Een film en een tentoonstelling

We hebben er zin in de afgelopen dagen. Soms zijn we lui (lees ‘ik’, Kim is nooit lui) en laten veel moois aan onze neus voorbij gaan. Den Haag heeft een eindeloos aanbod aan films, tentoonstellingen, muziek, galerieën, noem maar op, maar soms ben ik net zo lief thuis met een boek of een video…

Maar gisteravond waren we in het Filmhuis (wat is dat toch een heerlijk theater, vergeleken met de Pathé’s met vloerbedekking van popcorn) om ‘Les plages d’Agnes’ te zien.

Agnes Varda is een filmmaker uit Frankrijk, mij onbekend maar met veel titels op haar naam. Ze wordt 80 en maakt een autobiografisch portret van zichzelf en haar leven. Ze gebruikt scenes uit haar eigen films en allerlei gebruiksvoorwerpen, zoals foto’s, spiegels om herinneringen en gebeurtenissen te verbeelden. Heel creatief en prachtig gefilmd. De zee speelt een belangrijke rol in haar leven dus op een inventieve manier komt die steeds weer terug. Ze vertelt haar eigen verhaal, is soms acteur, laat haar kinderen en kleinkinderen scenes spelen, kortom het is een echt kijkspel. Iets aan de lange kant, maar boeiend tot het einde.

Ze treurt in de film om de dood van haar man Jacques met wie ze graag oud geworden was. En om, zoals iedere tachtigjarige wel moet beleven, de dood van zo vele vrienden.  Ze bedenkt ontroerende rituelen voor sommige van die geliefden om hun herinnering te eren. Het deed me beseffen hoe goed dat eigenlijk is. Vaak is er zo’n leeg, onwezenlijk gevoel als we aan onze doden denken. Door te benoemen of verbeelden wie ze voor ons waren en wat ze voor ons betekenden krijgen ze een stem.

Vanmiddag zijn we naar een expositie van Michael Readecker geweest. Ook een heel bijzondere kunstenaar. Op grote doeken, meestal met een licht, leisteen kleurige achtergrond verft en borduurt hij hele subtiele voorstellingen. Een tafelkleed met twee bordjes, een taart, of een ruïne-achtige voorstelling met pilaren en muren. Vooral de combinatie van verf en textiel is heel verrassend. Hij is ooit begonnen als mode-ontwerper en dat zie je in de schilderijen terug. Ongelooflijke techniek.

4 gedachtes over “Een film en een tentoonstelling

  1. Nou begin ik spontaan te janken omdat je schrijft dat je God vroeg je moeder te groeten. Ik ben de laatste tijd namelijk ook wel eens bezig met dat soort gedachten. Ik dacht vroeger dat zo denken zondig was of heidens. Dat de doden bij God zijn en dat die met ons niet meer veel te maken hebben. Nu denk ik wel eens: zouden ze misschien voor ons bidden? Ik hoop het. Ik wil nog zo graag verbonden zijn met mijn oma, van wie ik zoveel gehouden heb en en met mijn schoonvader.

  2. Ze leven wel met ons mee volgens de Bijbel: in Openbaring 6 vragen de gestorvenen in de hemel aan God ‘hoe lang nog?’, wanneer ze zien hoe de gelovigen op aarde nog moeten lijden onder vervolging. Ik heb ook niet echt een idee hoe het werkt hoor, maar het troost mij te weten dat mijn moeder leeft in de hemel en dicht bij God is en dat ik met diezelfde God contact mag hebben. Door Hem is er dan toch nog een band, die verder gaat dan alleen de herinnering.

  3. Anoniem

    Ja, ik merk hoe heerlijk ik het zelf vind om nog eens te praten,of verhalen te horen over geliefde mensen die gestorven zijn,dus probeer ik dat ook voor anderen te doen.Het houdt ze nog een beetje dichterbij….
    (kheb de film al besteld bij netflix).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s