oma-dag

Vandaag was op en top oma dag. Helemaal heerlijk. Ik plak aan alle kanten, de kruimels ontbijtkoek zitten in m’n BH, maar ik zinder nog na van knuffels en kusjes en armpjes om m’n nek en handjes die naar m’ bril grijpen. Het was de dag voor vertrek naar hun huisje in Griekenland voor 3 weken vakantie en Kim en ik hebben een middagje opgepast zodat Jes en Dos de laatste dingen konden doen, zoals cadeautjes kopen voor de omvangrijke familie aldaar. Onze vrienden in Canada hadden op mijn verzoek op garagesales daar allemaal oud Fisher Price speelgoed gekocht en meegenomen. Uit de schat had ik vandaag een brandweerauto meegenomen voor Niek. Uit 1968. Prachtig vond hij hem. ’s Middags heeft hij er bijna bovenop geslapen. het ding stelde eigenlijk niet eens zoveel voor, er ontbraken onderdelen en poppetjes, maar Niek heeft een enorme fantasie. Een brandweerauto is een brandweerauto en daar kan hij uren mee spelen. Kris rollebolde er doorheen op de grond. In no time beweegt hij zich van hot naar her, al rollend en soms tijgerend. Voor hem had ik Roley_poley‘roley poley’ mee, een plastic bal met figuurtjes erin die bewegen wanneer je er een duw tegenaan geeft. Het liefst wilde hij het ding in z’n mond, dus tilde hij het zware ding steeds op met z’n dikke sterke armpjes. net een gewichtheffer. Hij krijgt tandjes en z’n darmen zijn er door van streek. Niet prettig, zeker als hij er ’s nachts wakker van wordt… Verder is het een heel vrolijk ventje. Vermaakt zich prima. En heeft een zeer doordringend hoog geluksgilletje, waar hij zelf nog blijer van wordt. Op de grond ligt hij, als een Romeinse keizer op een elleboog geleund, te spelen met, uiteraard, het liefst Nieks speelgoed. Ik ging met Niek memory spelen en als een vadertje gaf Niek hem, uit voorzorg, maar vast een kaartje om op te kauwen. Het spelletje ging redelijk goed. 3 beurten mocht ik ook zoeken, maar toen was Niek z’n geduld op. Het principe had hij door, maar hij vond toen dat eigenlijk alle kaarten hem toebehoorden. OK. Ik kan tegen m’n verlies…Puzzels zijn een eitje voor hem. Ze zijn niet aan te slepen en hij legt ze in 2 minuten. Als ik wil helpen kijkt hij me aan en zegt geduldig: ‘ nee oma, dat stukje komt straks, eerst deze.’ OK. Ik kan wachten.

Een gedachte over “oma-dag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s