Long time no blog

Tijd blijft een moeizaam beheersbare kostbaarheid. Laat ik voorop stellen dat ik me rijk gezegend voel als ik in mijn agenda kijk en zie met wat en met wie mijn tijd gevuld wordt. Echtgenoot, kinderen, kleinkinderen, vrienden, familie, kunst, werk, kerk, huizen bekijken en nog meer van dat soort dingen. Het is niet zo dat ik dat allemaal eigenlijk niet wil. Het is alleen dat ik nog zoveel andere mensen wil zien en spreken en andere dingen wil. Aan het einde van m’n tijd hou ik nog zo veel mensen en wensen over, met een variatie op Loesje. (Aan het einde van mijn geld hou ik nog een stukje maand over)
Iets waar ik in het geheel niet aan toe kom is alles wat te maken heeft met m’n huis. Schilderen/ behangen van muren, opknappen van meubels die ik bij de kringloop haal, opnieuw stofferen van 2 stoelen, de tuin, en last but not least: schoonmaken en poetsen…

Van de week stond ik in onze totaal gestripte kerk radiatoren te verven….Wie dat ooit gedaan heeft weet wat een rotklus dat is! Het was wel gezellig. met een man of vier bezig en ondertussen bijpraten.

De week daarvoor heb ik in het huis van een geliefde de badkamer gesopt en opgeruimd.
Ik bedacht me toen al dat voor een ander dingen doen altijd gemakkelijker gaat dan in je eigen huis. Waarschijnlijk helpt de wetenschap dat je een ander er een plezier mee doet. In het Nieuwe testament schrijft Paulus ergens dat je wat je doet zo moet doen alsof je het doet om God er een plezier mee te doen. Morgen toch maar eens aan m’n eigen WC’s beginnen.

Vandaag een bijzondere uitzenddienst gehad voor een stel in onze gemeente dat naar een ver land gaat om er te werken als hulpverlener en tegelijk het licht van Christus genade en vergeving willen verspreiden in de wettische wereld van de Islam. Kim noemde hun roeping en die van alle gelovigen: Abramitische levenstijl. Als Abraham je geroepen weten je ontvangen zegeningen te verspreiden. Een zegen te wezen voor anderen. Heel mooi vond ik de te volgen weg die Kim samenvatte met 4 werkwoorden: vertrouwen, vertrekken, verspreiden en verwachten.
Om een zegen te zijn voor anderen moet je in beweging komen, soms letterlijk, soms alleen in je hart. Je moet je op God gaan richten, en om dat te doen moet je dingen loslaten. Veiligheid, zekerheden, overtuigingen, beelden, allemaal zaken die je onderzoeken moet of ze jou niet weghouden van het navolgen van Jezus. Daarvoor heb je allereerst vertrouwen nodig in God zelf. Om te vertrekken heb je vertrouwen nodig, dan kun je tot zegen worden. En je verwachting stijgt uit boven wat je zelf als mens hier voor elkaar kunt krijgen. God heeft veel voor ons klaarliggen. Nu al,maar straks voor de volle 100%. Juist daarom wordt ook het loslaten van zekerheden dragelijk, met het oog op God’sbelofte dat Hij iets veel beters voor je heeft. Nu al en straks nog meer.

3 gedachtes over “Long time no blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s