Duivels, demonen, genezingen en de woestijn van psalm 63

Ik weet het niet… Ik krijg een onprettig gevoel, iedere keer dat ik een oproep lees of hoor om toch vooral meer aandacht te schenken aan duiveluitdrijvingen (CV Koers van maart), meer te zoeken naar genezingen en heelmaking van het lichaam omdat dit toch de belofte van de Bijbel zou zijn. Op de omslag van EO visie prijkt prominent het verhaal van een vrouw die plotseling genezen werd. (Ik ben om misverstanden te voorkomen blij voor deze vrouw. Het gaat me meer om de aandacht die ik disproportioneel vind).

Waarom treft me dit onaangenaam? Is het onbijbels om te zeggen dat je genezen bent? Nee, natuurlijk niet! Ik ondervind m’n hele leven door genezingen. Het blijft een wonder iedere keer dat mijn lichaam zich herstelt na griep, of een verwonding of anderszins. Is het dan onbijbels om te geloven in de duivel en z’n demonen en dat die er op uit zijn ons te vernietigen? Evenmin. Ik geloof op grond van de bijbel dat  satan grote macht heeft en evenzeer dat God’s macht nog veel groter is. Satan loopt mooi wel aan de leiband en kan kinderen van God niet uit Zijn hand trekken. Maar wel knap lastig vallen en z’n best doen om hen te verleiden tot allerlei, voor hun heil niet bevordelijke, zaken. Daarom zegt Jezus dat we moeten bidden: verlos ons van de boze. Zonder die boze zou het een stuk beter met ons gaan….

Volgens Jezus was dat gebed voldoende.  Het Onze Vader  is eigelijk een heel simpel gebed. Zo simpel dat je de neiging hebt het toch maar wat langer te maken. Want tja, of je nu in 5 minuten alles kan zeggen?

Volgens mij was dat nu juist wat Jezus bedoelde aan te geven met dat gebed. Wij denken veel omhaal van woorden en rituelen nodig te hebben om te geloven dat er echt wat zinvols gebeurt. Maar dat hoeft voor God helemaal niet. Die weet immers al wat we gaan vragen voor we er om gebeden hebben? Is bidden dan nog wel zinvol? Ja, want God zegt dat Hij het zo wil. Hij gebruikt onze gebeden om Zijn plan uit te voeren. Maar we moeten vooral niet gaan denken dat succes gegarandeerd is als je iets 100x herhaalt in een soort mantra.

Hier ligt voor mij de zere plek met allerlei bewegingen die van bidden een uitgebreid ritueel gaan maken, boven en verder dan ik in de Bijbel lezen kan. Ja, we moeten volhouden in het gebed, we mogen veel vragen in het gebed, we moeten zowel met elkaar als individueel bidden, tijdens samenkomsten en daarbuiten (wie bijbelteksten wil mag me mailen :)). maar nergens vind ik terug dat we aparte genezingsdiensten moeten beleggen, duiveluitdrijving moeten beoefenen, speciale trainingen daarin moeten ontwikkelen omdat de ene demoon hardnekkiger is dan de ander, bepaalde houdingen moeten aannemen tijdens het bidden enz. enz. Het komt allemaal zo ‘menselijk’ over, tegengesteld aan de simpele directheid van de Bijbel en dan met name het NT. Het gebed van een gelovige heeft veel kracht, dat staat er.  Punt.  Blijf kloppen aan God’s deur. Laat het overige bij God.

Dat geloof ik en daarom bid ik. Daarom bid ik vaak en herhaaldelijk. Zeker voor mensen die ziek zijn of in moeilijke omstandigheden verkeren. Ik bid met met mensen die lijden aan het leven, die in de woestijn verkeren en dorsten naar God. Voor mezelf mag ik bidden. Ik ken die woestijnervaringen. En ik geloof dat God mijn gebeden hoort. Om Jezus wil. Dat is uiteindelijk toch de kracht van je gebed. Dat je put uit wat Jezus heeft aan kracht voor ons als zwakke stervelingen.

Ik ben, denk ik, niet zo van de bewegingen. Zal ook wel met m’n karakter te maken hebben. Ik voel me vaak een bepaalde kant opgeduwd en dan ga ik tegenstribbelen. Ik wil dus ook niet beweren dat alles fout is aan een beweging, maar ik mis toch vaak ruimte en zelfkritiek.

Het verschil tussen een ‘beweging’ en de kerkelijke gemeente is, denk ik, dat een beweging er naar tendeert een natuurlijke selectie te ondergaan. Iedereen die erbij hoort ervaart en voelt dezelfde dingen en men bevestigt elkaar daarin. Wie die niet zo ervaart, voelt zich al heel snel ‘minder’ en buitengesloten, ook al is dat zeker niet de bedoeling van de ‘beweging’ en de volgelingen.
De kerkelijke gemeente is van naure veel meer divers en kent allerlei ervaringen en belevingen. Uitdaging is dan om elkaar daarin te aanvaarden en begrijpen en niet weg te lopen als er verschillen van opvattingen zijn maar het te zien als de ‘veelkleurigheid van Gods wijsheid’. Want dat is de valkuil voor de kerk: alle neuzen een kant uit.

Daarom is de kerkelijke gemeente voor mij nog steeds de plek waar het gebeuren moet. Genezingen, bemoediging, troost, gebed, lof, aanbidding en het luisteren en gevormd worden door het Woord en de Geest. Samen in de Naam van Jezus. Daar krijgt het echt betekenis want hier moet ik leren liefhebben die me tegenstaan, leren geven aan wie het in mijn ogen niet verdient, leren ontvangen van wie ik eigenlijk niet weten wil.
Hier vinden nu echt wonderlijke genezingen plaats!

Vanavond lazen we uit 2 Kor. 12, het beroemde hoofdstuk waarin Paulus vertelt over zijn ‘kwelling’, satan die hem met vuisten slaat. Wat het geweest is, daarover bestaan verschillende meningen. Een ziekte? De vervolgingen en het harde, ontmoedigende leven dat hij leidde? Het wordt niet verteld. Wat hij wel zegt is dat God hem er niet vanaf hielp, maar hem duidelijk maakte dat hij het moest doen met wat hij kreeg van God: genade, liefde. Punt. Die zou meer dan genoeg blijken. Met doorn kon God hem beter gebruiken dan zonder. Zwak was hij veel sterker dan als hij ‘genezen’ zou worden.

Onze predikant leidde vanmorgen de begrafenissamenkomst van een vrouw uit onze gemeente. In een half jaar is ze letterlijk weggeteerd aan kanker. Maar haar Godsvertrouwen was onaangetast. De tekst was ps. 63: Uw liefde is beter dan het leven. De schrijver van de psalm is in de woestijn,’een dor en dorstig land’. Daar ontdekt hij dat, daar waar het leven gereduceerd is tot slechts overleven, er een dieper, meer existentieel verlangen is dan alleen maar naar water en brood. En dat verlangen wordt door God gestild. Met die woorden op de lippen stierf Hilda, er was van haar lichaam niet meer over dan een skelet. ‘Uw goedertierenheid is beter dan het leven’ zongen we met elkaar. Ik voelde me getroost en bemoedigd.

Wonderlijke genezingen blijven een uitzondering, slopende ziektes en de dood de pijnlijke realiteit van iedere dag, totdat Jezus terugkomt. Daarom ben ik zo blij dat God’s liefde dieper reikt dan het lichaam en mijn hart geneest van zonde en schuld. En me daardoor ontvankelijk maakt voor Zijn aanwezigheid, Zijn zorg en liefde voor mij.

Ook als ik niet meer genees, door de dood heen. Jezus is het bewijs, Hij is de Enige die van de dood is teruggekomen en Hij belooft ons een plaats bij Hem.

2 gedachtes over “Duivels, demonen, genezingen en de woestijn van psalm 63

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s