraak uitliep. Ik weet niet hoe jij het hebt ingericht? En geen kinderen meer thuis scheelt ook enorm. Bedankt voor het reageren!

  2. Janneke Roosenbrand

    Bijzonder herkenbaar. Kamer in het centrum van ons huis (open trap!), dat werkt gewoon niet. Niet alleen als hij gasten heeft, want dat was idd niet relaxed voor gast, man, kinderen en mij, maar ook op zijn studeerdagen werkte dat niet voor ons allemaal.
    Nu een kamer in de kerk, een verademing, voor ons allemaal!

  3. Lucie (van Willemien)

    Ik heb er nog niet zoveel moeite mee na bijna 10 jaar pastorie. Pastorale afspraken zijn zelden thuis, vergaderingen meestal in de kerk. Wat overblijft zijn kleinere overlegjes – dan vind ik het niet erg om even koffie te brengen, als ik thuis ben. Ik voel me ook niet verplicht daarvoor thuis te blijven. Ik verontschuldig me wel eens voor de rommel (zeer slordige huisvrouw in jong gezin), en dan moeten mensen toch zeggen dat het niet erg is en vanzelf spreekt enz….
    Soms is het toch wel lastig: vanmorgen was ik vergeten dat de afspraak om half 10 zou komen, baby gevoed om 9 uur en nog in ochtendjas opengedaan – gelukkig waren dit 2 vertrouwde kerkenraadsleden. Anders had ik me teruggetrokken en had mijn man de deur wel open gedaan.
    Eerlijk gezegd vind ik het vooral gezellig om mensen even informeel te spreken. En thuiswerken heeft meer voordelen: ik spreek mijn man eventjes als hij achter zijn bureau zit en ik koffie breng, ik kan de baby rustig laten slapen als ik de grotere kinderen van school haal en mijn man werkt thuis.

    1. Goed om te horen, Lucie! Het is ook niet alleen maar negatief,hoor. Het is misschien wel een stapeling door de jaren heen. En (ik weet niet of je mijn blogs leest) na een periode van burnout word je gevoeliger voor bepaalde dingen,denk ik. Ik moest heel erg moeite doen om privé en kerk te ontrafelen. Leuk dat je reageert! Jij komt weluit een echt predikanten(-vrouwen en -kinderen) geslacht. Misschien is jouw DNA gunstig beïnvloedt🙂.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s