niet de ‘doeling

Kim is plaatjes aan het schieten op het verjaardagsfeestje van Jesseka, onze dochter. Niek is verzot op techniek en apparaatjes en wil graag meeschieten. Hij zit naast opa, die het camaraatje op mamma richt en Niek mag op het knopje drukken. We leven in de wondere wereld van de digitale fotografie dus verschijnt er direct een mooi plaatje op het schermpje van mamma en broertje Kris. Niek reageert teleurgesteld. ‘Dat is niet de doeling, dat is niet leuk!’ Niet de bedoeling? Hoe zo niet dan, vraagt opa. Niek kan alleen maar volhouden dat het niet de ‘doeling is. Er dreigen tranen. Ik snap het opeens. Ik maak met Niek altijd fotootjes van ons tweetjes, met m’n telefoontje, zo uit de hand waarop hij gekke gezichten trekt. Dan ziet hij zichzelf gelijk terug. ‘Moet je zelf op de foto, Niek? Is dat de bedoeling?’ Yes!

Door de digitale fototoestellen snapt een kind dus niet direct dat je tegenover een camera moet zitten om er zelf op te staan. Je houd dat ding in je hand en dan sta je er toch vanzelf op?

Doet me denken aan de tijd dat onze kinderen klein waren en we in Korea woonden. We hadden een Nederlandse juf voor de school van de kids, nog niet zo lang geleden gearriveerd. Ze wilde een toneelstukje instuderen.  Ze drukte op een denkbeeldige bel en verwachtte dat de kids allemaal naar een even denkbeeldige deur zouden rennen om die open te doen. Ze snapte er niks van toen de kids in plaats daarvan allemaal een denkbeeldige telefoon opnamen en hard: ‘hallo, wie is daar’ in het Koreaans schreeuwden. Ze had toch duidelijk met 1 priemende vinger op een deurbel in de lucht gedrukt en geen telefoonnummer gedraaid? Dit was niet de bedoeling!

Het geval wilde dat onze kinderen het verschijnsel van een belgeluid waarna je direct de deur open doet helemaal niet kenden. Ons huis was omringd door een muur waarin een poortachtige deur zat. Daardoor kwam je in de tuin en vervolgens was er dan in het huis ook een voordeur. Binnen hing een intercom. Als de ‘bel’ ging klonk er een heel blikkerig ‘Fur Elise’ o.i.d. en riepen wij vervolgens in een telefoonhoorn op z’n Koreaans hard: "Juboseajo?". Was het goed volk dan drukten we op een knopje waarna vervolgens de poortdeur openging. Ongeveer zoals het in Nederland gaat in een flat. Wisten die kinderen dus wat de juf van hen verwachtte in het stukje?

Ik vond het altijd een leuk voorbeeld van hoe een bepaald gebruik in een familie of cultuur gebarentaal en het begrip ervan beinvloedt.

Zo zul je nu ook wel kinderen hebben die met een uitgestrekte arm gaan staan als ze ‘net alsof’ een foto nemen, in navolging van het plaatjes schieten met een mobieltje. Of, zoals Niek, driftig heen en weer gaan lopen als ze zg. telefoneren. Wie kon er heen en weer lopen toen alles nog vastgeklonken zat met snoeren in de muur? Nu zien kinderen niet anders dan snel voorbij lopende pratende mensen aan de telefoon. Grappig.

Maar sommige dingen blijven altijd het zelfde: Niek heeft een ouderwetse zandbak gekregen waarin hij, als kinderen van alle eeuwen en plaatsen, lekkere taarten en koekjes bakt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s