Zo zal ik het later nooit doen..

Er was eens een tijd (best al lang geleden) dat ik het niet leuk vond dat mijn echtgenoot iedere zaterdag naar het voetbalveld ging om te kijken naar de voetbal wedstrijden van onze zoon Lukas. Er waren toch ook wel eens andere dingen te doen? Klussen in huis, boodschappen, of iets gezelligs met mij bijvoorbeeld. Want de rest van de dag was al gereserveerd voor het afmaken cq schrijven van de preek en andere kerkelijke zaken, aangezien hij predikant is. Er bleef op de vrije zaterdag dus niet veel tijd over voor andere dingen. Ik mopperde er dus geregeld over. Moet het nou al weer? Andere vaders stonden daar toch ook niet iedere zaterdag! Hij kon toch wel eens een keer overslaan? Onder druk deed hij dat dan wel. Maar nooit van harte.

Jaren gingen voorbij en we kregen het een keer over onze kinderjaren, wat was belangrijk, wat deden we, hoe gingen onze ouders om met van alles en nog wat. Opmerkelijk genoeg herinnerde Kim zich weinig van wat hij samen met zijn (jong overleden) vader deed. Dat was een echte geleerde, leefde in zijn eigen wereld, lag veel op de bank in de lucht te staren (in Kim’s herinnering) terwijl hij briljante dingen bedacht, waarschijnlijk.

Wat hem het meest stoorde was het feit dat zijn vader nooit naar sport wedstrijden van hem was wezen kijken. Zijn moeder stond door weer en wind trouw aan de kant hem aan te moedigen, maar vader was er niet, te druk met andere dingen. Kim  had zich toen voorgenomen dat nooit met zijn eigen kinderen te doen, schitteren door afwezigheid.

Voor het eerst viel toen bij mij het kwartje. Daarom stond hij dus altijd langs de kant. Daarom wilde hij geen wedstrijd missen als het even kon. ‘Waarom heb je me dat nooit gezegd’, gilde ik natuurlijk. ‘Nu begrijp ik het, en als ik dat had geweten had ik er niet zo over gezeurd…’

Het frappante was dat hij het zich voor het eerst zo duidelijk realiseerde dat dit verband er lag. Blijkbaar kun je in je onderbewustzijn besluiten nemen en je er aan houden zonder je er echt van bewust te zijn. Pas wanneer je gaat praten en je verdiepen in ‘hoe zat het toen’ kunnen zulke onderliggende motieven boven komen drijven.

Ik vind het een mooi voorbeeld van hoe je belevenissen als kind je beïnvloeden in hoe je tegen het leven aankijkt. Je daarvan bewust worden alleen al kan voor jezelf of je omgeving heel verhelderend zijn. Sindsdien heb ik er niet meer over gemopperd, maar voelde ik eerder vertedering omdat het zo’n duidelijk blijk van vaderliefde was!

Er volgde zelfs een periode dat de teamgenoten van onze zoon, toen inmiddels 16, 17 jaar, van wie de vaders al lang niet meer kwamen kijken, zich afvroegen “wie toch die man was die altijd langs de kant stond te schreeuwen”. Waarbij Lukas enigszins onverstaanbaar mompelde dat het zijn vader was.

4 gedachtes over “Zo zal ik het later nooit doen..

  1. annette

    herkenbaar..je kiest “onbewust”voor hetgene wat je zelf gemist hebt, je eigen pijn verwerken op die manier. Mensen in de zorg willen “ook onbewust”de ander geven wat ze zelf missen/gemist hebben.
    onze zonen hadden bij de sport een vader die er lijfelijk was, maar niet echt geitresseerd, zat vaak een boek te lezen ondertussen. En hoe doen zij het nu???

  2. Zorgen kan ook voortkomen uit datgene wat je zelf juist wel ontvangen hebt, ‘troosten met de troost waarmee we zelf getroost zijn”, beter dan Paulus kan ik het niet zeggen..Maar vaak is het ook een gemis geweest.

  3. Pingback: Gedoe om geld « parelpad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s