Dagboek van een verhuizing – slot

Indiaan_op_deksel 
De oude indiaan stapt van zijn paard af, leidt het naar een stukje weide om te grazen en gaat zelf zitten, met zijn rug leunend tegen een boomstam. Zijn westerse medereizigers, die hij gidst, worden onrustig. Het is nog geen tijd voor pauze, ze willen verder. De Indiaan gebaart dat ze moeten wachten. Hij legt uit: Ik blijf hier wachten op mijn ziel. Mijn lichaam is wel op deze plek, maar mijn ziel heeft het tempo niet bij kunnen houden. Ik wacht hier tot ook zij er is.

Zo heb ik een aantal maanden gewacht op mijn ziel hier in IJsselstein. Maar niet zo rustig als de Indiaan in het verhaal. De verhuizing was ingrijpend en de eerste maanden heb ik eerder ongeduldig en ijsberend rondjes gelopen. Niet dat mijn ziel rondwaarde in Scheveningen, mijn vorige woonplaats. Het leek eerder dat hij opgegaan was in het niets. Vervlogen in de lucht, poef, opgelost in het heelal. Uitdrukkingen als x91je draai niet kunnen vindenx92, x91niet kunnen aardenx92, x91met je ziel onder je arm lopenx92 proberen allemaal iets weer te geven lijkt me, van dat onbestemde, onrustige, onwezenlijke gevoel dat mij bevangt wanneer ik in een nieuwe omgeving belandt ben. Heb ik gerichte bezigheden als uitpakken, slepen met meubels en wat dies meer zij dan gaat het nog wel. Maar dan. Daar zit je dan. Leuk huis. Mooi uitzicht. Leuk stadje. Lekker vrij. Geen druk meer van allerlei afspraken. Ja. Fijn. Dicht bij de kinderen en kleinkinderen, ah, daar ontdek ik iets van die oude ziel! Maar thuis is het nog lang wachten geblazen op miss soul.

Pas nu ik wat genesteld ben realiseer ik me hoe veel energie en kracht het kostte om die eerste maanden door te komen. Ik heb weinig geschreven, veel gezocht naar karweitjes, geworsteld met een unheimisch gevoel dat dreigde om te slaan in depressie en almaar moeten zeggen: het geeft niets, rustig aan, je mag je best vreemd voelen, in opdracht van Ina die me helpt tegenwicht te biden aan die andere,xdcber-strenge ik. Die zegt steeds x91nou, dan heb je eindelijk alle vrijheid, een leuk huis en niks aan je hoofd en dan zit je nog te sikkeneuren, hou daar nou eens mee op!x92 Ik ben best een beetje bang voor die strenge dame die met een zweepje op haar rug loopt en mij dwingt voortdurend flink, vrolijk en efficixebnt te zijn..

Van kinds af aan heb ik verhuizingen, veranderingen, en nieuwe dingen gehaat. Ik ben geen avonturier, geen onderzoeker, en geen ontdekkingsreiziger. Toch brengt het leven me steeds in die positie, van vaak verhuizen, vaak veranderen, veel reizen, en veel mensen ontmoeten. Eigenlijk heb ik daardoor ook geweldig mooie en leuke ervaringen gehad en dat is nog steeds het geval. Het is goed om tot op zekere hoogte buiten je eigen veilige grenzen geduwd te worden om te leren dat de boze buitenwereld ook hele goeie dingen in zich bergt! Maar alles op zijn tijd. Er is een tijd om veiligheid te zoeken en een tijd om er weer op uit te gaan.

Zo heb ik geleerd dat iedere verhuizing nieuwe vrienden oplevert, nieuwe belevenissen en bijdrages aan mijn 'Gouden Boek van Herinneringen' voor later in het bejaardentehuis. Ik durf het weer te geloven.

Mijn ziel is aangeland

9 gedachtes over “Dagboek van een verhuizing – slot

  1. Willemien Wierenga-Bremmer

    Ha Margreet!
    Wat een prachtig gedicht, en even moest ik aan Hans Werkman denken, die ook zo’n mooi heimweegedicht heeft over eht Groningse Hogeland. ken je dat?
    Liefs, Willemien

  2. Fatima Hasan Abdullah

    Met Truus en Monique alles wel…..
    Met de kinders ook …..
    Met man ook…..
    Met moeder ook……
    Gelukkig, kan allemaal in de woestijn…..met altijd, verkoelend, verfrissend, verhelderend Bronwater!
    Keep the faith…. and
    keep the Spirit!

  3. Herkenbaar hoor! Mooi verhaal van die Indiaan trouwens… Het helpt inderdaad niet jezelf op de kop te zitten, maar o, o, o, wat is dat soms moeilijk! Good Luck setling in, mijn filosofie is dat als alle seizoenen een keer over een grote verandering zijn heen gegaan, je ziel pas echt tot rust kan komen. Niet om je te ontmoedigen, maar je juist te bemoedigen: het is echt heel normaal dat het eventjes duurt!

  4. Sylvia

    Haha. Je zegt “Ik ben geen avonturier, geen onderzoeker, en geen ontdekkingsreiziger. Toch brengt het leven me steeds in die positie, van vaak verhuizen, vaak veranderen, veel reizen, en veel mensen ontmoeten.” Ik zou niets liever willen en zit alweer 18 jaar in Den Haag waarvan 13(!) op mijn oude adres. Misschien moet ik gaan opzien tegen reizen en komt er dan ineens een avontuur op mijn pad? Mmmm zo werkt het denk ik toch niet. Succes iig. Je kan altijd ff langskomen om te zien dat het hier ook niet alles is. Wij zijn nu eenmaal geen aarddwellers😉

  5. margreet

    @Sylvia misschien is dat wel Gods manier om ons uit onze ‘comfortzone’ te duwen zodat we op verschillende manieren toch hetzelfde leren: meer van Hem verwachten🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s