…dat lente niet zacht sluimeren is…

  IMG_5010
IMG_5011 
IMG_4972 
IMG_5013-1 
IMG_5041 

  Foto's kunnen het niet weergeven. Een plaatje kan niet laten zien wat ik  tijdens mijn fietstochtjes in de omgeving van IJsselstein beleef.  Foto’s kunnen de geuren niet beschrijven, of de ruisende wind in de monumentale bomen in dit oude boerenland laten horen. 
De dichteres Vasalis komt nog het dichtste bij met haar mooie gedicht over de lente: 
          
          Voorjaar

Het licht vlaagt over 't land in stooten
wekkend het kort en straf geflonker
der blauwe wind-gefronste sloten;
het gras gloeit op, dooft uit, is donker.
Twee lamm'ren naast een stijf grauw schaap
staan wit, bedrukt van jeugd in 't gras…
Ik had vergeten hoe het was
en dat de lente niet stil bloeien,
zacht droomen is, maar hevig groeien,
schoon hartstochtelijk beginnen,
opspringen uit een diepe slaap,
wegdansen zonder te bezinnen.

M. Vasalis

  De lucht is zwaar van een mengeling van geuren. De kruidige geur van pas gemaaid hooi, van fluitenkruid in de bermen en van de meidoorn die je hier veel ziet. De weeïge, licht rottende geur van de bloeiende laurier, de bedwelmend zoete geur van seringenbomen, lindebloesem, vroege clematis, en magnolia; spirea die haar met witte bloemen beladen takken als emmers water langs het tallud leeg gooit.  Een explosie van geuren en kleuren, groen, roze, wit en nog eens groen in tientallen varianten. Donsgroen, hardgroen, glanzend groen, paarsgroen, bijna witgroen en eindeloze combinaties.
 
  Ik fiets door lanen en langs wegen met rijen platanen, esdoorns, berken en acacia’s. Langs het water en op oude wallen en schansen groeien knotwilgen in lange, kronkelende rijen, net als de reusachtige treurwilgen, en tussen de huizen, middenin de woonwijken, liggen gedeelten van oude appel- en perenboomgaarden. En overal water. Sloten, slootjes, kanaaltjes, rivieren, plassen, en vijvers. In het water vele soorten eenden en hoog in de bomen zingen honderden vogels. Hier geen krijsende meeuwen, geen zee en geen zand. Dit is het land van klei, van groene weilanden en van rivieren.
 
  Hier weet ik weer dat Nederland waterland is. Kwetsbaar, maar daardoor ook sterk. Ik fiets over bruggetjes en langs de Lek, de Kromme IJssel, de IJssel, door eeuwenoude stadjes waar de geschiedenis weer gaat spreken. De Oude Waterlinie, de Nieuwe Waterlinie, de Forten, allemaal gebouwd en ontworpen om de vijand buiten te houden. De Spanjaarden, de Fransen, de Duitsers. Is er in dit vredige landschap, waar door het warme weer alles tegelijk in wilde bloei is uitgebarsten, werkelijk ooit gevochten? Zijn hier ooit doden gevallen? Het lijkt een onmogelijkheid.

  Maar dit is oud land. Van klei, rivieren en vruchtbare grond. Lentebloei barst los en sterft weer af in wintertijden. De burchten, kerken en de stadjes blijven getuigen van het verleden.

6 gedachtes over “…dat lente niet zacht sluimeren is…

  1. Sylvia

    Margreet, ik woon al weer bijna 13 jaar in hetzelfde huis, heb geen plannen om weg te gaan maar ga regelmatig mijn (kleine, dus opruimen noodzakelijk) huis door om nog meer weg te doen. Ik houd van dat gevoel dat als het nodig is, ik zo alles weg kan doen en wxe9g kan! Dat er niets is wat ik niet gebruik. Ben al weer bezig met Koninginnedag Hahaha!

    In 1988 (net voordat ik zwanger raakte) ben ik alles verloren in een huisbrand. Sindsdien is het besef van betrekkelijkheid van spullen sterk aanwezig. Maar ik vraag me wel eens af of ik echt niet aan spullen hecht of dat ik bang ben gekwetst te worden wanneer ik ze weer moet afstaan….

    Nah, net als jij houd ik ook van gezelligheid en kleur en het idee dat weer op een andere plek te mogen doen trekt me wel aan.

    Het grote verschil met verhuizen en leven als de Isralieten destijds is natuurlijk dat je in kleine kring verhuist, terwijl zij met hele stammen rondtrokken. Dus je dierbaren hoefde je niet achter te laten. Da’s denk ik nog ’t moeilijkst van verkassen nu. Denk je ook niet?

  2. Janke

    Spreekt mij ook erg aan natuurlijk
    (wij zijn 13 of zo verhuisd).
    Inderdaad heel vervreemdend voor ons ook
    om nu in onze buurt in Ijsselmuiden rond telopen waar de meeste buren na 20 jaar nog
    altijd wonen en nu hun kleinkinderen op bezoek krijgen.
    Sterkte!

  3. Desiré

    Ha Margreet!

    Die op een na laatste foto, dat gebouw/die toren komt me wel erg bekend voor. Is die misschien vanuit de trein te zien in de buurt van Utrecht?

    Hoe gaat het met jullie in IJsselstein? Al een beetje gewend of al lang en breed gesetteld?;-)
    Liefs, Desiré

  4. Janke

    Maar kzit nu wel met pijn in mijn hart en hete tranen in mijn ogen.
    Nou ja khou me maar vast aan die rede van Paulus opde Areopagus,
    dat het God is die bepaald wanneer en WAAR iedereen moet leven…..
    Love you ,Janke.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s