Het evolutionaire nut van vrouwen boven de vijftig

  Afgelopen vrijdag heb ik de tentoonstelling Jan Sluijters (1881-1957) gezien in het Singer  Museum in Laren. Een overzichtstentoonstelling met ruim 80 van zijn werken. Jan Sluijters heeft ongelofelijk veel geproduceerd, ik meen iets van 3000 werken in totaal. Een echt werkpaard! In werkelijk alle stijlen van zijn tijd. Zelfs de traditionele stijl van de Academie.
Met zijn schilderij ‘de zoon van de Sunamitische door Eliza’, een verhaal uit het Oude Testament won hij in 1904 de Prix de Rome. Een grote prijs van drie maal f 1200,- en een aantal buitenlandse reizen, oa naar Italië, om zich te bekwamen in de klassieke schilderstijl.

Dat liep echter heel anders want hij raakte zo  enthousiast over de moderne schilderstijl van kunstenaars die hij ontmoette op zijn  reizen door Italië en Frankrijk en ging zo aan het experimenteren dat men zich in Nederland een hoedje schrok van de moderne, kleurrijke resultaten.  De jury nam uiteindelijk de prijs van hem af.

Sluijters experimenteerde vrolijk met het kubisme, met het pointillisme, het fauvisme. Je ziet werk voorbij komen dat je aan  Renoir doet denken, aan Toulouse-Lautrec, hij werkte samen met Mondriaan (in zijn vroegere periodes) enfin, er is werkelijk geen stijl waarmee hij niet geëxperimenteerd heeft. Maar altijd herken je wel zijn eigen handschrift. En altijd realistisch, figuratief.

Portretten heeft hij ook veel geschilderd. Levensgrote weergaves van beroemde persoonlijkheden. Knap geschilderd met hele karakteristieke uitdrukkingen op de gezichten van de mensen die geportretteerd zijn. Mij onbekende mensen, maar je zou zo met ze in gesprek gaan.
Ik ben geen kunst-historicus maar ik heb zelf tot nog toe geen schilder gezien die zo’n diversiteit aan schilderstijlen heeft gebruikt. Het knappe is dat hij geen epigoon van iemand werd, maar heel duidelijk een ‘Sluijters’ schilderde.
Ik vind zijn luministische schilderijen erg mooi. Zijn landschappen juist wat donker en vlak. Hij gebruikt veel primaire kleuren als rood en blauw. Naakten waren ook een geliefd onderwerp. De één voor mijn gevoel beter geslaagd dan de ander. Vooral de manier waarop hij de kleur groen gebruikt in het weergeven van huid is bijzonder.

Het Singer is een prachtig museum. Wat aan de kleine kant haast hoewel de zalen mooi licht en ruim zijn.
In de winkel is het nogal dringen geblazen en dat is jammer, na een tentoonstelling bekijken vind ik het altijd erg leuk even rond te snuffelen in een museumshop. Hoe belachelijk duur alles daar ook is.

Op de weg naar het museum luisterde ik in de auto naar de radio. Vlak voor ik arriveerde op de plaats van  bestemming kwam  er een aankondiging voorbij van de onderwerpen  in het volgende programma. Een van de items was de vraag naar het evolutionaire nut van ‘vrouwen van middelbare leeftijd’. Ze baren niet meer, dus wat zou nog de zin zijn van hun bestaan, evolutionair gezien dan.

Helaas kon ik niet naar de rest luisteren dus wat er op de radio door de onderzoeker verkondigd werd kan ik niet meegeven. Zelf kwam ik in het museum, waar ik één van de vele 50 plussers was van het vrouwelijk geslacht, tot de conclusie dat we in ieder geval zeer nuttig zijn op het gebied van de instandhouding van de cultuur en de horeca die zich op loopafstand daarvandaan bevindt!

Foto’s heb ik gekopieerd van het KD, Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s