kleinkids en kledderzooi

Niek van 3,5 heeft in zijn taalontwikkeling weer een nieuwe fase bereikt. Hij is veelvuldig bezig met het benoemen van de tijd. Niet alles is nog duidelijk verstaanbaar in zijn verhalen over allerlei interessante belevenissen maar dat er een opeenvolging in de tijd is komt duidelijk over. Als ik vraag wat hij gedaan heeft komt er meestal een lang verhaal met vele ‘en toens’ en ‘dan’ ertussen geplakt. Het woordje ‘toen’  en ‘dan’ met grote nadruk uitgesproken. De meeste dingen die we gaan doen worden geplaatst in het verloop van de dag, ‘eerst’ dit en ‘straks’ dat. ‘Eventjes slapen’ en dan..Eerst ‘eventjes tekelen’ (kleuren) en ‘dan komt Niek eten’. Het ‘Nu’ van mamma is niet zo interessant tenzij het om zaken gaat waar Niek ook zelf belang bij heeft en die zijn op de vingers van 1 hand te tellen en hebben meestal met iets lekkers te maken. Eten is geen favoriet momenteel. Dat Niek iets niet lekker vond kon hij altijd al wel goed communiceren: ‘dit vind Niek niet nekka, bah!’ Maar nu komt ook de tijdsbepaling erbij. ‘Ik ga dit nooit eten’. Armen over elkaar en een uitermate beslist en boos gezicht. Daar staat het bordje spagetti dan verguisd, ondanks de lekkere carbonara saus, hoogstpersoonlijk door pappa gemaakt.

Wat Niek van mijn snijbietenseop gevonden zou hebben vandaag wil ik niet weten. In mijn groente tas deze week zit een bosje bladeren die snijbieten blijken te heten. met recept erbij voor soep. Om te voorkomen dat dit bosje donkergroene bladeren met frisrode stengels verandert in een bosje slijmerig onbestemd groen besluit ik het recept te gebruiken waarbij ik tevens ook mijn nieuwe blender kan gebruiken voor het pureren van de soep.
Ik zet de fijn gesneden bladeren op met water en een teentje knoflook en wat Japanse sojasaus en heb al direct m’n twijfels over wat het resultaat zal worden. Na 20 minuten zit er in mijn pan een diep donkergroene brei die nogal sterk ruikt naar een soort combinatie van aarde en spinazie. De tweede fase start, die van het pureren. Een handeling die in kookboeken en recepten slechts 4 woorden omvat: pureer nu de massa. Bij mij leidt dit onderdeel meestal tot een grote puinhoopkeuken waarin alle pannen en potten uiteindelijk besmeurd op het aanrecht staan. En desondanks drijven er nog klonten in de soep of saus.

Met enige scepsis begin ik dus met het gieten van de soep in de blender. Eerste rondje wekt hoop, mijn nieuwe blender draait als een tierelier en het lijkt er warempel op dat ik een gladde soep aan het brouwen ben. Ik ga vrolijk door met het gieten van beetjes soep bij de reeds romig uitziende massa. Druk op de knop, huppetee, fluitje van een cent. Hoogmoed komt voor de val. Het laatste beetje is net teveel. Een druk op de knop en floep het deksel schiet omhoog en met een krachtige spuitbeweging drapeert de diep donkergroene naar spinazie en aarde ruikende massa zich nog net niet op het plafond maar wel op mijn keukenmuur en aanrecht en alles wat daar verder op staat.

Met een diepe zucht serveer ik na een half uur boenen en soppen de snijbietensoep. ‘Hmmm, bijzonder, wat is dit eigenlijk?’ vraagt Kim op zo’n toon waaraan ik direct hoor dat hij wel eens lekkerder soep gegeten heeft. ‘Dit zijn bloed, zweet en tranen met snijbieten’ antwoord ik dreigend.

Ik maak nooit meer snijbietensoep.   

2 gedachtes over “kleinkids en kledderzooi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s