Oostenrijkse gleuf

Ik ben een frequent bezoeker van tweedehands winkels. Ik loop daar heerlijk te snuffelen tussen de kleren en ben even helemaal van de wereld. ’t Is een van m’n ultieme ontspanningsmomenten. In de zaak waar ik zeer regelmatig kom en koop is een soort vaste klantenkring van wat oudere dames. (Daar reken ik mezelf niet toe, laat dat duidelijk zijn!)
Terwijl ik snuffel, hoor ik op de achtergrond vele gesprekken. De eigenares van de zaak is een soort maatschappelijk werkster. Bij haar tafel, waar je ook afrekent, staat een stoel en 9 van de 10 keer dat ik er ben is die bezet en worden de vragen des levens besproken. Ziektes, relaties, ruzies, alles passeert de revue. Therapieen waar ik nog nooit van gehoord heb, (de meest vreemde!), scheidingen, de "toen zei zij en toen zij ik" verhalen waar het gif uit sijpelt. Uit alles stijgt vooral een geur van eenzaamheid en leegte op. Er wordt weinig gelachen, iedereen straalt iets uit van: tja, zo is het leven nou eenmaal, niet veel zaaks, maar ja, je moet verder….

Ik voel al jaren een drang om iets voor die vrouwen te betekenen.  Zo van:  lieve mensen, het leven is moeilijk, maar er is echt hoop en Goed Nieuws. Als ik majoor Bosschart was of mijn tante Fie zou ik allang getuigd hebben van de hoop die in me is, maar ik loop er tegen aan dat ik mij ben. Ik pas m’n kleren, schuifel door het kleine winkeltje, en als ik wat vind naar m’n zin reken ik het af, glimlach vriendelijk en ben weer buiten, met een licht onvoldaan gevoel. Maar ja denk ik dan, ik kan moeilijk me in zo’n gesprek mengen en het evangelie gaan verkondigen…. Toch blijft het me bezig houden.

Vandaag was m’n vrije dag en ik was in het winkeltje. De drie dames die er afwisselend werken (volgens mij zussen/schoonzussen) waren even bij elkaar. Een van hen was jarig geweest of zo en de ander kwam nog een cadeautje brengen. Een lekkere bodylotion (ik bekeek ondertussen de beige en witte kleding die bij de ingang hangt). Ik luisterde mee naar een uitgebreid gesprek over geurtjes, sterke of minder sterke, wat is lekker enz. Het gesprek was zowaar luchtig en ik luisterde met plezier mee, (was inmiddels bij de lichtblauwe bloezen en truien, niet echt mijn kleur).

Dame 1 vind het heerlijk om de hele dag haar geurtje te ruiken, dame 2 juist niet, dame 3 legt uit hoe ze zichzelf insmeert: "m’n hele lijf en wat extra’s in m’n Oostenrijkse gleuf…"

Opeens was er het contact…We zagen alle vier de Oostenrijkse dirndl met boezemspleet voor ons en we lagen met z’n vieren in een deuk.

Nog niet het evangelie, maar samen lachen schept een band!

Een gedachte over “Oostenrijkse gleuf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s