Ben ik die gewonde?

Het verhaal van de barmhartige Samaritaan is bekend. Althans voor wie opgroeiden met de Bijbel.  Jezus vertelt  aan zijn volgelingen een verhaal. Hij wil uitleggen  dat iemands naaste zijn niet ‘je netjes aan alle regels houden en ondertussen je naaste voor pampus laten liggen’ betekent. Zoals de twee kerkmensen in het verhaal, die voorbij lopen aan de gewonde man die langs de kant van de weg lag te creperen na een overval, druk als ze waren wellicht op weg naar belangrijke kerkelijke vergaderingen.

De toepassing (zoals dat in de kerk heet: wat betekent het voor ons nu?) die ik ken is die van: hoe ben ik een goeie naaste? Waarna ik vervolgens me altijd schuldig voelde wanneer ik voorbij een dakloze of verslaafde liep zonder iets te doen. Terecht waarschijnlijk. Ik ben wel meer eten gaan geven aan deze mensen, maar echt structureel helpen? Nee, helaas. Ik mis daarvoor de ruggengraat van de Samaritaan. Een stinkende dakloze in een taxi hijsen, en hem naar een pension brengen, hem onder de douche zetten en voor twee dagen zijn verblijf daar betalen? Of zelfs het Leger des Heils. Ik beken dat ik daarvoor de moed en de energie mis.

De preek die ik op de Micha zondag hoorde van ds. Ruud de Boer had een toepassing die ik vast wel eerder had gehoord maar op dat moment me enorm raakte.Hij stelde de vraag: wie ben jij in dit verhaal? In wie herken je jezelf? Mijn gedachte gaat direct naar de Samaritaan. Die wil ik wel graag wezen. Zonder vorm van onderscheid de ellendigen van de wereld te hulp schieten en het goed voor ze maken. Maar ja, een onbereikbaar doel, als ik niet eens in mijn eigen straat de zwervers kan helpen.

Stel je voor, zei de Boer, dat jij die gewonde man bent? Dat jij daar hulpeloos ligt, machteloos om iets aan je situatie te doen, misschien voel je de dood naderen. En dan is er opeens iemand die zich over je heen buigt, medelijden met je heeft, je wat te drinken geeft, je pijnlijke wonden verzorgt met olie en je vervolgens niet achterlaat met een ‘nou, sterkte’, maar je meeneemt en je afzet bij een pension waar je weer helemaal op de been geholpen wordt op zijn kosten.

En opeens viel het kwartje en een last van mijn schouders. Ik bén die gewonde machteloze man. Ik moet mij steeds weer laten vinden en genezen door de barmhartige Samaritaan, die natuurlijk een voorbeeld voor de Messias is.

Jezus vertelt een verhaal over zichzelf. En over ons. En wat hij voor ons wil. Heling. Een nieuw leven, waarin we op Hem leunend iets van die liefde en zorg van de Samaritaan mogen doorgeven.

Dat voelt heel anders dan obligaat aan zwervers een broodje geven. Het brood en de wijn van het avondmaal daarna proefden heel bijzonder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s