De machteloosheid van de jongste zijn

“Ik heb Niek aan zijn haar getrokken, want hij praatte heel gemeen tegen mij”. Kleinzoon Kris, bijna vier, loopt naast me. Hij heeft trots de winterjas aan van grote broer Niek (zes) die eruit gegroeid is. In zijn armen omklemt hij zijn nieuwe beker ‘met raceauto’s, oma’, die hij van Sint in zijn schoen heeft gekregen. Want Kris gaat vanaf deze week vier keer een ochtend wennen in groep 1, tot zijn verjaardag op 16 december. Dan gaat hij echt naar school. Morgen is het eerste wenmoment. Een ingrijpende ervaring in het leven van een driejarige die bíjna vier is.

‘Ik trok hem hard aan zijn haar en toen ging Niek schreeuwen en ik rende weg. Toen werd mamma héél boos op mij en ze zei: zul je dat nóóit meer doen? En toen ging ik héél hard huilen. Want Niek praatte heel gemeen tegen mij’. Zijn voorhoofd fronst en zijn ogen worden nog boos bij de herinnering aan al dat ondergane leed. Gemene broer, boze moeder..wat kun je dan nog anders dan hard aan iemands haren trekken? Ik leef helemaal met hem mee, zelf was ik ook de jongste en weet nog zo goed hoe je oudere broer of zus zo intens gemeen konden doen.

Later op de dag is grote broer Niek na een middagje spelen bij een vriendje ook weer thuis. Hij heeft geen zin in een film ‘dan word ik zo hangerig, oma, ik ga gewoon spelen’. Samen hebben ze de grote bak met Lego erbij gehaald en spelen als muisjes zo stil en lief. Af en toe hoor ik dat typische, ratelige geluid van een hand die door de blokjes Lego graait op zoek naar net dat ene steentje. Niek is duidelijk moe, maar ontspant en vermaakt zich met het bouwen van een ingewikkelde constructie. Kris bouwt ook lekker mee, maar is sneller tevreden. Het gaat Niek om het bouwen, en Kris om het spelen met het gebouwde. Die rent door de kamer met zijn vliegtuig en ik hoor hem zijn fantasieverhalen vertellen. Dan gaat hij weer gezellig bij Niek zitten.

‘Kun je me nu even met rust laten?’, hoor ik Niek opeens zeggen. ‘je zit maar steeds bovenop me en ik wil gewoon even rustig alleen spelen, ga maar daar zitten’, hij wijst ver van zich vandaan. Kris kijkt beteuterd en lichtelijk niet begrijpend naar zijn held. Maar niet voor een kleintje vervaard zegt hij:’ik mag hier best zitten als ik dat wil’.

Kris gaat het wel redden op de grote school!.

Een gedachte over “De machteloosheid van de jongste zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s