Sally Mann- Fotomuseum Den Haag

De laatste zaterdag van september was ik in het Fotomuseum in Den Haag. Ik zag een overzichttentoonstelling van het werk van de Amerikaanse fotografe Sally Mann. Een van de meest indrukwekkende tentoonstellingen die ik tot nu toe gezien heb. Ik hou erg van fotografie, vooral zwart wit foto’s. Die hebben een enorme zeggingskracht vind ik.

Deze fotografe is een echte meester. Haar foto’s zijn zo indringend en bij tijden schokkend dat ik even op adem moest komen erna.

De eerste zaal vertoont foto’s van haar gezin, met name haar drie, toen (80′ er jaren) nog jonge, kinderen. Prachtig in beeld gebracht in poses en settings die bijna altijd ernstig zijn en iets donkers meedragen. Maar van een ongekende schoonheid. De kinderen lijken vaak veel ouder dan ze in werkelijkheid zijn. Het meisje hieronder is nog geen 10. Dit soort foto’s heeft Sally Mann veel gemaakt. De kinderen lopen meestal naakt rond. Soms hangt er een zweem van erotiek of seksualiteit rond de foto’s. Er zijn ook wel beschuldigingen geweest van kinderporno in de tijd dat de foto’s verschenen en ten toon werden gesteld. Ik kan daar wel iets van begrijpen. Maar Sally Mann heeft aan de andere kant haar kinderen in hun hele werkelijkheid willen portretteren. Dat ze daarbij hun lichamelijkheid niet schuwt of daar preuts mee omgaat is duidelijk.

bron: sally mann

Je zou kunnen discussiëren over de grens tussen preuts en ‘modesty’, ik weet even geen goed Nederlands equivalent. Ik proef in haar beelden iets van een ongeremde vrijheid, een visie waarbij naaktheid natuurlijk is en kleding een kniebuiging aan een beknottende maatschappij.

De volgende zaal toont foto’s van het diepe Zuiden in Amerika. Genomen met een camera van 110 jaar oud en ontwikkeld met een heel procedé van het wassen van de beeldplaat met water en zuren. Het levert  schitterende resultaten op. Je voelt de vochtige hitte, je beleeft de sfeer op de oude vervallen plantages.

De derde zaal is de meest schokkende ervaring. Sally Mann is in de loop van de jaren gefascineerd geraakt door het proces van ontbinding van een lichaam. Ze maakt foto’s van rottende lijken in al hun gruwelijkheid. Ik heb niet lang naar die foto’s kunnen kijken. Haar visie op de dood maakt dat ze een bepaalde schoonheid ziet in het vergaan van het lichaam, uit de aarde, tot de aarde. Ashes to ashes and dust to dust.

Mijn visie op de dood als vijand en haaks staande op wat God oorspronkelijk bedoelde voor de schepping, maakt dat ik me nog eens te meer bevestigd voel in mijn spontane reactie die de dood lelijk vind en afschrikwekkend. Dat God belooft uit die hoopjes vlees, botten en ondefinieerbaar slijmerig, door wormen aangevreten materiaal weer nieuwe mensen te maken, (maar toch dezelfden), wordt een nog meer onvoorstelbaar wonder.  Inderdaad niemand anders dan de God van de Bijbel kan van zo’n deplorabele toestand als dode en vergane mensen iets nieuws maken. Nieuw en nog mooier dan de foto’s van Sally Mann. En mooi zijn die!

3 gedachtes over “Sally Mann- Fotomuseum Den Haag

  1. Anoniem

    O, Margreet RLS is the bane of my life.
    (and was the bane of my poor mother’s life,she used to speak of “tjoenkelende benen,o,yes,my mother could express herself quite well:)
    Since a couple of months I get some relief
    since that is the side effect of a medicine
    I get for yet another neurological problem.
    Wonderful indeed that it is now recognized as a real medical problem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s