Yen Harley in Panama

Img_3249

Eigenlijk gingen Kim en ik nooit uit toen we jong waren. Tenminste niet naar clubs of disoc-achtige gelegenheden. Niet vanwege principes of zo, maar het kwam er niet van en we gingen liever naar de film of een concert. Sinds zoon Lukas in de muziek zit heb ik meer clubs van binnen gezien in de laatste twee jaar dan in de rest van mijn leven!

Alle beroemde clubs die ik van naam kende ken ik nu uit eigen ervaring. Paradiso, het Paard (Den Haag), Tivoli, en nog wat anderen. Ze hebben wel iets gemeen, die tenten. Allemaal wat slecht onderhouden, donker, kleine en grote zalen, veelkoppig en -soortig publiek. Weinig comfort, dat is ook opvallend. Geen normale stoel om op te zitten, want zitten is er niet bij. Niet dat iedereen aan het dansen is, maar men staat. Soms een hele avond. En dat is lang. Af en toe wordt er heen en weer gelopen voor een drankje of men gaat buiten roken. Hoewel in sommige tenten er doodleuk binnen wordt gerookt. Ik haal het dan maar niet in mijn hoofd als bezoekster van middelbare leeftijd de roker vermanend toe te spreken. Ze zien me al aankomen, haha. Straks maken ze mijn rollator nog onklaar.:)

Gisteravond was de CD presentatie van Yen Harley in Panama, Amsterdam, achter Centraal Station. Een leuke gelegenheid want verbonden aan een restaurant. Tijdens de eerste decibellen verslindende optredens van bands voor Yen Harley hebben we er een rustig kopje koffie kunnen drinken. Een unicum want tot nu toe moest ik altijd gelijk aan de drank. Om tien uur begon het optreden. De zaal was intiem, er schenen wat sfeerlichten en het was er behoorlijk vol. Leuk voor de band. Minder leuk voor de temperatuur. Er heerste al snel een tropisch vochtige atmosfeer, waarbij de bandleden het ’t moeilijkst hadden om het droog te houden. Die hadden uit voorzorg een handdoek mee die door de drummer en de bassiste gedeeld werd.Sanitair geheel verantwoord. Bewerkt de heuse teamspirit.

Het optreden verliep vlekkeloos. Omdat de zaal vrij klein was, werd het geluid voor onze oren af en toe wel wat overweldigend. Ik had er zelf niet zo veel last van maar manlief loopt vandaag nog met een enigzins doof rechteroor. We zijn niks meer gewend. Maar trots waren we wel.

7 gedachtes over “Yen Harley in Panama

  1. Maaike

    Ja hoor Margreet, toetsen voor kleuters zijn normaal, op school gaat dat speels via een clowntje dat leuke puzzels op de computer(!) met ze doet. Mijn oudste twee vinden toetsen op school net zo leuk als traktaties. En handig hoor, toetsen in de kleuterklas; zo kwam de juf er vorig jaar achter dat zij als juf wat harder moest trekken aan ruimtelijk inzicht vraagstukken. (In lekentaal; voor en achter oefenen met de kleuters.)
    Dus hoera voor de citotoetsen!

  2. Ik ben duidelijk van een andere generatie…:)
    Maar ik lees op internet toch ook wel verontruste geluiden van deskundigen over kleuters die te veel als basisschoolleerlingen worden gezien en behandeld. Ouders maken zich ook snel zorgen terwijl kinderen zo’n eigen tempo hebben in hun ontwikkeling, vooral nog op die leeftijd..Er kan dan al een competitie ontstaan onder de ouders of druk op het kind als het wat langzamer is. Ik ben wel wat sceptisch, hoor

  3. jolien

    Margreet, je reactie kan ik mij heel goed voorstellen. In de toillet van het personeel hangt een krantenartikel (zelfs twee) over het onderwijs aan kleuters. De centrale vraag: Mogen kleuters nog kleuters zijn, mogen ze nog heerlijk spelen in plaats van…Gelukkig hebben wij nog echte kleuterjuffen. Wel moet er getoetst worden…tja van bovenhand krijg je het opgelegd. Tegenwoordig is de term in onderwijsland: opbrengstgericht werken…dus werk aan de winkel voor heel wat leerkrachten. Zorg dat de leerlingen in groep 8 bij de eindtoets goed scoren, anders ben je bij inspectie het haasje.
    Wij hebben rapporten, beschrijvend bij kleuters. Heerlijk! Zouden ze in alle groepen moeten doen. Een kind in zijn geheel nemen en niet afbranden op een onvoldoende oid.

    Ik kan hier ook wel een artikel over schrijven. Zelfs leerkrachten zijn wel eens hierover gefrustreerd.

    Gr. Jolien

  4. Anoniem

    Haha, ja ik ben ook een keer naar een club geweest the Nation in D. (the Dropkick Murphies speelden er toen),
    Ik vind die muziek echt erg leuk,maar ging toch vooral om dat mijn jongste zoon er zo zeker van was dat ik nooit zoiets zou doen.
    Komt me bekend voor wat je schreef dat beetje verwaarloosde,zo donker en dat je nergens kunt zitten.Kheb nog een beetje een moederrol kunnen spelen voor een wildvreemd meisje ,die vroeg of ze bij me mocht staan omdat er een vervelende man achter haar aanzat.
    Heel bijzonder vond ik dat er een grote groep dove jongelui
    was die dansten( of hoe noem je dat)met de muziek ,de vibraties waren genoeg voor hen.
    Maar ik weet zelf niet precies hoe hard het nu allemaal was .
    Mijn dochter had me de goede raad gegeven oordopjes in te doen
    en zo kon ik alles prima horen
    zonder nare gevolgen voor de volgende dag .
    Kmoet eerlijk zeggen ,ik vond het heel gezellig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s