Even de wereld de wereld laten

Img_2229Deze afgelopen week was strandweer in optima forma. Dat wil zeggen wanneer we er op tijd arriveerden en weggingen. Meestal zaten we (dochter, schoonzoon en hun twee zoontjes van vier en anderhalf) om 10 uur aan de koffie (ah, het voorrecht van wonen aan de kust…) als de meeste stoelen nog leeg waren. Rond 12.30 uur liepen we weer richting huis, tegen de stroom in. De grote massa was dan aan het komen, zwaar beladen met koelboxen, speelgoed, tentjes en andere voorraden om een hete dag door te brengen in het zand. Zwoegend en zwetend streek men neer.

Ik zat op een ochtend in de buurt van twee vriendinnen die met hun kinderen waren aangekomen. Een jongetje van een jaar of acht bleef maar vragen hoe laat de tram zou vertrekken, tot groot chagrijn van zijn moeder: ‘ik ben speciaal voor jou naar ’t strand gekomen en nu zit je al te zeuren!’ Het ventje had er niet om gevraagd, denk ik. Het zou nog een lange hete dag worden.

Ik heb wel genoten van het mooie weer, maar was ook blij toen het weer afkoelde tot menselijke temperaturen.

Dinsdag hebben we Madurodam bezocht met de jongens. Geen onverdeeld genoegen eerlijk gezegd ….Het was er druk (natuurlijk), en warm (ik klaag niet). Ernie en Bertuit Sesamstraat waren levensgroot te veel van het goede voor de kleinkinderen. Ze warendoodsbang, dus dat was snel wegwezen.
Nou ja, misschien over een paar jaar nog maar eens gaan kijken. De oudste kleinzoon, Niek, was wel gefascineerd door de treinen en vliegtuigen. Het mooiste vond hij de blusboot in de Rotterdamse haven. En zelfs kleine Kris van 1,5 kon bijna niet van de wagonnetjes en autos afblijven van enthousiasme. Maar er zijn steeds 300 wachtenden achter je op het smalle padje, dus lopen maar weer.

Zo’n logeerweek geeft je het gevoel even buiten de normale wereld te staan. Je ritme wordt bepaald door de kleintjes, het huis laat je over aan een, in de loop van de dag, toenemende chaos van speelgoed en kruimels en zand. ’s Nachts slaap je onrustig en de kranten daar kom je nauwelijks aan toe. Ik laat de wereld en haar jagen los en ik duikImg_2241 onder in een bad van kleinkindvreugde en -leed. Img_2284Afb015_3Afb017Afb024Afb003

Img_2227Img_2239 Img_2280Img_2242_2Img_2267Img_2246_2

Een gedachte over “Even de wereld de wereld laten

  1. Mijn oma nam mij en twee oudere nichten eens mee naar een voorstelling waar grote mensen verkleed als kikker op kwamen draven. Toen ik dat zag, konden ze mij krijsend wegvoeren. Het stomme is dat ik daar zelfs nog vage herinneringen aan heb, alhoewel ik ergens in de twee moet zijn geweest. Poppen zijn leuk op die leeftijd, maar dan wel op tv of kleiner dan jij bent!

    Fijn dat jullie zo hebben kunnen genieten van zon, zee en (klein)kinderen. Ik heb via de foto’s op Facebook lekker mee genoten! Wij hadden ook een weekje vrij. Te ver weg van de kust, maar desondanks ook prima gehad en de boel de boel gelaten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s