The making of..

Het boeiende van wisselende werkplekken is dat er steeds weer een nieuwe wereld voor je open gaat. Ik wissel niet alleen van plek maar ook van werk namelijk. Niet helemaal door eigen sturing en keuze, maar toch. Er zijn steeds meer onderdelen aan het leven die niet meer vanzelfsprekend zijn.
Begonnen als receptioniste/telefoniste. Daardoor mopper ik (haast) nooit meer als ik zelf een telefoniste aan de lijn krijg met een stem waar de getergdheid vanaf druipt. Ik weet hoe het is om achter elkaar gebeld te worden terwijl er 10 mensen aan de balie staan die allemaal direct geholpen willen worden.
Toen werd ik fractie-assistente, ook een hele unieke functie waardoor ik heel anders naar het stadsbestuur en de lokale politiek ben gaan kijken. Op het politieke ‘spel’ heb ik nooit helemaal vat gekregen. Maar ik heb wel ervaren dat plaatselijke politiek heel dichtbij is eigenlijk, terwijl het altijd een ver-van-mijn-bed-show was.
Dat werd helemaal zo tijdens mijn korte carriere als secretaresse in de Tweede Kamer. Alles is zo gewoon en op menselijke schaal als je er zelf rondloopt. Televisie heeft een heel vervreemdend effect. Het brengt alles dichtbij in je huiskamer, maar tegelijk is het juist daardoor mijlen ver verwijderd. Tegelijk, al televisie kijkend, zie ik de ‘vooraanstaanden’ hun werkbezoeken brengen, hun vergaderingen houden, hun beamers gebruiken, hun powerpointpresentaties geven, hun speeches houden en ik denk steeds: wat is daar veel werk aan vooraf gegaan om dat allemaal geregeld te krijgen en zo gladjes te doen verlopen…

En nu ‘ zit’ ik in de arbeidscommunicatie. Nooit zal ik meer een advertentie voor een vacature achteloos aan me voorbij laten gaan. Over ieder woord is nagedacht en gecommuniceerd. Met degene die personeel zoekt, met het advertentiebureau, en weer terug naar de zoeker die goedkeuring moet geven. En DUUR dat die advertenties zijn…Je zou de krant bijna inlijsten en aan je muur hangen, zoveel geld als daarin gestoken is!

Zo leer ik er als senior🙂 er toch iedere keer weer wat nieuws bij.

Zelfs in m’n vrije tijd. Vanmiddag hebben we in onze kerk, die HOOG nodig aan vernieuwing toe is (van binnen), gepoogd een tentoonstellingsruimte in te richten. Omdat het interieur aan vernieuwing toe is, is er een soort ‘laten we alles maar ergens dumpen’ sfeer ontstaan. We wilden een lege ruimte, om de o.a ten toon te stellen beelden goed uit te laten komen. Mijn ogen werden wreed geopend voor de als status quo geaccepteerde wanorde. Ook door mij! Wat ik allemaal niet heb versjouwd uit die ruimte…Maar een keer leeg en de beelden er stonden was het de moeite waard.

Het wordt leuk trouwens morgen. Op een veiling kun een ieder bieden op een weekendje in ons (of een ander)huis. Het staat ter beschikking aan de hoogste bieder. (Wij kamperen in de tuin.) Biedingen per telefoon worden ook geaccepteerd! Bel me mobiel. En kijk ook even hier voor meer  info over de dag. Workshop over van Gogh (door mijn ega), golfsurfclinic(door mijn as schoondochter), kunst (te koop), vlooienmarkt, theater-improvisatie workshop, en nog veel meer.

Een gedachte over “The making of..

  1. Sasst

    wat leuk mom! alle fotos en herrinneringen.twas echt heerlijk daar. ben nu in een cafeetje in montreal. tis een aparte stad joh. jenny werkt vandaag, maar ik vermaak me prima. beetje rondwalen, fruit gekocht, petje gekocht. in een park gezeten. mis you. kus en knuffel van mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s