Ontstopper

Ik ga soms door periodes dat ik me niet slecht en ook niet bijzonder goed voel. Gewoon, tja, alles gaat zoals het gaat. Er gaat veel goed, sommige dingen minder. Eigenlijk is dat een normale staat van zijn. En toch heb ik er altijd een licht onaangenaam gevoel bij. Er zou meer te voelen moeten zijn. De dingen lijken wat vlak en alles heeft zo de sfeer van een door mij gehate uitdrukking: ‘het gaat zijn gangetje’.

Waarom ik daar zo’n hekel heb? Waarschijnlijk omdat het iets weergeeft van niet optimaal leven. Niet ‘echt’ zijn. Het is natuurlijk onzin, want het grootste gedeelte van je leven breng je zo door, anders zou je het niet redden. Op de toppen of in de dalen van je emoties is het vermoeiend leven.

Het blijft me fascineren hoe die wisseling in stemmingen ontstaat. Waarom is er opeens een dag, een gebeurtenis, een moment waarop het korstje breekt en er een stroom emoties opborrelt? Emoties die er blijkbaar wel zitten, maar als het ware op temperatuur moeten komen om ervaren te worden.

Zoals toen ik spullen voor de Kringloopwinkel bij elkaar ging zoeken. Oude kleding, potjes, prullen, kandelaars en meer van dat soort rommel dat zich altijd in grote hoeveelheden in mijn huis verzamelt.

Onder mijn bed staan plastic kledingdozen met weinig gedragen kleding, dikke schaatstruien en seizoenskleding. Ook een doos met de truien die van mijn moeder waren, nu ruim twee jaar geleden gestorven. Het werd tijd ze maar eens op te ruimen. In vliegende haast (Kim stond te wachten om langs de winkel te rijden) pakte ik de truien en hield ze in een stapel in mijn armen om ze in een vuiliszak te stoppen.

Voor ik het wist zat ik,, met het stapeltje in m’n armen geklemd op de rand van m’n bed, te snikken. Dat stapeltje truien, met nog iets van de geur van mijn moeder (of verbeeldde ik me dat, ze waren gewassen) trok de stop uit mijn hart. Opeens was zij er weer. Iedere trui was met zorg gekocht, op kleur uitgekozen, om gedragen te worden bij die ene rok, die ene broek. Mijn moeder was heel kieskeurig en kleedde zich smaakvol. Hoe kon ik die truien zo maar in een vuiliszak stoppen? En ik besefte opeens zo scherp: ik mis haar!

Ik veegde mijn tranen af, vroeg God mijn moeder te groeten en haar te vertellen dat ik haar mis. De truien liggen weer onder mijn bed. En de dagen er na heb ik gemerkt dat allerlei andere lang vervlogen zaken weer vers en als nieuw voorbij kwamen drijven. Gek hoe dat werkt. Maar wel goed. Af en toe moet ook in je hart alles weer even gespoeld.

4 gedachtes over “Ontstopper

  1. Nou begin ik spontaan te janken omdat je schrijft dat je God vroeg je moeder te groeten. Ik ben de laatste tijd namelijk ook wel eens bezig met dat soort gedachten. Ik dacht vroeger dat zo denken zondig was of heidens. Dat de doden bij God zijn en dat die met ons niet meer veel te maken hebben. Nu denk ik wel eens: zouden ze misschien voor ons bidden? Ik hoop het. Ik wil nog zo graag verbonden zijn met mijn oma, van wie ik zoveel gehouden heb en en met mijn schoonvader.

  2. Ze leven wel met ons mee volgens de Bijbel: in Openbaring 6 vragen de gestorvenen in de hemel aan God ‘hoe lang nog?’, wanneer ze zien hoe de gelovigen op aarde nog moeten lijden onder vervolging. Ik heb ook niet echt een idee hoe het werkt hoor, maar het troost mij te weten dat mijn moeder leeft in de hemel en dicht bij God is en dat ik met diezelfde God contact mag hebben. Door Hem is er dan toch nog een band, die verder gaat dan alleen de herinnering.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s