Stofzuigen, schaken en googlen

Kleinzoons Niek en Kris

Ik wil gauw nog even stofzuigen voor mijn dochter terug komt met kleinzoon Niek van pianoles. Kleinzoon Kris is lekker aan het spelen dus ik zie mijn kans schoon. Kris kijkt me zeer verstoord aan als ik het apparaat aan zet en legt demonstratief zijn handen over zijn oren. ‘Oma! Dat is veel te veel lawaai!’, schreeuwt hij me toe. Kris is gevoelig voor geluiden. Ik denk, toch maar doorbijten en zeg tegen hem dat hij maar even naar boven moet gaan om te spelen.

Ik zuig ondertussen hard door, fanatiek als ik ben wanneer ik eenmaal aan het schoonmaken ben. Ik heb dus niet door welke uitwerking mijn woorden hebben op de kleine man. Hij komt vlak voor me staan, met zijn gezicht op minstens twee weken slecht weer. ‘Oma, dat was héé-él.. uhm, héél..irritant, zoals jij heel gemeen zei dat ik naar boven moest, dat was irritánt, oma!’

Ik ben me van geen kwaad bewust. Ik leg uit dat ik het niet gemeen bedoelde maar dat hij boven geen last heeft van de stofzuiger. Hij kijkt me wantrouwig aan met een blik waaruit ongeloof spreekt. Maar mijn stofzuigmissie is bijna volbracht dus de rust keert weer.

Kleinzoon Niek is de computer aan het ontdekken. Pappa en mamma zijn geen grote fans van computerspelletjes en houden de Nintendo nog wat op afstand. Maar Niek leert aardig om te gaan met de laptop. Hij schaakt graag en doet dat live met zijn vader of oma (oma Tonny, niet deze oma) maar ook met de computer. Een heel parmantig gezicht. Met een geconcentreerde uitdrukking bedient hij langzaam en secuur de pijltjestoetsen om de stukken te verplaatsen en denkt 1 a 2 zetten vooruit, met een diepe rimpel in zijn voorhoofd.

Vandaag ging hij leren googlen (hoe spel ik dat eigenlijk?). Pappa ging helpen maar Niek wist het allemaal al en was diep beledigd dat Dos hem dingen aanwees. ‘Ik weet alles al, pappa! Jij moet me niet helpen!’ Ach, de overmoed van de jeugd.  Uiteindelijk lukt het hem mijn opdracht ‘zoek iets over olifanten’ uit te voeren. Er gaat een wereld voor hem open. Later laat ik hem zien hoe je plaatjes opzoekt. Hij typt opnieuw langzaam en secuur ‘roofvogels’ in (een v of een f , oma?) en er verschijnen  prachtige foto’s van zijn geliefde vogels. Zijn mond valt open en zijn ogen stralen, ooh, kijk nou!
De leuke kant van het wereldwijde web!

Beide jongens zitten nu op de basisschool, groep 1 en groep 3. Als ik ze op het plein sta op te wachten word ik zowaar nostalgisch. Nu alweer voorbij, die baby- en peuterjaren. Maar als ik die twee kereltjes aan zie komen rennen, blij verrast om oma en opa te zien, ben ik weer blij met alles wat ze aan het leren en doen zijn. Geweldig om die twee unieke persoonlijkheden zich zo te zien ontwikkelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s