Het verscheurde leven van een vluchteling

Awod kwam uit Sudan. Al vele jaren woonde hij in Nederland. Opgeleid tot ingenieur in zijn vaderland. Gevlucht uit het zuiden van Sudan dat door oorlog wordt verscheurd. Toegewijd lid van de Nederlandse branche van de SLM (Sudanese Liberation Movement), frequent bezoeker van de bibliotheek waar hij uren doorbracht met het lezen van kranten. Vele vrienden hier en met een inmiddels verkregen Nederlands paspoort ook in staat zijn eigen land en familie weer te bezoeken. En toch nooit kunnen aarden. Diep van binnen was er een gat, een leegte. De breuk in zijn leven tussen vroeger en nu, tussen Afrika en het westen, tussen lid zijn van een grote familieclan en de eenzame kamer in Nederland, alle vrienden ten spijt. De kou, het grijze weer, de regen. Wat kan dan nog troost bieden? Valse vrienden dienen zich aan waarvan alcohol de meest gevaarlijke bleek.

Ik heb Awod niet gekend. een keer ontmoet misschien. Wel ken ik zijn broer, die ook het gat in Awod’s leven niet kon vullen op het gevaar af dat hij meegetrokken werd. Om hem was ik op de rouwbijeenkomst belegd door de Sudanese gemeenschap in Den Haag. Een rouwbijeenkomst, want Awod is niet meer. Hij verdronk een week geleden, waarschijnlijk uitgegleden en in het water geraakt zonder te kunnen zwemmen.
Ik heb hem niet gekend, maar in het gedicht van de Irakese dichter dat hij in het Arabisch  voordroeg tijdens de bijeenkomst, hoorde ik het allemaal. De angst van het vluchten, de ontheemding, de eenzaamheid, het verlangen naar de warmte van het Midden-oosten en Afrika, het hartverscheurende gemis van geliefden, het lijden om de oorlog in je vaderland, de kilte van het bestaan als vluchteling waarin niemand je werkelijk kent, de ongebruikte talenten omdat je diploma’s niet geldig zijn, de verloren jaren van maar wachten, wachten.
Het gedicht was als een kreet uit het verscheurde hart van alle mensen in de wereld die moeten vluchten en gedwongen zijn een bestaan op te bouwen in een land dat niet het hunne is. Ik verstond geen woord en toch verstond ik alles.

Dat Awod rusten mag in vrede. Alleen God kon zijn leegte vullen.

Advertisements

Over Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, mijn kleinkinderen, mijn Amerikaanse en Franse familie, te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.
Dit bericht werd geplaatst in chronicles. Bookmark de permalink .

6 reacties op Het verscheurde leven van een vluchteling

  1. Thea zegt:

    Fitness werkt ppk erg goed, of lopen. Van stadten krijg ik hypo’s. Sterkte

    Like

  2. margreet zegt:

    ik heb m’n hersens een week gekraakt maar wat is in de vrede ppk?

    Like

  3. Maaike zegt:

    .. of crocs uit de enige echte crocs winkel van den haag, in de fahrenheitstraat (de leukste winkelstraat van den haag?)…

    Like

  4. Janke zegt:

    o, Margreet wat naar.Ik zou dat zelf ook vreselijk vinden.
    Misschien mag je het strax binnen wel weer?!

    Like

  5. L zegt:

    wow… ontroerend

    Like

  6. Thea zegt:

    Wanneer ik dit lees kan ik mij het leed van vluchtelingen zoveel beter voorstellen. Wat afschuwelijk.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s