Heimwee

Natuurlijk, het is de zee
die ik zo hevig mis
de zilte lucht en zelfs de zeevlam.
En mijn buurvrouw op de hoek
die ik zo maar even knuffelen kon
en dan weer verder –

Ik haak naar alles van die plaats
de ordi vrouwen en hun vissers
met een overdaad aan goud behangen.
Het zand, (niet op het strand,
maar in ons huis) –
Het kaalgeschuurde hout
van raamkozijn en deur door
al maar weer die westenwind
van zoutig zand

De havenlucht wil ik weer proeven
van vis en teer en scheepsmotoren
en wakker worden, veel te vroeg,
van het gekrijs van duizend meeuwen.

Geef me even weer de Keizerstraat,
het Westbroekpark, de Boulevard
tram negen en het Zwarte Pad,
ik zal niet blijven, maar even, nu,
wil ik Scheveningen proeven op mijn huid.

7 gedachtes over “Heimwee

  1. Sylvia

    Zo leer je iedere dag weer wat! Ik dacht dat fresen het mooi afwerken van de rand van hout was. Wat een prachtige vloer trouwens Margreet. Je zal er toch wel naar uitkijken om hier ‘thuis’ van te gaan maken denk ik.

  2. Willemien Wierenga-Bremmer

    Ha Margreet!
    Wat een prachtig gedicht, en even moest ik aan Hans Werkman denken, die ook zo’n mooi heimweegedicht heeft over eht Groningse Hogeland. ken je dat?
    Liefs, Willemien

  3. Fatima Hasan Abdullah

    Met Truus en Monique alles wel…..
    Met de kinders ook …..
    Met man ook…..
    Met moeder ook……
    Gelukkig, kan allemaal in de woestijn…..met altijd, verkoelend, verfrissend, verhelderend Bronwater!
    Keep the faith…. and
    keep the Spirit!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s