Voor Tristan

Het dode kindje slaapt,
geborgen in zijn biezen mand.

Ik kus het ijzig hoofdje
maar wakker wordt hij niet

Dan fluister ik, (wie weet?)
jongetje, sta op!

Maar niets of niemand
wekt hem uit die slaap
dan wie zelf gestorven
is en leeft en nooit,
nooit slaapt of sluimert.

Het dode kindje slaapt

Een gedachte over “Voor Tristan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s