de laatste spulletjes

Bij mijn zus voor het huis (een verbouwde boerderij met een ruime voortuin, niet op Apeldoorn_19052007 straat), op een kleed op de grond. Daar stonden en lagen de laatste spulletjes van mijn moeder, ter verdeling onder de aanwezigen. Mijn twee broers, mijn zus en ik. Ook de aanhang was er natuurlijk. Voor de gezelligheid.

Zo verzameld op dat kleed leek het wel een antiek en curiosamarkt. Mijn moeder had best mooie dingen. Veel tin, oude bezittingen van grootvaders en -moeders en wat zaken die ze zelf gekocht had in de loop van de tijd, met mijn vader.

We hebben verdeeld wat emotionele waarde had, niet naar geldwaarde. Grappig hoe ieder zo zijn of haar voorkeuren bleek te hebben. Die liep vrijwel parallel aan wat er te verdelen was. Een enkele keer bleken we met meerderen ergens aan gehecht en stonden we iets af in ruil. Het ging eigenlijk heel goed. Veel bleef staan wat we vervolgens naar behoefte verdeelden.

En toen was dus het laatste tastbare, in feite bij elkaar horende, bezit van moeders er niet meer. Afzonderlijk gaan de spulletjes nu een nieuw leven leiden. Onze kinderen zullen ze waarschijnlijk gaan zien als bij ons horend en ze straks als dingen met emotionele waarde gaan verdelen…

Ik heb nu spullen staan of hangen die ik niet eens mooi vind, maar ze zijn zo onlosmakelijk met m’n ouders verbonden dat ik dat haast niet zie. Ik heb de klok hangen, die volgens mij aardig nep is, maar mijn ouders waren er zeer aan gehecht. Dat zie ik erin. En we hebben een stoel staan die mijn moeder had gekocht en later weer opnieuw heeft laten bekleden met stof die ze zo prachtig vond, oudroze. Veel was oudroze bij mijn moeder en vader.

Welaan, de periode is nu bijna afgesloten. De steen hebben we uitgekozen. Daar moet de tekst nog op.

En het begint een beetje door te dringen dat er nu weer lucht komt voor andere dingen, andere besognes. 8geraniumrood1

Zoals de tuin. Ik realiseerde me vandaag
dat ik vorig jaar geen planten heb gekocht
in de lente. Ik kwam er gewoon niet aan
toe. Vandaag heb ik mezelf verwend met
een bonte pracht aan zomerbloeiers!

Moeders zou er van genoten hebben. Het was haar vaste gang in het voorjaar. In het winkelcentrum een paar bakken met geraniums en fuchsias laten opmaken voor op het balkon.  Ze had groene vingers en genoot enorm van bloeiende planten. Ik ergerde me altijd wel aan het feit dat ze planten niet weg kon gooien. Kale stengels zonder bladeren, armetierig als wat, maar: er zitten nog bloemen in, dan gooi je ze toch niet weg!!! Tja, als je de oorlog hebt meegemaakt….

Een gedachte over “de laatste spulletjes

  1. Zo draag ik sinds een paar weken ̩̩n van de ringen die mijn beppe altijd omhad. Mijn moeder heeft de andere. Eerst was het maar raar om die ringen aan onze handen te zien, maar ik raak er aardig aan gewend. Hij begint steeds meer bij mij te horen en zo is Рvoor mijn gevoel Рde herinnering aan beppe zo zichtbaar dichtbij mij!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s