Welke categorie hoort bij mij?

Volgens een berichtje in NRC vandaag azen adverteerders en tijdschriftredacties op ‘openhartige dagboekschrijvers’. Er valt geld aan te verdienen dus. Dat klopt want ik betaal sinds vorig jaar anderhalve euro per maand om een irritante advertentie banner boven mijn weblog weg te houden. En terwijl ik dit schrijf flikkert er een voor mij totaal oninteressante reclame voor autoverzekeringen in een zijbalk rechts.

Pas sinds 2000 is het mogelijk ‘voor gewone mensen een podium te vinden on-line’, volgens Boon, manager van Web-log bij Ilse Media. ‘Gewoon’ itt tot nerds en geeks die een eigen website bouwden. Boon verdeelt de gebruikers in ruwweg drie categorieen: storytellers (luchtige berichten), passiebloggers (over interesses en hobbies) en persoonlijke bloggers (emotie uiten en delen met anderen). Wie van de drie ben ik dan wel? Volgens mij een duidelijke cocktail.

Veel eer valt er niet te behalen bij velen wanneer het over blogging gaat. Het valt me op dat mensen vaak het commentaar hebben als ze horen dat ik blog: Wie is daarin nou geinteresseerd? Wie leest zoiets nu? Laatst nog zei iemand: ik ben alleen geinteresseerd in feiten, niet in persoonlijke verhalen erom heen. Tja, dan moet je geen blogs gaan lezen inderdaad. Ik schrijf omdat ik zelf altijd enorm geboeid ben door het levensverhaal van mensen. Ik hou ook erg van columns in de krant. Gewoon over alledaagse dingetjes die je aan het denken zetten.

Het weblog van Aukje, de vrouw van de oprichter van Web-log, en de eerste gebruiker is archetypisch voor het soort blogs op Web-log,volgens de schrijver van het artikel in NRC Olga van Ditzhuijzen: ‘Persoonlijk, niemendallerig en signalerend’. Weet niet goed wat ik daar nu van moet maken. Klinkt niet erg complimenteus. En is volgens mij ook niet te zeggen als je nagaat hoeveel blogs je gelezen moet hebben om tot zo’n conclusie te komen.

Eeuwige roem is nu dankzij Web-log voor iedere blogger bereikbaar geworden, volgens dezelfde mevrouw van Ditzhuizen van het NRC. 

Gelezen worden vind ik leuk, maar eeuwige roem? Dat is wel een erg hoge ambitie….

5 gedachtes over “Welke categorie hoort bij mij?

  1. Ik kwam laatst toevallig doorklikken n.a.v. een artikeltje op http://www.depressiecentrum.nl. Het viel me op dat depressie daar nu wel anders wordt benaderd en ik vond dat wel goed. Ik snap wel dat jij vanuit je ervaring schrijft, maar het is wel waar – volgens mij – dat wij tegenwoordig niet zo heel goed meer weten om te gaan met moeite en er bovendien heel veel druk op ons staat. Wij leven in een gelukscultuur waar voor alle ziekten en kwalen – en dus ook depressie en somberheid – een middel moet zijn. Zelfs iemand die depressief is, zal moeten leren accepteren dat hij/zij op dat moment ziek is en met tijd – en soms pillen – beter kan worden. Maar zeker niet met alleen pillen.

  2. Ik ben het met je eens dat in het algemeen gezegd onze draagkracht voor moeilijke dingen niet zo groot is waarschijnlijk als bijvoorbeeld van mensen die in de derde wereld wonen of in een oorlogsgebied. Welvaart verwent ons wel denk ik. Gelukkig zijn is het doel geworden van veel mensen en dan wordt lijden ondragelijk en ondenkbaar.
    Dat gezegd hebbend blijf ik zeggen dat dit los staat van de oorzaak van een klinische depressie. Hoe je die hanteert, daar maakt je kijk op lijden en geluk wel weer uit.
    En natuurlijk zijn juist medicijnen in combinatie met gesprekken een weg uit de klem van depressie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s