Back to the US of A – Rapid City en de Indianen

Vandaag was een Native American dag. Het weer is beneden alle peil hier in Rapid City SD. Ik heb sinds woensdag nog geen hogere temepratuur afgelezen van de gigantische electronische thermometer voor het hotel dan 47 gr. F, dat is zoiets als 10 gr. C! Daarbij regent het. Hele natte regen.

Vanmorgen was het enige tijd droog en togen wij naar downtown Rapid City om wat vertier te zoeken. Naast het Journey museum, een museum over de geschiedenis van de Black Hills is er ook het Dhal Arts Center. Een combi van galerie, museum en educatie. Uiteraard volledig in handen van vrijwilligers. Mooie kunst gezien van South Dakota kunstenaars professioneel en amateurs van een middelbare school. Derde plaatje van links is van een scholier.

Er bleek daar tevens een Indiaanse kunstmarkt gaande. Met dansoptredens en muziek.. Rapid City kent een grote populatie Indianen, die hier politiek correct, Native Americans worden genoemd. Je herkent ze direct aan hun uiterlijk, donker, Aziatisch met veelal lang haar in een staart of vlecht en helaas aan het feit dat de meerderheid aan obesitas leidt. Ze behoren veelal bij de armste laag van de bevolking. De oudere generaties leven op de reservaten, grote stukken land hen ooit toegewezen, in armoedige huisjes/krotten. De jongere generaties woont ook wel in de stad zelf. Er zijn hier Indiaanse scholen, die echter vaak van bedenkelijk niveau zijn. De situatie van de Amerikaanse Indianen is triest. Ze leven van een uitkering, als een goedmaker voor de slechte behandeling in het verleden. Het heeft tot armoede geleid omdat men geen enkele stimulans had en heeft om te werken. Op de site van de Lakota Stichting vond ik een link naar een journaal item van de NOS over het Pine Ridge reservaat dat bij Rapid City ligt.

Ook Kelly Looking Horse, een Lakota indiaan met wie we in gesprek raakten op de markt deelde de pessimistische visie op zijn volk. Een oudere man die zich inzet voor het behoud van de Lakota taal en cultuur. Hij gaf aan dat de uitkering een van de redenen is dat er onder Indianen zo weinig initiatief is. We zijn een ‘waiting nation’, zei hij. We wachten op ons geld en we wachten op onze voedselbonnen. En dat is het dan.

Het is een vicieuze cirkel. Met tragische gevolgen. Alcoholisme, drugsgebruik, werkeloosheid, armoede en een steeds toenemend gebrek aan gezondheid.

Kelly Looking Horse gaf ons echter een ander gevoel. Hij is een trotse man. Bezig met de schoonheid van zijn eeuwenoude cultuur. Hij vertelde ons contact te hebben met (of all places!) een organisatie in Nederland, de Lakota Stichting. De stichting organiseert reizen naar de prairies van Noord Amerika en Indianen dienen als gidsen en reisleiders. Frappant toch wel. De stichting heeft een heel informatieve site.

De cultuur van Indianen fascineert me. De oude foto’s van Indianen in hun traditionele kleding, trots en fier, staan in zo’n schrijnende tegenstelling tot wat er van dit volk geworden is. Waar ligt dat aan? Waarom is het ene volk initiatiefrijk en actief in staat zich aan nieuwe omstandigheden aan te passen? En blijft het andere volk bij de pakken neerzitten en verzandt in armoede en ellende? Het is mij een raadsel.

Prachtig was het te zien hoe trots opa Kelly was op zijn drie kleinkinderen die traditionele dansen opvoerden onder begeleiding van hun grootvader!

het derde kleinkind was 18 maanden en verdween af en toe uit beeld, maar deed zeker ook haar best mee te draaien in de dans. Links een jongen, rechts een meisje.

3 gedachtes over “Back to the US of A – Rapid City en de Indianen

  1. Een goed evenwichtig verhaal, mijn complimenten. Voor meer informatie over de Lakota is de Lakota stichting bij uitstek geschikt. Ik wil wel graag iets toevoegen. De Lakota en veel andere indiaanse volken leven onder slechte omstandigheden. Maar er zijn ook veel volken die het financieel heel goed doen. Zij hebben het geluk dat ze ooit zijn ‘gedeporteerd’ naar reservaten die dicht bij doorgaande Interstates en/of grote steden liggen. Door een foutje in federale wetgeving is het sinds een aantal jaren toegestaan aan indiaanse volken om op hun reservaat een Casino te exploiteren. Dat is heel lucratief als je reservaat in de buurt van een grote stad ligt of aan een grote doorgaande weg. Met deze opbrengst kunnen scholen, bejaardenhuizen en goede woningen worden gebouwd. Ook wordt er voor werkgelegenheid gezorgd door het aantrekken van bedrijven. Soms is er zelfs geld over voor de bewoners, die dan jaarlijks een bedrag krijgen uitgekeerd.
    Maar…bijvoorbeeld de Lakota, met hun simpele casino midden in de prairie, verdienen nauwelijks geld aan het casino. Vandaar dat hier en op veel andere plekken binnen de VS nog ernstige armoede heerst. En zoals Kelly Looking Horse terecht opmerkt; het is een viciueuse cirkel, waarbij de bodem nog niet is bereikt.

    1. Dank voor je waardering! We vonden het een hele interessante ontmoeting. In Canada woonden we een half jaar vlak bij het Six Nations reservaat. Ook daar was de armoede groot. Ikvraag me af of geld verdient in casino’s ook niet tot problemen leidt,zoals verslaving? Je zou graag zien dat het onderwijs verbetert en dat men opleidingen tot ‘normaal’ werk zou krijgen,wat ook het zelfbeeld zou verhogen. Er is veel inde cultuur om trots op te zijn, immers?

  2. Pingback: Storm, suiker en HIFF | parelpad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s