Is verdriet meetbaar?

bron RD

De medische wetenschap heeft voor de organische processen die in het lichaam plaatsvinden allerlei meet instrumenten ontwikkeld om te bepalen of er sprake is van gezondheid of niet. Alles wat tikt, stroomt, bonst en vloeit in ons lijf moet dat op een bepaalde manier doen, anders gaat het mis. Wat er stroomt aan bloed moet de juiste druk hebben, de juiste samenstelling, anders ontstaat onherstelbare schade.  Ieder orgaan, van het grootste tot het kleinste moet precies zò functioneren of het hele lichaam raakt uit zijn balans.  De medische wetenschap weet veel. Er is veel ontwikkeld op het gebied van medicatie, behandeling en genezing.

Zo meetbaar als het lichaam is, zo onmeetbaar is onze geest. Hoeveel kan een geest aan voor die knakt? Hoeveel kan een hart aan voor het breekt? Hoeveel kan een zenuwgestel verdagen voor het aan spanning ten onder gaat? Niemand kan daar iets van zeggen. De ene mens overleeft een concentratiekamp en kan nog verder leven en werken, de andere raakt levenslang beschadigd door gepest te zijn op school. De ene mens heeft levenslang last van depressies zonder iets werkelijk traumatisch te hebben meegemaakt en de andere slaat zich flink en vrolijk door het leven na de suïcide van een vader of moeder.

Zoveel hangt af van persoonlijkheid, omstandigheden, gevoeligheid. Het nature/nurture debat. Soms zou je willen dat het psychische meetbaar was als het lichamelijke. Als bloeddruk, diabetes, hartafwijkingen en longemfyseem. Ik noem maar wat.

Ik moest aan al die dingen denken toen ik vorige week vrijdag bij de begrafenis aanwezig was van Tristan, een jongetje dat 7 dagen geleefd heeft en door zuurstofgebrek tijdens de bevalling dusdanige hersenschade opgelopen had dat hij niet kon blijven leven.

Op een ijskoude winterdag moesten zijn ouders en geliefden dit kleine mannetje in een blauw kistje naar een grafje dragen. Na een intens verdrietige, mooie, waardige, hartverscheurende dienst in de kerk gingen we naar het graf. Toen al dacht ik, hoeveel kan een geest verdragen? Wat is te veel? Dat kleine blauwe kistje. De vader en moeder, het broertje, de grootouders, de ooms en tantes, de vrienden, de broers en zussen van de gemeente, allemaal met zoveel pijn. Dat aanzien. De tranen, de zuchten, de boosheid…wat ging er ontzettend veel door ons allemaal heen.

Hoeveel mmol verslagenheid en pijn is schadelijk voor de gezondheid?

En toen het graf. We baden het Onze Vader, de vader legde het kistje in het grafje en toen zongen (zeg maar:snikten) we allemaal: Hoger dan de blauwe luchten en de sterretjes van goud, woont de Vader in de hemel, die van al Zijn kinderen houdt. Daar stond dat kistje, met het kleine lijfje van lieve Tristan, in de koude, donkere grond. Met een dikke laag sneeuw er om heen.

Hoeveel mg pijn en verslagenheid is schadelijk voor de gezondheid?

Terug in de kerk kondigde de uitvaartondernemer aan dat het ‘hugtime’ was. De ouders wilden liever niet het woordje gecondoleerd horen, maar verlangden naar alle vormen van steun. Een omhelzing, een woord van liefde of medeleven. En zo ontstond een lange rij van mannen en vrouwen die troost konden bieden en vinden, ook voor hun eigen verdriet, in de omhelzing van de vader en moeder. Liefde en mede-lijden (in de letterlijke zin) hingen tastbaar in de lucht.

Misschien is het de hoeveelheid liefde wel die de schade van verlies en pijn beperkt en omdraait. Liefde niet als zoetig sentiment, maar liefde zoals God die voorleefde. In mee- lijden, in mee-voelen, in mee-dragen, in mee-huilen, in mee-booszijn. Was Jezus niet geweldig kwaad ook op de dood, toen Hij bij het graf van zijn vriend Lazarus stond?

‘The only thing that makes loss endurable is love
And love endures forever’.

5 gedachtes over “Is verdriet meetbaar?

  1. Margreet

    Hoi Margreet,

    Je kent me niet maar ik lees al tijdje mee op je blog (ooit via via eens op gekomen) maar ik vind dat je mooi schrijft. Eerlijk, boeiend en je raakt me vaak. Ik lees je blogs erg graag! Na deze blog over verdriet wilde ik je dat toch even zeggen!

    Mijn moeder (Loes Hendriks, getrouwd geweest met Fred den Doelder) ken je trouwens misschien nog wel. Toen ik jouw naam noemde wist ze me te vertellen dat ze ooit een pop aan één van je dochters heeft gegeven toen jullie gingen emigreren.

    Groetjes Margreet (toevallig een naamgenootje!)

  2. Hallo Margreet, leuk dat je een reactie achterlaat! En dank je wel voor je waardering, dat is altijd fijn om te horen. Ik probeer idd eerlijk te zijn, wat niet altijd makkelijk is…Al heel snel schrijf je wat je denkt dat ‘goed’ is, of ‘hoort’…Ben blij te horen dat het jou vaak raakt!
    Nu jouw achtergrond, het is vreselijk maar ik herken de namen geen van beiden😦..Woonden je ouders in Meppel toen of Kampen? In de tijd dat we naar Zuid Korea gingen hadden we een dochtertje van 3, Jesseka. Ik ben erg benieuwd wie jouw ouders waren. We woonden ook nog een jaar of 2 in Amsterdam en daarvoor in Rotterdam…Je snapt dat met de vele verhuizingen er ook een soort algehele amnesie ontstaat voor namen…Maar als ik mensen geografisch plaatsen kan gaat er meestal een lichtje branden!

    1. Margreet

      Ha Margreet,

      Tjonge, dat zou ik eigenlijk ook niet weten. Ik ga het eens vragen aan m’n moeder want daar ben ik ook wel benieuwd naar. Ze hebben in Hoogeveen gewoond (daar ben ik met m’n tweelingzus geboren) en toen zijn ze vrij snel naar Krimpen a/d Ijsel verhuisd, met een tijdelijke tussen stop in Berkel/Rodenrijs. Zelf komt ze uit Den-Haag, maar ik ga het eens vragen aan haar en dan laat ik het je zeker weten!

  3. Willemien Wierenga-Bremmer

    Afgelopen zomer stond ik bij een strakblauwe hemel en een stralende zon bij het grafje van een 21-weken baby die in de baarmoeder van mijn nichtje overleden was. Ook daar een vader die het piepkleine mandje in het graf zette, waarna we hetzelfde liedje zongen. Hier een broertje van acht en een zusje van vier. Roerend en ontroerend!

  4. Margreet

    He Margreet,

    Nou ik heb het nog even nagevraagd aan m’n moeder maar ze woonden toen in Krimpen a/d ijsel (m’n zus en ik (tweeling) waren peuters) en jullie woonden redelijk dichtbij! Maar als je overal en nergens gewoond heb kan ik me goed voorstellen dat je je niet iedereen meer kan voorstellen!

    Groetjes Margreet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s