Taalmaatje en de vrede van open kerken

Mijn Taalmaatje is verdrietig. Er wordt over haar geroddeld. En hoe kan ze zich ertegen verzetten? Tegen roddel is geen mens bestand. Met trieste ogen zit ze een beetje in elkaar gezakt in haar stoel. De kleine S., dochtertje van 5 maanden, zit vrolijk in haar wandelwagen en trekt de aandacht van mamma. Even trekt er een lach over haar gezicht. Zullen we naar buiten, vraag ik. Ik kan het probleem ook niet oplossen. Ik heb nog voorgesteld om naar de vervelende buurvrouw te gaan om haar te vragen wat er is. (ik, held in conflicthantering haha..voor een ander is het altijd makkelijker, immers?). Maar dat moest absoluut niet.

Buiten praten we nog wat verder. Ik probeer van de nood een deugd te maken en leg haar het Nederlandse spreekwoord ‘Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten’ uit te leggen, maar dat is nog een brug te ver. Zij probeert mij uit te leggen waarom ze het aldoor heeft over iemands ogen eruit trekken. Dat blijkt weer een Roemeens spreekwoord te zijn. Zusterlijk leggen we ons neer bij de raadsels van onze talen. We gaan naar de kerk. N. wil graag dicht bij God zijn, dan wordt ze weer rustig.

In de kerk daalt de rust op haar neer. Het is er zo stil en vredig. De tranen komen, en dat geeft niet. Ze brandt een kaars, bidt en staat een poos stil bij het Christusbeeld.

Ik voel ook de frustratie uit me weg trekken. Ik kan dit niet voor haar oplossen. Ik ben maar haar taalmaatje. Ik kan het wel net als zij achter laten bij God en bidden dat de buurvrouw het haar niet moeilijker maakt dan ze het al heeft.

Waarom zijn de protestantse kerken toch altijd potdicht en de katholieke niet?

9 gedachtes over “Taalmaatje en de vrede van open kerken

  1. Arianne

    Ja, weet jij het? Ik niet. Raar eigenlijk. Ik ben wel veel in de grote kerk in R’dam geweest op bijv. de dinsdagen wanneer er markt is en er dan om 12 uur een korte dienst en orgelspel is. Tegenwoordig zijn ook veel Koreaanse kerken dicht als er bijv. gestolen is. Wel zijn er dagen dat er lunch gegeven wordt aan de bejaarden en hanbitkerk heeft donderdagmorgen voor hen een programma

    1. Ja dat is mooi, maar het is juist zo fijn om ‘anoniem’ even tot rust en tot God te kunnen komen, zonder verdere deelname aan een activiteit. Dat hebben de katholieken beter begrepen, volgens mij.
      Maar bejaarden en eenzame mensen zijn waarschijnlijk beter geholpen door gezelschap en een maaltijd! Mooi initiatief van de Koreaanse kerken.

      1. Fatima Hasan Abdullah

        Nee, maar jijzelf bent toch ook het open huis, een open oor, een open hart….
        Een kerk is ook het levende lichaam toch? Mensen met elkaar verbonden, handen en voeten, gezien en gehoord worden…..

        En er zijn ook wel vrienden van me die wel tot rust komen in de moskee….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s