Roots in Cidra

Puerto_rico_091We hebben het gevonden! In het prachtige handschrift van de 19e eeuw waarmee de kerkelijke en burgelijke secretarissen de namen en data schreven van geboortes, doop en huwelijk. Haar naam stond in het geboorteregister van de kathedraal van Cidra: Carmen Montserrate Riviera Zayas, geboren in 1899, gedoopt op haar vijfde (heel ongewoon!) in 1904. De Puerto Ricaanse (bet)(over)(groot)moeder van de familie. Haar jongste nazaat is onze kleinzoon Kris. Wie rekent even snel uit hoeveel Puerto Ricaans bloed hij nog heeft? Naast Grieks en Nederlands. (inmiddels uitgerekend, 1/8e deel)

Puerto_rico_097Puerto_rico_094Begrijpelijkerwijs, voor wie mijn schoonmoeder kent, was Blanca in tranen bij het zien van die namen. Haar moeder. De rest van de familie was zeer onder de indruk. Opeens is het echt. Al die magische verhalen over het tropische eiland waar hun wortels liggen. Geen sprookje, geen sterk verhaal, maar hier is het dus werkelijk begonnen.

In Cidra liep de mooie blonde Carmen, dochter uit de gegoede familie Riviera Zayas op het plein voor de kathedraal Puerto_rico_086te flaneren met haar vriendinnen en de chaperone. Ergens vanuit de jongenskant van het flaneergebeuren staarden twee ogen in haar richting.Puerto_rico_087 Een zwaar verliefde jongen van het platteland waar hij op een bananenplantage werkte, had maar een wens: haar als vrouw hebben. Juan Matos liet zich niets in de weg leggen. Hij is haar gevolgd naar New York waar ze heen gestuurd werd voor haar opleiding (en weg van hem).  Hij schreef zelf een brief met daarin een nagemaakte handtekening van de vader van Carmen met toestemming om met haar te trouwen (zo gaat het verhaal) en forceerde daarmee een breuk in de familie die nooit meer hersteld werd. Carmen viel voor zijn charmes en moest leven met de afkeuring van haar broer en ouders.  Ze zijn nooit meer terug geweest op hun eiland. Ze kregen in New York twee kinderen, Woody en Blanca.  Juan is een echte Latijnse man: driftig, dominant, en charming. De kinderen hebben geen makkelijke jeugd, maar de kleinkinderen worden met veel liefde en toewijding behandeld. Streng maar rechtvaardig en heel betrokken. Kim heeft hele goede herinneringen aan grandma en grandpa tijdens de zomermaanden als hij daar met broer Robin weken bij hen logeerde.

Puerto_rico_088Puerto_rico_089In Cidra kwam er dus voor iedereen iets naar boven aan herinneringen en gedachten. Ik heb de grootouders ook gekend en vond het heel bijzonder bij die hele lawaaierige, half Spaanse familie met hun emoties en eigenaardigheden en felle karakters te horen. Daar sta ik als nuchtere (?) niet-exotische, blonde (nog net..), lange vrouw met alleen maar wat Duits bloed in haar aderen. 

Lukas en Saskia hebben de greatgrandparents wel ontmoet maar hebben er geen herinneringen aan. Voor hen was het een beetje een ver-van-mijn-bed-show. Maar toch! 25% van dat Puerto Ricaanse bloed stroomt nog door hun aderen. Gemengd met dat Franse, Nederlandse en Duitse een heftige cocktail zou je denken….

Het eiland

Puertoricog_2

 

Puerto Rico is een prachtig eiland, paradijselijk op sommige plekken met de gebruikelijke inbreuk van de zondeval in de vorm van armoede, krottenwijken (wel allemaal in fondantkleurtjes) en meer van dat soort ellende. Maar de tropische begroeiing de uitbundig bloeiende bomen, struiken en planten, de oceaan en het zonlicht zijn werkelijk fantastisch. Het is warm, heel warm, maar door de zeewind toch dragelijk. Tegelijkertijd regent het ook regelmatig. En niet zo’n beetje ook, stortbuien! Daarom is alles zo mooi groen en weelderig. Kokosnoten-, mango-, bananen-, papayabomen, meters en metershoge palmen, fonteinen van bougainville in paars en zalm, bomen met allerlei soorten gele-, oranje- en rode kelkbloemen. Een lust voor mijn oog!! (Wie meer wil zien klik op de link  ‘het eiland’ boven dit stukje))

Puerto_rico_014

Puerto_rico_016Puerto_rico_033Landschap_prAndalucia, ons guesthouse, is in San Juan, een stad aan de noordkust van het eiland. Van noord naar zuid is ongeveer 2 uur rijden. In het midden van het eiland ligt een bergketen, verrassend stijl.

San Juan heeft een oude stad met prachtige koloniale huizen, geschilderd in de meest felle kleuren die je bedenken kunt. Rood, groen, babyblauw, okergeel enz. Er staat een groot fort gebouwd door de Spanjaarden die eeuwenlang het eiland in bezit hadden. Sinds de 19e eeuw is het Amerikaans grondgebied. Geen kolonie, maar in een soort Gemenebest. Men heeft geen stemrecht op statenniveau, maar betaalt ook geen staatsbelastingen.

Welaan, het is tijd om me weer bij de familie te voegen die al sinds de vroege ochtend aan het blah-blahen is. Er is een kleine lobby waar we elkaar treffen in wisselende samenstellingen. Al twee keer zijn we gemaand wat rustiger te doen, want (je wilt er niet over nadenken wat het voor de stakkerds betekent) er zijn ook nog andere gasten hier….

De plaatjes laten nog even op zich wachten. De techniek is er nog niet helemaal op berekend.

Een gedachte over “Roots in Cidra

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s