Garnalen in bed

Het zag er zo lekker uit. Voor de kleinkinderen had ik risotto gemaakt met daarin op verzoek van Niek (4) ‘naaltjes’. Kim had extra lekkere gehaald, jumbo’s en rivierkreeftjes. Niek smikkelde. Kris (1) had niet zo’n zin in de risotto, maar de garnaaltjes daarentegen gleden naar binnen als ware het snoepjes. Ach, was ik toch maar wat voorzichtiger geweest met dit soort exotisch voedsel te geven aan een baby…

Het is 1.30 uur in de nacht. Ik slaap in het bed van dochter en schoonzoon die een weekendje weg zijn vanwege de 10e trouwdag. Kris z’n kamertje ligt naast de mijne. Ik hoor wat gepruttel en denk, even afwachten. Geen huilen, geen gegil, alleen wat gebabbel. Dus langzaam zak ik weer weg in de zoete armen van de slaap. Wel blijft Kris geluidjes maken. Vreemd. Waarom gaat hij niet lekker weer slapen?

Na een kwartiertje ga ik toch maar eens kijken. Wellicht is hij z’n speentje kwijt. Ik word enthousiast begroet door het mannetje. ‘Ha’, roept hij zoals altijd vol vreugde als hij een bekende ziet. Hij staat half rechtop en kijkt wat twijfelachtig naar beneden als ik aanstalten maak hem weer lekker neer te leggen met speen, die inderdaad op de grond lag. Mijn hand zoekt op de tast naar de zachte hydrofiel luier waar hij als troostdekentje mee slaapt. Ik stuit op een kletsnatte, koude, klonterige massa. In mijn slaapdronken toestand begrijp ik even niet wat hier nu aan de hand is. Even maar. Ik zal de details verder niet beschrijven. Iedereen snapt wel wat er loos was. Arme Kris had alle garnaaltjes weer naar buiten gewerkt.

En toen de uitdaging. Kindje zijn bedje uit, helemaal onder de smurrie. Met het kind in 1 arm, het beddegoed uit het ledikantje halen met de andere. Slaapzak, kleertjes, kortom alles uit en schone aan. Maar eigenlijk moest hij ook gewassen. 1 arm is maar weinig op zo’n moment. Ik bedacht hoe ik dat vroeger nu toch in vredesnaam deed. Ik zette Kris dus maar op de grond. Daar zat hij dan, knipperend met z’n oogjes tegen het felle licht, tollend van de slaap. Als een speer alles lekker weer verschoond, alleen waar bewaarde Jes nu alle lakentjes? Dan maar grote lakens. In korte tijd lag het ventje weer op z’n rug met grote ogen naar me te staren. Speen in de mond, speeldiertje aan en hij sliep al weer bijna. Klus geklaard.

Na 10 minuten sliep ik weer. Onrustig dat wel. En ja hoor, na een half uur hoorde ik weer een benauwd gilletje. De volgende lading garnalen. Rotbeesten. Wie heeft ooit verzonnen dat ze eetbaar waren? Ik hoef ze voorlopig niet meer. Nadat nog een half uur later de derde lading eruit kwam en ik door beddegoed, slaapzakken en dekens heen was heb ik gezworen de monstertjes de rest van mijn leven te boycotten.

Na nog een explosie de volgende dag, maar nu via de darmen, is Kris heerlijk opgeknapt. Ik voelde me schuldig dat ik hem zulk volwassen eten had gegeven….

Een gedachte over “Garnalen in bed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s