Griep en de waarde van een mens

Ziek zijn langer dan een paar dagen is stomvervelend en confronterend, vind ik. De eerste paar dagen valt het nog mee, je voelt je echt ziek en het enige wat je doet is slapen en afzien. Als na een dag of twee de koorts zakt en de griep z’n verdere beloop heeft, luidt bij mij de vierde of vijfde dag meestal het begin van herstel in. Ik krijg weer zin in eten, zin om weer wat te doen en alles ontwikkelt zich  in een stijgende lijn. De Paracetamol kan weer in het laatje, de thermometer ernaast en al het beddengoed zwik ik met een ferme zwaai in de wasmachine. Heerlijk, het leven kan weer een aanvang nemen.

Dit keer geenszins. Ik had de bekende opleving die ik direct misbruikte om er op uit te gaan (ik krijg wat van alsmaar binnen zitten!). Het uitje was leuk maar ik betrapte mezelf wel op gevoelens van extreme vermoeidheid die ik maar toeschreef aan het ‘nog herstellende’ zijn. De volgende dag had ik echter nodig om weer bij te komen. Beetje raar, maar ja.

Nu ben ik 4 dagen verder en nog steeds zegt mijn lijf dat het niets wil doen, behalve zitten en liggen. Mijn hoofd zeurt, mijn eetlust is gering en ik voel me gewoon blah!
Maar zo zijn we niet getrouwd, spreek ik mijn lijf toe. Een paar dagen naar je luisteren is prima, maar nu al 10 dagen, dat wordt me te gek! Ik voel me inmiddels een nutteloos wrak en er moet hoognodig weer eens wat gepresteerd worden!

Waaraan verdien ik anders het recht van bestaan? Ik merk dat ik er moeite mee heb te zijn. Te zijn wat ik nu ben, een futloos mens. Een door God geliefd futloos mens. Dat is niet leuk, niet inspirerend, niet sexy en geeft al helemaal geen voldoening. En opeens voel ik mee met al die duizenden en duizenden chronisch zieke mensen, aan huis gekluisterde kinderen en volwassenen, die dit dus maanden en jaren ervaren.

Niks kunnen doen om je zelfbeeld op te krikken, niks kunnen doen om door met anderen te zijn de aandacht van (je soms zó irritante)zelf af te leiden, trots kunnen zijn op goeie prestaties, gestimuleerd door leuke ontmoetingen en interessante ervaringen. Ik realiseer me: Dat is gewoon een héél moeilijk leven. Wat eindeloos veel geduld vraagt.

Nadat ik mijn avondeten weer in de afwasbak had gespuugd begreep ik in ieder geval waarom ik me zo belabberd had gevoeld die dag. Vandaag begint dan eindelijk de stijgende lijn, geloof ik.

Met nog meer respect voor mijn chronisch zieke medemens hoop ik mijn griepperiode voorlopig weer achter me te laten. Met het vaste voornemen de zieken onder mijn vrienden en bekenden meer aandacht te schenken!

Een gedachte over “Griep en de waarde van een mens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s