Dagboek van een verhuizing – 4

Het tweede meubel is de deur uit.

  De schommelstoel van mijn moeder was dezelfde dag dat ik hem op Marktplaats zette al verkocht . Dag, stoel van mijn tienerjaren en van de oude dag van mijn ouders. Mijn vader, handig als altijd, had de uitstekende stukken van de schommelbeugels afgezaagd, zodat de stoel paste in de hoek waar hij hem wilde hebben en tegelijk had de stoel daardoor een heel eigen 'look'. Kinderen die er hard in zaten te schommelen werden altijd gewaarschuwd voor een dreigende salto. De stoel was niet meer op hard wiebelen gemaakt. Ik heb natuurlijk al spijt als haren op mijn hoofd dat ik 'm aan de eerste de beste student heb meegegeven voor 20 euri. Maar ja, ik moet toch echt dingen wegdoen…

  Het volgende waar ik me van los moest scheuren is een houten bureau uit de jaren 50?, 40?, 30?  Niet een hele mooie of zo. Ooit bij de Kringloop Wageningen op de kop getikt. Eenvoudig, met 6 lades en zo'n uitschuifblad waarvan ik nog steeds niet goed weet waar het oorspronkelijk voor diende. En sinds één van de dochters het in een dolle bui ooit wit schilderde schoof dat ook niet meer zo makkelijk. Wel leuk detail. Hij gaat voor 30 euri de deur uit. Kreeg natuurlijk net nadat ik had toegezegd aan iemand, een hoger bod. Handelen is ook een kunst! Maar goed, de koper zat al in de auto op weg naar Den Haag. Dag bureau, waar ik jaren met kouwe benen achter heb gezeten, vol ongeduld wachtend tot mijn oude PC eindelijk 's wou opstarten. Het bureau stond voor de balkondeuren waar het flink tochtte en door de trage PC heb ik er heel wat uurtjes achter gezeten.

Morgen gaan we met de schilder in IJsselstein kijken wat er allemaal gebeuren moet en zien hoeveel tijd hij er voor nodig heeft. André is een vriend van ons en schilder van beroep. Door omstandigheden zonder werk en graag bereid om ons te helpen. Heavenly gift!

Gisteren waren we op een receptie van een gemeentelid uit onze vorige gemeente. We hebben daar ruim 8 jaar gewoond en wonen nu 9 jaar hier. En onze volgende verhuizing staat voor de deur. Heel vervreemdend om mensen te spreken die nog steeds in hun zelfde huis wonen als toen, 17 jaar geleden en dat voorlopig ook blijven doen. Veel van mijn vrienden wonen al tientallen jaren op dezelfde plek. Dat doet iets met een mens. Ik bedoel, vaak verhuizen of juist lang ergens wonen, dat moet toch invloed op je geest hebben? 
  
Ik denk dat ik, naarmate ik vaker verhuis (dit wordt de 17e x sinds mijn trouwen), steeds minder graag weg ga, en steeds honkvaster wordt. Maar ook anders in een huis wóón. Ik ben steeds meer gericht geraakt op made-to-go styling, zeg maar. Sfeer, gezellig, kleur, eigen stijl, maar het moet allemaal weer zo in een doos kunnen, bij wijze van spreken. Zoals die prachtige nomadententen in Mongolië. (Heten inwoners van Mongoliën, Mongolen? Ik wil niemand kwetsen, vandaar dat ik het even vraag). Die tenten zijn ook zo weer op te breken, maar er zit zoveel moois aan borduurwerk en kleur aan! Het ultieme voorbeeld is natuurlijk de tabernakel waarmee de Israëlieten door de woestijn sjouwden. Alles erop gemaakt om zo weer in te pakken en op weg te gaan.

Het heeft wel iets dat pelgrimeren, dat klinkt doordacht, bewust. Niet gehecht zijn, los van vaste dingen en zo. Maar verhuizen klinkt toch echt héél anders in mijn oren. Eigen schuld denk ik dan. Teveel spullen verzameld, toch weer…:) Blijft leuk. Dus nu met goede moed een hoop door Marktplaats jagen, dan kan ik straks in IJsselstein e.o. weer volop op Kringloopjacht!  

 

5 gedachtes over “Dagboek van een verhuizing – 4

  1. Marianne vd M

    Zomaar even een herinnering die bij mij boven kwam:

    Onze luxe in mijn jeugd toen mijn ouders het niet zo breed hadden (of gewoon zuinig waren):

    2 kaakjes op elkaar met daartussen een likje boter (halvarine? margarine?) en een beetje bruine suiker.
    Vonden we heerlijk!

  2. Sylvia

    Margreet, ik woon al weer bijna 13 jaar in hetzelfde huis, heb geen plannen om weg te gaan maar ga regelmatig mijn (kleine, dus opruimen noodzakelijk) huis door om nog meer weg te doen. Ik houd van dat gevoel dat als het nodig is, ik zo alles weg kan doen en wég kan! Dat er niets is wat ik niet gebruik. Ben al weer bezig met Koninginnedag Hahaha!

    In 1988 (net voordat ik zwanger raakte) ben ik alles verloren in een huisbrand. Sindsdien is het besef van betrekkelijkheid van spullen sterk aanwezig. Maar ik vraag me wel eens af of ik echt niet aan spullen hecht of dat ik bang ben gekwetst te worden wanneer ik ze weer moet afstaan….

    Nah, net als jij houd ik ook van gezelligheid en kleur en het idee dat weer op een andere plek te mogen doen trekt me wel aan.

    Het grote verschil met verhuizen en leven als de Isralieten destijds is natuurlijk dat je in kleine kring verhuist, terwijl zij met hele stammen rondtrokken. Dus je dierbaren hoefde je niet achter te laten. Da’s denk ik nog ’t moeilijkst van verkassen nu. Denk je ook niet?

  3. Janke

    Spreekt mij ook erg aan natuurlijk
    (wij zijn 13 of zo verhuisd).
    Inderdaad heel vervreemdend voor ons ook
    om nu in onze buurt in Ijsselmuiden rond telopen waar de meeste buren na 20 jaar nog
    altijd wonen en nu hun kleinkinderen op bezoek krijgen.
    Sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s