Dagje oppassen

"Ik ga weg, doei", zegt mijn kleinzoon van twee-en half als we nog maar net in de speeltuin zijn gearriveerd. Eigenwijs loopt hij op een drafje richting het steegje waardoor je via een gangpad bij de weg uitkomt. De weg is niet druk, maar ik ben hem daar wel kwijt dus, eveneens op een drafje, ren ik achter hem aan. Kris vindt dat bijzonder leuk en rent nog harder, onderwijl roepend, gierend van de lach en spanning: "nee oma, niet pakken…!"
  Ik bedenk koortsachtig hoe ik dat vroeger ook weer deed met dwarse kinderen van twee. Ik besluit maar mijn dochters methode te gebruiken die met haar tellen meestal een plotselinge gedweeheid weet te bewerkstelligen. "Kom terug, Kris! Drie, twee, een…anders gaan we naar huis, hoor!" En wonder boven wonder, tot mijn grote opluchting, keert het mannetje zich om en zegt met een licht verongelijkt gezicht: "ik niet naar huishj, ik in de shjpeeltuin shjpelen".

Ik ben blij dat we geen strijd hoeven te voeren. Kris vermaakt zich een tijdlang opperbest. Ik maak gebruik van het heldere licht en maak een fotoshoot van Kris. Na een poosje stappen we weer op de fiets en gaan richting een kop koffie ergens in het dorp. Ik hoop dat er ergens een terrasje is, het weer is schitterend.

We vinden er een en ik wacht op de bestelling terwijl Kris de omgeving verkent.Hij heeft twee minuten parmantig in een stoel gezeten en geconstateerd dat het wel een leuk plekje is. Maar nu wordt het de hoogste tijd voor een kennismaking met anderen.

Hij loopt naar binnen waar de eigenaar en een oude heer met een scootmobiel een praatje maken. "Hallo", zegt Kris enthousiast. Overal waar hij binnenstapt kijkt hij meestal omhoog naar het plafond en roept dan verbaasd uit: "heel hoog!" Alles is nieuw voor een tweejarige. De twee mannen stemmen vriendelijk in met Kris: 'Ja, hoog he?' 'Doei", roept Kris en gaat weer naar buiten. Klimt op zijn stoel en wacht geduldig met mij op de bestelde appelsap. Na het koekje en een paar flinke slokken wandelt hij weer naar binnen. Ik hoor zijn stemmetje en het gebrom van de heren dus ik geniet rustig even van het zonnetje. De mannen hebben er wel plezier in.

Na een tijdje komt Kris terug. 'Hallo oma', roept hij enthousiast alsof hij me voor het eerst ziet deze morgen. Hallo Kris. Ik voel me gezegend dat een kind zo onvoorwaardelijk van me houdt en blij is wanneer het me ziet. Om hem wat te doen te geven zeg ik tegen hem nog maar een kop koffie voor oma te halen. Hij gaat onmiddellijk op weg. Ik zie hem naar binnen lopen en wat zeggen en zo waar, de café baas begint een kop koffie klaar te maken en komt er mee naar buiten. 'Heeft hij het echt gezegd?', vraag ik hem verbaasd. 'Ja, koffie voor oma', zei hij, het was toch wel de bedoeling?', de eigenaar schrikt ervan. Ik moet heel erg lachen. 'Ja natuurlijk was het de bedoeling, maar ik had het niet verwacht', stel ik hem gerust.

Ik geef Kris een high five. Goed gedaan, jongen! 

4 gedachtes over “Dagje oppassen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s